Save Burma

အာဏာရွင္စနစ္ က်ဆံုးမွ တတိုင္းျပည္လံုး စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီကို ခံစားရမယ္

Archive for the ‘ေခတ္ၿပိဳင္’ Category

စစ္အစိုးရသံအမတ္အား ကုလသမဂၢမွ ဖယ္ရွားရန္ စိန္ေခၚျခင္း

leave a comment »

ေခတ္ၿပိဳင္ ေဆာင္းပါး
လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္တဦး (ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္)

၂၈ ႏုိ၀င္ဘာ ၂ဝဝ၈

ျမန္မာျပည္သူလူထုအေပၚတြင္ စစ္အစိုးရ၏ ျပဳမူက်င့္ႀကံအားထုတ္မႈကို ကမၻာ့အလယ္တြင္ စပ္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ေကာင္းေသာ အစိုးရျဖစ္သည္ဟု ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်ေနၾက သည့္ၾကားတြင္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား၊ သံဃာေတာ္မ်ားအား တရား ဥပေဒႏွင့္ ညီၫြတ္မႈမရွိဘဲ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ေနသည္။

ကုလသမဂၢမွ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ပတ္သက္၍ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားႏွင့္ စစ္အစုိးရအၾကား ႏိုင္ငံေရးေစ့စပ္ေဆြးေႏြး အေျဖရွာရန္ အထူးကိုယ္စားလွယ္ႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္မႈရပ္ဆိုင္းရန္ လူ႔အခြင့္အေရးကုိယ္စားလွယ္ ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေစလႊတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ဘာတခုမွ် မေျဖရွင္းႏုိင္ဘဲျဖစ္ေနသည္။ ထိုသို႔ျဖစ္ရသည္မွာ ကုလသမဂၢတြင္ စစ္အစိုးရကိုယ္စားလွယ္ကရွိေန၍ ျမန္မာ့ျပႆနာမ်ားကို တဖက္သတ္ေျဖရွင္းေနျခင္း သာျဖစ္သည္။ ၁၉၉ဝ ျပည့္ႏွစ္ အေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲမွ ျပည္သူတုိ႔က ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္လိုက္ေသာ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္မ်ား အစိုးရတရပ္ကသာ ကုလသမဂၢတြင္ တရားဝင္ကိုယ္စားလွယ္ အျဖစ္ရွိေနပါက ျမန္မာ့ျပႆနာကို ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္မ်ားၾကားတြင္ တင္ျပေခ်ပႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။

ကုလသမဂၢတြင္ ျမန္မာသံအမတ္ကို ဖယ္ရွားရန္ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္ကာလမ်ားတြင္ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားတို႔က တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးခဲ့ဖူးပါသည္။ ယင္းအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အခင္းအ က်င္းကိုၾကည့္လွ်င္ မိမိတို႔ဘက္က အေရးနိမ့္မည္ဟု ယူဆေနၾကပါသည္။

အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ျပည္သူလူထုမွ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ျခင္းခံထားရေသာ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာကို စစ္အစိုးရ က်င္းပေသာ အမ်ဳိးသားညီလာခံတြင္ ရွင္းႏိုင္မည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသျဖင့္ အမ်ဳိးသားညီလာခံသို႔ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (အန္အယ္လ္ဒီ) ကိုယ္စားလွယ္မ်ား၊ ရွမ္းတုိင္းရင္းသားမ်ားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (အက္စ္အန္အယ္လ္ဒီ) ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ တသီးပုဂၢလအမတ္မ်ား တက္ေရာက္ၾကၿပီး အေျခခံဥပေဒေရးဆြဲရန္ ေဆြးေႏြးေနၾကျခင္း၊ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕မ်ား တဖြဲ႕ၿပီးတဖြဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ယူေနသည့္အခ်ိန္ျဖစ္၍ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္မ်ား အေျခ အေနအရပ္ရပ္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနသည့္ ၾကားကာလျဖစ္၍ ယင္းအခ်ိန္တြင္ Credential Challenge ေလွ်ာက္လႊာတင္လွ်င္ ေထာက္ခံၾကမည္ မဟုတ္၍ ႐ႈံးနိမ့္မည္ဟု သံုးသပ္ပါသည္။

သို႔ရာတြင္ စစ္အစိုးရအမ်ဳိးသားညီလာခံၿပီးဆံုး၍ ၂ဝဝ၈ခုႏွစ္၊ ေမလ (၁ဝ) ရက္ေန႔တြင္ အေျခခံဥပေဒကို လူထုဆႏၵ (၉၂) ရာခုိင္ႏႈန္းျဖင့္ အတည္ျပဳခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၂ဝ၁ဝ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပ၍ လႊတ္ေတာ္ေခၚယူၿပီး အစိုးရတရပ္ဖြဲ႕မည္ဟု စစ္အစိုးရ ေၾကညာထားခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ စစ္အစိုးရ၏ အေျခခံ ဥပေဒႏွင့္ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ တရားမဝင္ေၾကာင္း တိုက္ပြဲဝင္ရန္ ၁၉၉ဝ ျပည့္ႏွစ္ လူထုမွ ေရြးေကာက္ တင္ေျမႇာက္ထားေသာ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံ အမ်ဳိးသား ေကာင္စီ (အန္စီယူဘီ) က ေတာင္းဆို၍ ကမၻာ့ဥပေဒပညာရွင္ (၉) ေယာက္၏ အကူအညီကို ရယူကာ CC ကိစၥကို ေဆာင္ရြက္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

CC ေလွ်ာက္လႊာကို ကုလသမဂၢသို႔ တင္သြင္းႏိုင္ရန္ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံကျဖစ္ေစ (သို႔မဟုတ္) စင္ၿပိဳင္အစိုးရက ျဖစ္ေစ ကုလသမဂၢမွ CC ေကာ္မတီသို႔ တင္သြင္းရပါသည္။ အန္စီယူဘီက ေလွ်ာက္လႊာတင္ႏိုင္ရန္ မိတ္ေဆြႏိုင္ငံတခုကို ရွာရာတြင္ အခက္အခဲမရွိရရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံႀကီးႏွစ္ႏိုင္ငံမွ အႀကံျပဳခ်က္ အရ စင္ၿပိဳင္အစိုးရအေနျဖင့္သာ ေလွ်ာက္လႊာတင္ပါ။ သူတို႔အျပည့္အဝ ကူညီမည္ဟုဆိုသည္။ ႏိုင္ငံတခုမွ စင္ၿပိဳင္အစိုးရသို႔ လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းသြားေသာေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံ အမ်ဳိး သားၫြန္႔ေပါင္းအစုိးရ (အန္စီဂ်ီယူဘီ) မွ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာစိန္ဝင္း လက္မွတ္ေရးထိုးရန္ အန္စီယူဘီ၏ ဥကၠ႒ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး တာမလာေဘာက စာေရး အေၾကာင္းၾကားခဲ့ပါသည္။

ေဒါက္တာစိန္ဝင္း ျငင္းဆိုေနသျဖင့္ MPU ဒု-ဥကၠ႒ ေဒၚစန္းစန္းက လက္မွတ္ေရးထိုးၿပီး စက္တင္ဘာလ (၉) ရက္ေန႔တြင္ CC ေလွ်ာက္လႊာကို ကုလသမဂၢသို႔ တင္သြင္းႏုိင္ခဲ့သည္။

ကုလသမဂၢ ဥပေဒေရးရာေကာင္စီ မွ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္မ်ား အဖြဲ႕ (MPU) ဒု-ဥကၠ႒ ေဒၚစန္းစန္းတင္သြင္းေသာ ေလွ်ာက္လႊာသည္ ကုလသမဂၢအေထြေထြညီလာခံလုပ္ထံုးလုပ္ နည္းဥပေဒအပိုဒ္ (၂၇/၂၉) လုပ္ထံုးလုပ္နည္းႏွင့္ကိုက္ညီမႈမရွိ၍ CC ေကာ္မတီ သို႔ တင္သြင္းခြင့္မရွိေၾကာင္း ေဒၚစန္းစန္းသို႔ (၁၄၊ ၉၊ ဝ၈) တြင္ ျပန္ၾကားခဲ့ပါသည္။ အပိုဒ္ (၂၇/၂၉) ၏ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းအရ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံ၏ အႀကီးအကဲ (သို႔မဟုတ္) ႏုိင္ငံျခားဝန္ႀကီးကသာ လက္မွတ္ေရးထိုးၿပီး ေကာ္မတီသို႔ ဒီဇင္ဘာလ (၁၄) ရက္ မတိုင္မီတင္သြင္းရပါမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ MPU က ေဒါက္တာစိန္ဝင္းအား လက္မွတ္ေရးထိုးရန္ အျပင္းအထန္ တိုက္တြန္းခဲ့ျပန္သည္။

ေဒါက္တာစိန္ဝင္းက ျငင္းဆန္ေန သျဖင့္ Conference မွသာေျဖရွင္းႏိုင္မည္ ျဖစ္၍ MPU မ်ား Conference ကို ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလေနာက္ဆံုးအပတ္တြင္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၌ က်င္းပေပးရန္ MPU က အန္စီဂ်ီယူဘီကို တိုက္တြန္းခဲ့ေသာ္လည္း ၎တို႔ ေန႔ေရႊ႕ညေရႊ႕ လုပ္ေနခဲ့သည္။ ပထမဦးဆံုး ေငြေၾကး ျပႆနာ အေၾကာင္းျပသည္ကို ေငြေၾကးႏွင့္ပတ္သက္၍ MPU က တာဝန္ယူပါမည္။ Conferenceကိုသာ အျမန္ဆံုး က်င္းပလိုသည္။

MP မ်ား၏ Conference သည္ CC ႏွင့္ပတ္သက္ေနသည့္အတြက္ အခ်ိန္မီရန္ အန္စီဂ်ီယူဘီႏွင့္ MPU တို႔ (၆၊ ၁၁၊ ဝ၈) တြင္ Skype ျဖင့္ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြးၾကေသာ္လည္း ေက်လည္မႈ မရခဲ့ေပ။ Conferenceကို MP အမ်ားဆံုးေနထိုင္ေသာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံတြင္ က်င္းပရန္ေတာင္းဆိုခဲ့သည္ကိုလည္း အန္စီဂ်ီယူဘီ ဝန္ႀကီးမ်ားက ျငင္းဆန္ၿပီး အကယ္၍ အေမရိကန္တြင္ Conference က်င္းပပါက ၎ဝန္ႀကီးမ်ား တက္ေရာက္မည္မဟုတ္ဟု MPU သို႔ ျပတ္သားစြာ အေျဖေပးခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္အေနျဖင့္ စည္းလံုးညီၫြတ္မႈကို ေရွး႐ႈၿပီး အန္စီဂ်ီယူဘီ၏ဆႏၵသေဘာထားအတိုင္း ေနာင္လာမည့္ႏွစ္ သကၠရာဇ္ ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ေနာက္ဆံုးအပတ္တြင္ အိုင္ယာလန္ႏိုင္ငံ၊ ဒပ္ဗလင္ၿမိဳ႕၌ က်င္းပမည္ကို သေဘာတူ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။

ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံအမ်ဳိးသားၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရ၏ အျမင္ယူဆခ်က္မွာ CC ကို ကုလသမဂၢသုိ႔တင္လွ်င္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ေျခမရွိသည့္အျပင္ လက္ရွိ မိမိတို႔ ၏ ရရွိထားေသာ အေျခအေနပါ ယိုယြင္း ပ်က္စီးသြားႏိုင္သည္။ ၎တို႔ယံုၾကည္ခ်က္အတုိင္း ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရး၊ လူထုလႈပ္ရွားမႈျဖစ္ေရးကုိသာ ဦးစားေပးမည္။ အမ္ပီယူ၏ယူဆခ်က္မွာ ေၾကညာခ်က္ထုတ္၊ ျပည္ပအသံလႊင့္ဌာနမ်ားႏွင့္ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ခဲ့သည္မွာ အခ်ိန္ကုန္ လူပန္းလြန္းေနၿပီ၊ လက္ေတြ႕က်သည့္ ႏုိင္ငံေရးထိုးႏွက္ခ်က္ရွိမွသာ နအဖ အစိုးရအေျပာင္းအလဲလုပ္လာႏိုင္မည္။ လူထုလႈပ္ရွားမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ ျဖစ္ႏုိင္ မျဖစ္ႏိုင္ စဥ္းစားရာမွာ လူထုလႈပ္ရွားမႈျဖစ္ရန္ ခက္ခဲလြန္းသည္။ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကို ျပန္သံုးသပ္လွ်င္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ႏွင့္ အသွ်င္ဂမၻီရလိုေခါင္းေဆာင္မ်ား ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ထိုေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးမ်ားလို ေနာက္ထပ္ေပၚေပါက္လာရန္ အခ်ိန္မ်ားစြာ ေစာင့္ရေပဦးမည္။ လူထုလႈပ္ရွားမႈေပၚ ေပါက္ရန္ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ ျပည္တြင္းထဲဝင္ၿပီး လူထုကို ဦးေဆာင္ဦးရြက္ရေပမည္။ CC တိုက္ပြဲသည္ ေငြသက္သာၿပီး လူသက္သာ႐ံုသာမက ျပည္တြင္းျပည္ပ လႈပ္ရွားမႈ၏ ဆံုခ်က္ျဖစ္သည့္အျပင္ အေကာင္းဆံုးတုိက္ကြက္ျဖစ္သည္ဟု အမ္ပီယူက ယံုၾကည္သည္။ သံဃာ့ဥေသွ်ာင္အဖြဲ႕၊ ျပည္တြင္းျပည္ပ ေခါင္းေဆာင္မ်ားတို႔က အမ္ပီယူကို ေထာက္ခံေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားၾကပါသည္။

နအဖကုိယ္စားလွယ္ကို ကုလသမဂၢမွ ဖယ္ရွားရန္ ေနာက္ေတာင္က်ေနၿပီဟု ဆိုသူမ်ားရွိသကဲ့သို႔ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းကိုၾကည့္ၿပီး အခ်ိန္ကိုက္ဆို သူမ်ားလည္းရွိသည္။ ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရက ဒီအဆိုျပဳခ်က္ကို ျငင္းဆိုေနသည္မွာ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးတြင္ အလြန္အက်ည္းတန္လွပါသည္ဟု ေဝဖန္သံုးသပ္သူမ်ား ျပားပါသည္။ CC ကို တင္သြင္းလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ၁၉၉ဝ ျပည့္ႏွစ္ အေထြေထြေရြး ေကာက္ပြဲမွ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ျခင္းခံရေသာ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္မ်ားသည္ တရားဝင္ေၾကာင္း၊ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္မ်ားၾကားတြင္ က်ားကန္ေပးသည္ႏွင့္တူသည္။ စစ္အစိုးရက်င္းပေသာ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ တရားမဝင္ေၾကာင္း ကုလသမဂၢေခါင္းေဆာင္မ်ားၾကားတြင္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ အျငင္းပြားမႈကို ျဖစ္ေစပါသည္။ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ဘန္ကီမြန္းအတြက္ နအဖကို တြန္းထိုးရာတြင္ အသံုးျပဳႏိုင္မည့္ တုတ္တေခ်ာင္း ရလိုက္သည္ႏွင့္တူသည္။ ကုလသမဂၢမွ အျငင္းပြားမႈေပါက္ကြဲသံ ဂယက္ေၾကာင့္ စစ္အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ယႏၲရားကို မုခ်သြားေရာက္ထိခိုက္ေပလိမ့္မည္။

အကယ္၍ ဒီအဆိုေအာင္ျမင္ခဲ့လွ်င္ ႏိုင္ငံတကာ သံတမန္ဆက္ဆံေရးတြင္ စစ္အစိုးရ အထိနာႏိုင္ပါသည္။ တ႐ုတ္၊ အိႏိၵယ၊ ႐ုရတို႔ႏွင့္ဆက္ဆံေရး ေသြးေအးသြားႏိုင္သလို အာဆီယံႏိုင္ငံေတြအတြင္းမွာ နအဖႏွင့္ ဆက္ဆံေရးေတြ ပဋိိပကၡ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ အမိန္႔နာခံေနရတဲ့ လက္ေအာက္ခံ ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ေတြအၾကားမွာ ျငင္းခံုေဆြးေႏြးမႈ ေတြေပၚေပါက္လာႏိုင္ပါတယ္။ ျမန္မာ သံအမတ္ႀကီးကို ကုလသမဂၢမွထုတ္ပယ္လိုက္လွ်င္ အန္စီဂ်ီယူဘီႏွင့္နအဖအၾကား ႏိုင္ငံေရးတန္းတူမႈ ရလာႏိုင္မည္။ ျမန္ မာျပည္သူမ်ားလည္း ႏိုင္ငံေရး ပိုမိုေျပာဆိုႏိုင္ခြင့္ရွိလာေပမည္။

Credential Challenge ေကာ္မတီမွာ ႏိုင္ငံ (၉) ႏိုင္ငံႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းထားပါသည္။ အၿမဲတမ္းအဖြဲ႕ဝင္ျဖစ္သည့္ တ႐ုတ္၊ ႐ုရွ၊ အေမရိကန္ႏွင့္ အျခားအလွည့္က် (၆) ႏိုင္ငံပါဝင္ပါသည္။ ယင္းေကာ္မတီသည္ ဗီတိုအာဏာသံုးခြင့္မရွိ၍ မဲစနစ္ျဖင့္ အဆံုးအျဖတ္ေပးရပါသည္။ ယင္းေကာ္မတီမွတဆင့္ ကုလသမဂၢညီလာခံသို႔ တင္ျပၿပီး ညီလာခံကိုယ္စားလွယ္မ်ားတို႔က လွ်ဳိ႕ဝွက္မဲစနစ္ျဖင့္ အႏိုင္အ႐ံႈး ဆံုး ျဖတ္ရပါသည္။ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ UNGA တြင္ စစ္အစိုးရအား ကန္႔ကြက္မဲ (၈၉) မဲ၊ ေထာက္ခံမဲ (၂၈) မဲ၊ ၾကားေန (၆၃) မဲရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ Credential Challenge အဆိုသည္ မုခ်ေအာင္ပြဲရရွိႏိုင္သည္။

http://www.newerajournal.com/articles/november_08/28-11-08a1.php

ေခတ္ၿပိဳင္  သို႔ ဝင္ဖတ္ရန္ အခက္အခဲရွိသူမ်ားအတြက္ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္တဦး (ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္) (၂၈ ႏုိ၀င္ဘာ ၂၀၀၈) ေရးသည့္ “စစ္အစိုးရသံအမတ္အား ကုလသမဂၢမွ ဖယ္ရွားရန္ စိန္ေခၚျခင္း”ကို အျပည့္အစံု ေဖာ္ျပပါသည္။

Written by Lwin Aung Soe

December 15, 2008 at 2:35 am

အေတြးအေခၚ အ႐ႈပ္အေထြးေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ၾကစို႔

leave a comment »

ေခတ္ၿပိဳင္ ေဆာင္းပါး
ရဲေဘာ္ဖုိးသံေခ်ာင္း

၂ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၀၈

နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ဘာေၾကာင့္ ဒါေလာက္ ေသြး႐ူးေသြးတန္းႏိုင္ေနရတာလဲ။ အိုင္တီနည္းပညာအေပၚ ဘာေၾကာင့္ ဒါေလာက္ အၿငိဳးအေတးႀကီးေနရတာလဲ။ ၈၈မ်ိဳးဆက္နဲ႔ ေက်ာင္းသားလူငယ္ အင္အားသစ္ေတြကို ဘာေၾကာင့္ ဒါေလာက္ နာၾကည္းေနရတာလဲ။

ဘာကိုအေၾကာက္ႀကီးေၾကာက္ေနတာလဲ။

နအဖရဲ႕လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြေၾကာင့္ လူတိုင္းရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ ေမးခြန္းထုတ္စရာေတြ တသီႀကီး ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဒီစစ္အာဏာရွင္ေတြကို မုန္းတီးရြံရွာတာနဲ႔ပဲ ဒင္းတို႔က (၆၅) ႏွစ္ ခံမွာမို႔လားလုိ႔ ေမးခြန္းထုတ္ၿပီး ျပန္ေျပာၾကပါတယ္။ မခံမရပ္ႏိုင္တာကေတာ့ တကမာၻလံုးပါပဲ။

ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ နအဖဟာ ဒီလူေတြအေပၚ အခုလို အျပစ္ဒဏ္ႀကီးေတြ ခ်လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ သူတို႔ရဲ႕နန္းသက္က ဘယ္ႏွႏွစ္ပဲခံခံ၊ အနည္းဆံုး (၆၅) ႏွစ္ေတာ့ ဒီလူေတြနဲ႔ ရန္သူပဲလို႔ ေၾကညာလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလူေတြရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ ဧရာမ အမ်ားစု ျပည္သူလူထုႀကီးရွိေနတယ္ဆိုတာကို ဒီနအဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ မသိတာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ ဒီျပည္သူလူထုႀကီး တရပ္လံုးနဲ႔လည္း အနည္းဆံုး (၆၅) ႏွစ္ေတာ့ ရွားေစာင္းေစးနဲ႔မ်က္ေခ်းပဲလို႔ ေၾကညာလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တနည္း ထပ္ေျပာရရင္ ဒင္းတို႔ဘက္က ေသခန္းျပတ္ ေၾကညာတာပါပဲ။

စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ျပတ္သားမႈကို အသိအမွတ္ျပဳၾကရမွာပါ။ တပါတည္းမွာ ကိုယ့္ဘက္ကလည္း ျပတ္သားၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒီလို တဖက္က ျပတ္ျပတ္သားသား ေၾကညာေနခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ဘက္ကအေလွ်ာ့ေပးၿပီး သူတို႔အစီအမံအတိုင္း လုိက္လုပ္ဖို႔ ေျပာသံေတြ အခုအခါမွာ အေတာ္ေလးၾကားေနရပါတယ္။ အံ့ၾသစရာပါ။ အခုေနာက္ဆံုး ေထာင္ဒဏ္ခ်မႈေတြကိုၾကည့္ရင္ စစ္အာဏာရွင္မ်ားရဲ႕ ပင္ကိုယ္လကၡဏာဟာ တစက္ေလးမွ ေျပာင္းမသြားေၾကာင္း၊ ရွစ္ေလးလံုးကာလတုန္းကနဲ႔ အတူတူသာျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားလွပါတယ္။ ဒါျဖင့္ရင္ အခုအခါမွာ ဘာေၾကာင့္ ဒင္းတို႔ကို ရွစ္ေလးလံုး ကာလတုန္းကလို သေဘာမထားႏိုင္ရမွာလဲ။ ဒင္းတို႔လက္ေတြဟာ အရင္တုန္းက ေပက်ံခဲ့တဲ့ေသြးေတြ ေျခာက္ဖို႔ ေနေနသာသာ တိုးလို႔သာ ေပက်ံလာေနပါတယ္။ ဒါေတြကိုသိရက္နဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ နအဖကို ထိပ္တိုက္မရင္ဆိုင္ဖို႔ ေျပာေနၾကတာလဲ။ ေၾကာက္တတ္ရင္ ဝန္မကင္းဘူး၊ ဝန္ပိတယ္ ဆိုတာဟာ ေရွးက လူႀကီးေတြ သူတို႔ရဲ႕အေတြ႕အႀကံဳ၊ သင္ခန္းစာေတြအရ အစဥ္အဆက္ေျပာခဲ့ၾကတဲ့ စကား ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အင္အားကို ကိုယ့္ျပည္သူလူထုအေပၚမွာ မူတည္ၿပီး တြက္ဖို႔လိုပါတယ္။ တိုင္းတပါးက အေျခအေနတခုအေပၚ မူတည္ၿပီးတြက္ရင္ အစြယ္ျပဴးျပဴး စစ္ဘီလူးႀကီးကို (၁၃) ႏွစ္သား လူရည္ခၽြန္ ေက်ာင္းသားေလးလို ျမင္လိုက္၊ ရေသ့ရဟန္းလိုျမင္လိုက္၊ သူခိုးၾကမ္းပိုးလို ျမင္လိုက္၊ အမ်ဳိးမ်ဳိး ျမင္မိေနမွာပါပဲ။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေၾကာက္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လက္ေလွ်ာ့တာတမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ ဗမာျပည္ရဲ႕ႏိုင္ငံေရးဟာ ဒီအေျခအေနမွာ လက္ေလွ်ာ့တာ၊ လက္နက္ခ်တာေတာင္ နအဖက အသိအမွတ္ျပဳခ်င္မွ ျပဳတယ္ဆိုတာကို မေမ့ဖို႔ လိုပါတယ္။ လက္နက္ခ်ခ်င္လို႔၊ တဖ်ာစာေလာက္ေလးရရင္ ေတာ္ပါၿပီလို႔ ေျပာေန၊ အခ်က္ျပေနသူေတြ နည္းတာ မွတ္လို႔။ နအဖက ဖုတ္ေလတဲ့ ငပိရွိတယ္လို႔ေတာင္ သေဘာမထားဘူး မဟုတ္လား။ သူ႔အနားမွာ မူလလက္ေဟာင္း လက္နက္ခ်ႀကီးေတြျပည့္လို႔ပါ။

ေနာက္ အခုတေလာ အေျပာမ်ားေနၾကတဲ့ကိစၥတခုက ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္ပါတယ္။ နအဖ အစီအစဥ္အတိုင္း ဒီေရြးေကာက္ပြဲသာ ျဖစ္ေပၚသြားလို႔ကေတာ့ ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္လည္း ဖ်က္သိမ္းၿပီးျဖစ္သြားမယ္၊ ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုႀကီးလည္း သိပ္ေနာက္ ဆုတ္သြားမယ္ဆိုတဲ့သေဘာမ်ိဳး ေျပာသူ တခ်ဳိ႕ရွိပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြဟာ ကိုယ့္လုပ္ငန္းစဥ္ကို နအဖရဲ႕လုပ္ငန္းစဥ္အေပၚမွီၿပီး ခ်မွတ္ေနလို႔မျဖစ္ပါဘူး။ ကိုယ့္အစီအစဥ္ နဲ႔ ကိုယ္သြားရမွာပါ။ နအဖက သူတို႔ရဲ႕ဖြဲ႕စည္းပံုအတြက္ ဆႏၵခံယူပြဲ လုပ္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က အဲဒီဟာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ လုပ္စရာရွိတာကိုလည္းလုပ္၊ ကိုယ့္လုပ္ငန္းစဥ္အရ လုပ္စရာ ရွိတာကိုလည္းလုပ္။ နအဖက ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္က သူတို႔ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လုပ္စရာရွိတာကိုလည္းလုပ္၊ ကိုယ့္လုပ္ငန္းစဥ္အရ လုပ္စရာရွိမွာကိုလည္း လုပ္ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္ရပါမယ္။ လက္နက္နဲ႔ အာဏာရွိေနမွေတာ့ ဒီႏိုင္ငံမွာ သူတို႔ဟာ ဒီလိုသဏၭာန္ပိုင္း ဆိုင္ရာေတြကို လုပ္ခ်င္တိုင္းလုပ္လို႔ ရေနမွာပါပဲ။ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ စၾကာဝေတး နတ္မင္းႀကီးလို႔ ေၾကညာလည္း ရေနမွာပါပဲ။ အဲဒါေတြကိုၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ဘက္ က စိတ္ပ်က္ေန၊ စိတ္ဓာတ္က်ေနလို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ျပႆနာရဲ႕ အခရာဟာ အာဏာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို နအဖစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္လို႔ အဲဒီအတြက္ တစိုက္မတ္မတ္၊ ကိုယ္ဖိရင္ဖိလုပ္ေနတာ ေအာင္ျမင္သေလာက္ ေအာင္ျမင္ေနတယ္လို႔ ေတာင္ ေျပာရင္ရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုေတြထဲမွာ ဒါကို သေဘာမေပါက္တဲ့လူေတြမ်ား ရွိေနေသးသလား စဥ္းစားစရာျဖစ္ေနပါတယ္။

“က်ေနာ္၊ က်မတို႔က အာဏာလိုခ်င္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး” ဆိုတဲ့ စကားမ်ားကို ခံုခံုမင္မင္ေျပာေနသူေတြ မၾကာခဏ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ အမွန္ပါပဲ။ ကိုယ့္အတြက္၊ ကိုယ့္တဦးခ်င္း အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ အာဏာရယူဖို႔ လံုးပန္းတယ္ ဆိုတာေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ နအဖ စစ္အာဏာရွင္ေတြ အာဏာလက္လြတ္သြားေအာင္၊ အနည္းဆံုး စစ္တန္းလ်ား ျပန္သြားေအာင္ေတာ့ လုပ္ရမွာပါ။

တခ်ဳိ႕ကေတာ့လည္း ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုကိစၥတုန္းက နအဖက (၉ဝ) ရာ ခုိင္ႏႈန္းေက်ာ္ ေထာက္ခံမဲရေအာင္ လုပ္သြားတာကိုၾကည့္ၿပီး ဒီ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲကို တိုက္ပြဲဝင္ခ်င္စိတ္ ကုန္ေနပါတယ္။ နအဖသာ ေရြးေကာက္ပြဲကို ေအာင္ျမင္စြာလုပ္ႏိုင္ရင္ သြားပါၿပီလို႔ သေဘာထားေနၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နအဖရဲ႕ အစီအစဥ္ထဲမွာ ဝင္သာေပါင္းလိုက္ၾကစို႔လား ဆိုတာမ်ဳိး တရားထူေထာင္ၾကပါတယ္။ ဒီအယူအဆအတိုင္း လုပ္ဖို႔အတြက္ အေၾကာင္းေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးလည္း ျပၾကပါတယ္။ ဒီလိုေျပာလာရင္ သမိုင္းတေလွ်ာက္ က်ဆံုးသြားတဲ့၊ ေနာက္ၿပီး ေထာင္ထဲေနခဲ့တဲ့၊ ရွိေနၾကတဲ့လူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြကို ျပန္ၾကည့္လိုက္ပါလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ တကယ္က ဒီေနရာမွာလည္း ျပႆနာက အထက္မွာေျပာခဲ့သလို ကိုယ့္ေသနဂၤဗ်ဴဟာနဲ႔ ကိုယ္ခ်ီတက္ဖို႔အတြက္ ကိုယ့္မွာ လက္ေတြ႕လုပ္ငန္း စီမံကိန္း ရွိမရွိ ဆိုတာပါပဲ။ ကိုယ့္စီမံကိန္း၊ ကိုယ္ေသနဂၤဗ်ဴဟာရွိလို႔ကေတာ့ သူလည္းသူ လုပ္စရာရွိတာလုပ္၊ ကိုယ္လည္း ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ျဖစ္မွာပါ။ ဒီလိုလုပ္ရင္းနဲ႔ သူ႔ေျခလွမ္းအမွားကို ကိုယ္ကအျမတ္ထုတ္ႏိုင္ဖို႔ပဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ အမွန္ပါပဲ၊ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ သူက လုပ္ခ်င္သလိုလုပ္မွာပါ။ ညစ္နည္းပေဒသာနဲ႔ အညစ္သရဖူ ေဆာင္းမွာပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ ဒီအထဲကပဲ ကိုယ့္အတြက္ ဘာအျမတ္ထုတ္ႏိုင္လဲ စဥ္းစားရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ႀကံလည္းႀကံဆရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ ပိုအံ့ၾသစရာေကာင္းတဲ့ အယူအဆတခုလည္း ေတြ႕ေနရပါေသး တယ္။ တခ်ဳိ႕လူေတြရဲ႕အဆိုမွာ အတိုက္အခံေတြကိုက ေခါင္းမာလြန္းလို႔၊ အေလ်ာ့အတင္း မလုပ္တတ္လို႔၊ ႏိုင္ငံေရးပါး မဝလို႔ ဆိုသလို ကိုယ့္ဘက္ကိုယ္ ျပန္နင္းလာတာေတြ ပါေနပါတယ္။ ဒိအရင္ကေတာ့ အခုအဲဒီလိုေျပာေနသူေတြရဲ႕ ဆရာ့ ဆရာမ်ားက လက္နက္နဲ႔ အသတ္ခံေနရသူမ်ားဘက္က လက္နက္နဲ႔ မတုံ႔ျပန္ဖို႔ (အၾကမ္းမဖက္ဖို႔) ဆံုးမၿပီး လက္နက္ကိုင္သူေတြကို ဆိုင္ရွင္ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ အခုလည္း နအဖကို စားပြဲေပၚမွာ ေတြ႕ဆံုတဲ့နည္းကလြဲလို႔ တျခားနည္းနဲ႔ မရင္ဆိုင္ဖို႔၊ တနည္းမဆန္႔က်င္ဖို႔ သတိေပးေနၾကပါတယ္။ နအဖဘက္က စားပြဲေပၚမွာေတြ႕ဆံုတဲ့ နည္းကလြဲၿပီး ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္၊ သတ္ျဖတ္၊ အကုန္လုပ္ေနတာေတြကိုေတာ့ သူတို႔ဘာမွမေျပာၾကဘူး။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ အေတြးအေခၚ ႐ႈပ္ေထြးမႈေတြ ေပၚေပါက္တာဟာ မဆန္းပါဘူး။ ဒီလို အ႐ႈပ္အေထြးေတြေပၚလာရင္ ျပည္သူလူထုကို ျပန္ငဲ့ၾကည့္၊ အာဇာနည္ေတြကို ျပန္စဥ္းစား၊ ကိုယ့္ရပ္တည္ခ်က္ကို ၿမဲၿမံေအာင္လုပ္ၿပီး အေျဖရွာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရန္သူကို ပိုမတြက္ဖို႔၊ ေလွ်ာ့မတြက္ဖို႔ဟာ အေရးအႀကီးဆံုးပါပဲ။

http://www.newerajournal.com/articles/December_08/02-12-08a1.php

ေခတ္ၿပိဳင္ကို ဝင္ဖတ္ရန္ အခက္အခဲရွိသူမ်ားအတြက္ ထို website တြင္ ရဲေဘာ္ဖုိးသံေခ်ာင္း (၂ ဒီဇင္ဘာ ၂ဝဝ၈) ေရးသည့္ “အေတြးအေခၚ အ႐ႈပ္အေထြးေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ၾကစို႔” ေဆာင္းပါးကို အျပည့္အစံု ေဖာ္ျပပါသည္။

Rangoon Bomb Blast (25-9-2008)

leave a comment »

Photo – Nicknayman, AljaeeraMizzima, AFP and IHT.

Rangoon Bomb Blast

Explosion in Myanmar on Anniversary of Crackdown New York Times, United States –

Bomb blast in Rangoon amidst tight security Independent Mon News Agency, WA

Blast in Burma’s Rangoon Injures Three – Kyodo RedOrbit, TX –

Burma: Deadly bomb attack in Rangoon on protest anniversary آكي, Italy –

Myanmar explosion injures seven United Press International –

Bomb blast in Yangon injures seven (Roundup) Monsters and Critics.com –

Bomb goes off in Rangoon Turkmenistan News, Turkmenistan –

MOST E-MAILED RTT News, NY –

Bomb explodes in Burma on anniversary of government crackdown Times Online, UK –

Six injured in Myanmar bomb blast: police AFP –

Yangon blast wounds 4 as protest anniversary looms Reuters UK, UK –

Yangon bomb wounds 4 as protest anniversary looms Boston Globe, United States –

Bomb blast in Rangoon injures seven Bangkok Post, Thailand

Explosion hits Rangoon on anniversary of protests InTheNews.co.uk, UK –

Yangon bomb wounds 4 as protest anniversary looms Swissinfo, Switzerland –

Blast rattles Yangon on anniversary eve CNN International –

Small explosion hits Burma’s capital Radio Australia, Australia –

Explosion hits Myanmar city GulfNews, United Arab Emirates

6 hurt in Myanmar bomb blast–police Inquirer.net, Philippines –

Blast rocks central Yangon Aljazeera.net, Qatar –

Blast injures three in Yangon: police The News International, Pakistan –

Blast in central Yangon, one injured – witnesses Reuters India, India

Bomb Blast in Rangoon Park Injures Three The Irrawaddy News Magazine, Thailand –

……………………..
ဧရာဝတီ- အင္တာနက္ မဂၢဇင္း

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ ဗံုးကြဲၿပီးေနာက္ လံုၿခံဳေရး ထပ္မံတင္းက်ပ္

ေအးခ်မ္းေျမ့ | စက္တင္ဘာ ၂၅၊ ၂၀၀၈
လက္ရွိရန္ကုန္တြင္ လံုၿခံဳေရးအေနျဖင့္ ရဲ တပ္ဖြဲ႕ဝင္ ၇၀၀၀ ေက်ာ္ကို ေနရာ အႏွံ႔ ခ်ထားၿပီး အေဝးေျပးကားဂိတ္ မ်ားတြင္ ရွာေဖြေရးမ်ား တင္းက်ပ္စြာ ျပဳလုပ္လွ်က္ ရွိသည္ဟု ရဲ ဝန္ထမ္း တဦးကေျပာသည္။ ထို႔ျပင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ထဲတြင္လည္း ကားလမ္းမ်ားကိုပိတ္ ကာ ရွာေဖြေရးမ်ား … အျပည့္အစံုသို႔

……………………

ေခတ္ၿပိဳင္ – ဂ်ာနယ္

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ ဗုံးေပါက္ကြဲမႈျဖစ္ပြား၊ လူအခ်ဳိ႕ဒဏ္ရာရ

NEJ/ ၂၅ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၈။        ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕ မဟာဗႏၶဳလပန္းၿခံအတြင္း ယေန႔နံနက္ (၁၀) နာရီ (၄၅) မိနစ္ခန္႔က ေပါက္ကြဲမႈတခုျဖစ္ပြားၿပီး အနည္းဆံုး လူ (၃) ဦးခန္႔ ဒဏ္ရာရရွိခဲ့သည္ဟု မ်က္ျမင္သက္ေသမ်ားက ေျပာသည္။ ဗုံးေပါက္ကြဲမႈႏွင့္ …
…………………….

ဗံုးေၾကာင့္ လူ ၄ ဦး ဒဏ္ရာရ၍ ေဆး႐ံုေရာက္လာဟု အေရးေပၚ လူနာဌာနေျပာ

မဇၩိမသတင္းဌာန

ၾကာသပေတးေန႔၊ စက္တင္ဘာလ 25 2008 16:43 – ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္

ခ်င္းမုိင္။     ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕ မဟာဗႏၶဳလ ပန္းျခံအနီး ၾကာသပေတး နံနက္က ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ဗံုးေပါက္ကြဲမႈတြင္ လူအေသအေပ်ာက္မရွိပဲ လူ ၄ ဦးဒဏ္ရာ ရရွိသြားသည္ဟု ရန္ကုန္ေဆး႐ံုၾကီး အေရးေပၚျပင္ပလူနာဌာနမွ အေျပာအရ သိရသည္။

ၾကာသာပေတးေန့နံနက္ ၁၀း၄၀ က လူစည္ကားရာ ျမိဳ့လယ္ေခါင္ဘတ္စ္ကားမွတ္တုိင္တြင္  ဗံုးတလံုးေပါက္ကြဲျခင္းျဖစ္သည္။

“ေသတာေတာ့ မရွိဘူး။ ဒဏ္ရာရတာ အားလံုးေပါင္း ၄ ေယာက္ပဲ၊ နာမည္ေတြေတာ့ မသိဘူး” ဟု ေဆးရံုၾကီးမွ တာ၀န္က် ၀န္ထမ္းတဦးက မဇၩိမကို ေျပာျပသည္။ သို႔ေသာ္ ေျဖဆိုခြင့္မရွိသျဖင့္ အေသးစိတ္ေျဖၾကားရန္ ျငင္းဆန္…..

…………………………..

more

…………………………

Written by Lwin Aung Soe

September 25, 2008 at 3:52 pm

Irrawaddy / Khit Pyaing: website URL for temporary use

Dear Irrawaddy readers

We regret to inform you that the Irrawaddy Web site has been disabled since yesterday due to an attack that has also targeted a number of other exiled Burmese media groups.

This afternoon, our technical staff confirmed that our IP address has been blocked by a distributed denial-of-service (DDoS) attack. Our technicians are now working to fix the problem.

Tomorrow is the first anniversary of the monk-led uprising known as the “Saffron Revolution.” We have received reports that Internet speeds in Burma have been very slow since yesterday, suggesting that there has been a concerted effort to prevent information from going into or out of the country.

We hope to be able to restore full service as soon as possible and will keep you informed of any further developments.

The Irrawaddy

* www.irrawaddymedia.com is a mirror site of http://www.irrawaddy.org

…………………………………………………………..

From Khit Pyaing to readers,

Dear readers: Here’s the temporary Khitpyaing Blog as the original site in still under maintenance. However, we will keep you informed when the original site is up and running. Sorry for the convenience.

http://newera.iblogger.org/

…………………………………………

Websites of three Burmese news agencies in exile under attack

Zarni

Mizzima

Wednesday, 17 September 2008 21:02

Chiang Mai – The websites of three Burmese news agencies in exile – the Democratic Voice of Burma, The Irrawaddy and the New Era Journal – almost simultaneously have come under persistent and severe Distributed Denial of Services attack, leading to the websites becoming inaccessible since Wednesday afternoon.

DDoS attacks flooded the communication channel of web servers with data to an extent that the sites could no longer handle it. The attack is a blatant attempt to disable websites, by overwhelming the sites with information requests so that it cannot respond to regular traffic.

Surfers said the websites of the three Burmese news agencies had failed to respond to their request since Wednesday afternoon.

“It is pretty certain that we are under attack. We have been attacked at about 11 a.m. today,” Toe Zaw Latt, chief of DVB Thailand bureau told Mizzima.

Similarly, the Chiang Mai based ‘The Irrawaddy’ said its website has been facing problems since Tuesday evening.

“But technically, we could confirm it only today that we are being attacked,” Aung Zaw, Editor-In-chief of ‘The Irrawaddy’ told Mizzima.

The Bangkok based ‘New Era Journal’ also confirmed that its website had been facing an attack where surfers were unable to access the site.

The attack is the second for the Oslo based DVB in the past three months, after its website was down for several days due to a similar attack in July.

In July the Burmese website of Mizzima News, another Burmese news agency based in New Delhi, India, also suffered a similar DDoS attack.

The webmaster of the DVB said, it is difficult to determine the level of the attack and it is also difficult to predict when the sites will be accessible again.

“Though we do not know who is behind the attack, it is certain that the attacks are targeted,” Toe Zaw Latt said.

http://www.mizzima.com/news/regional/1052-websites-of-three-burmese-news-agencies-in-exile-under-attack.html

Written by Lwin Aung Soe

September 18, 2008 at 1:51 am

အမ်ိဳးသားေရး ဦးဝင္းႏုိင္ ႏုိင္ငံေရးမွ အနားယူၿပီ၊ ျမန္မာႏုိ္င္ငံ ဒီမိုကေရစီရဖုိ႔ လမ္းမျမင္ ဟုေျပာ

leave a comment »

ေခတ္ၿပိဳင္

အမ်ိဳးသားေရး ဦး၀င္းႏုိင္ ႏုိင္ငံေရးမွ အနားယူၿပီ၊ ျမန္မာႏုိ္င္ငံ ဒီမိုကေရစီရဖုိ႔လမ္းမျမင္ ဟုေျပာ

NEJ/ ၁၅ စက္တင္ဘာ ၂၀၀၈။        ။

ျမန္မာႏုိင္ငံ ဒီမိုကေရစီရရန္ လမ္းမျမင္ေတာ့သည့္အတြက္ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွ အနားယူၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး အမ်ိဳးသားေရး ဦး၀င္းႏုိင္က ေခတ္ၿပိဳင္ႏွင့္ သီးသန္႔ေမးျမန္းခန္းတြင္ ေျပာသည္။

၎က “အဲဒီေတာ့ ဒီေန႔ႏုိင္ငံေရးကေန ဘာျဖစ္လုိ႔ အနားယူခ်င္သလဲဆုိေတာ့ အခ်က္ကေလး ေတြကေတာ့ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ခ်က္ပဲ။ (၁) အခ်က္က အခုေျပာသလုိ က်ေနာ့္တသက္မွာ လက္ရွိအေျခအေနအရ ဒီမုိကေရစီရဖို႔ဆုိတာ သိပ္ၿပီးလမ္းစမျမင္ေတာ့တဲ့အတြက္လည္း တေၾကာင္းပါတယ္” ဟု ေျပာသည္။

အမ်ိဳးသားေရး ဦး၀င္းႏုိင္သည္ မည္သည့္ ႏုိင္ငံေရးပါတီကုိမွ် ကုိယ္စားမျပဳေသာ္လည္း ရန္ကုန္ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ား ညီၫြတ္ေရးကုိ စဥ္ဆက္မျပတ္ ေဆာ္ၾသခဲ့သူျဖစ္သည္။ ႏုိင္ငံေရးမွ အနားယူရာတြင္ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားကုိ အားမရသည့္ အပုိင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ “တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ကဗ်ာ ကိုယ္နာမည္ႀကီးဖုိ႔၊ ကိုယ္ေနရာရဖုိ႔ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ခြက္ေစာင္း ခုတ္ၾက၊ ေခ်ာက္တြန္းၾကနဲ႔။ အဲဒီလုိစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြ အခုေခတ္မွာ ေတာ္ေတာ္လႊမ္းမုိးလာ တယ္ဗ်။ ဆုိေတာ့ အဲဒီအေပၚမွာလည္း က်ေနာ္စိတ္မေကာင္းဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒီဟာေတြကို ျပဳျပင္ဖုိ႔ သြားၿပီးေျပာဖုိ႔ဆုိတာကလည္း အေျခအေနကလည္း မေပးေတာ့ဘူး။ အသက္အရြယ္ကလည္း ရင့္လာၿပီ” ဟု ေျပာသည္။

ႏုိင္ငံေရးမွ အနားယူရာတြင္ စစ္အစိုးရဘက္မွ ဖိအားေပးမႈရွိမရွိ ေခတ္ၿပိဳင္က ေမးရာ အမ်ိဳးသား ေရး ဦး၀င္းႏုိင္က “နအဖက က်ေနာ့္ကုိ တုိက္႐ုိက္ဖိအားေတာ့ မေပးပါဘူး။ ဒါအမွန္ပဲဗ်။ သုိ႔ေသာ္ သြယ္၀ုိက္တဲ့ ဖိအားေတာ့ ေပးတာေပါ့ေလ။ ဘယ္လုိေပးသလဲဆုိေတာ့ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ ေရႊ၀ါ ေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမွာ က်ေနာ္အလႉလုပ္တယ္။ ေနာက္ ရန္ကုန္တ၀ုိက္မွာ လူေတြကုိ ဆန္ေတြ ေ၀တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ကုိ ေထာင္ထဲ ဆြဲထည့္ထားတယ္ဗ်ာ။ အသက္ (၇၀) ေက်ာ္ လူတေယာက္ကုိ ေထာင္ထဲမွာ တုိက္ပိတ္တဲ့ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ဗ်ာ။ တေယာက္တည္း (၅) ေပ၊ (၆) ေပအခန္းထဲမွာ ဂန္ဖလားတလုံးနဲ႔ တလေက်ာ္ ထားတာဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ တေန႔တေန႔ ေၾကာင္ေတြ၊ ေခြးေတြေကၽြးတဲ့ ဆန္မ်ဳိးနဲ႔ ကန္စြန္းရြက္ျပဳတ္နဲ႔ စားၿပီး ေနခဲ့ရတာဗ်။ အဲဒါေတြကုိလည္း စိတ္ပ်က္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေလာက္ထိ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ဒဏ္ေတြလည္း ခံခဲ့ရတယ္ဗ်။ အဲေတာ့ ဒါေတြကုိလည္း က်ေနာ္ေရွ႕ေလွ်ာက္မခံႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္အင္းစိန္ေထာင္က ထြက္လာေတာ့ လမ္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ေတာ့ေအာင္ ခ်ည့္နဲ႔သြားတယ္ဗ်ာ။ အဲေတာ့ လူေတြက က်ေနာ့္ကုိ သတၱိမရွိဘူးေျပာခ်င္လည္း ေျပာၾကမွာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါကုိေျပာလည္း ခံ႐ုံရွိတာေပါ့ဗ်ာ” ဟု ေျပာသည္။

အမ်ိဳးသားေရး ဦး၀င္းႏုိင္သည္ ဒီမုိကေရစ ီထူေထာင္ရာတြင္ မုသာဝါဒႏွင့္ အာဒိႏၵဒါနာႏွစ္ပါး သီလ လုံၿခံဳရန္လုိသည္ဟု ယူဆသူျဖစ္သည္။ ႏွစ္ပါးသီလေဆာက္တည္ေရးကုိ ေဟာေျပာေနသူ လည္း ျဖစ္သည္။ ထုိအပုိင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ေျပာရာ၌ “တုိင္းျပည္ထဲကလူေတြ ခုိးေနသမွ်ကာလ ပတ္လံုး အရပ္သားကလည္း ခုိးမယ္၊ တာဝန္ရွိတဲ့အစိုးရကလည္း ခုိးမယ္၊ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြက လည္း ခိုးမယ္၊ ထို႔နည္းတူ ညာေနမယ္ဆုိရင္လည္း ဒီႏုိင္ငံဘာသြားၿပီး ထူေထာင္လုိ႔ရမွာလဲ။ အခု အဲဒီသီလေတြ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ အရမ္းပ်က္ေနတယ္။ အမ်ားစုေပါ့ဗ်ာ။ အမ်ားစုကိုေျပာတာေပါ့။ လူ (၁၀၀) မွာ (၆၀) ပ်က္ေနတဲ့ေနာက္ ေလးဆယ္ေကာင္းေနလည္း မရဘူး။ လူ (၁၀၀) မွာ (၇၀) ေလာက္ သီလေစာင့္ႏိုင္မွသာလွ်င္ တုိင္းျပည္ကို တုိးတက္ေအာင္လုပ္လုိ႔ရမွာ။ အဲဒီလုိ ေျပာေတာ့ တခ်ိဳ႕ကလည္း က်ေနာ့္ကို ဆဲခ်င္ဆဲၾကမွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တသက္လံုး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ႐ုိး႐ုိးသားသားေျပာဆုိေနခဲ့ၿပီး ဒီအသက္အရြယ္က်မွ က်ေနာ့္အက်င့္လည္း မေျပာင္းႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒီလုိပဲ မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမင္တဲ့အတုိင္း သံုးသပ္ျပၿပီးေတာ့ ေသသြား ခ်င္တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ယခုကဲ့သို႔ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွ အနားယူရန္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ ေထာင္မွထြက္ၿပီး (၄-၅) လ အခ်ိန္ ယူ စဥ္းစားၿပီးမွ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း အမ်ိဳးသားေရး ဦး၀င္းႏုိင္က ေျပာသည္။ ႏုိင္ငံေရးမွ အနားယူၿပီ ျဖစ္သည့္အတြက္ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ေျပာဆုိခ်က္မ်ား၊ ခန္႔မွန္းခ်က္မ်ား ေျပာဆုိေတာ့မည္ မဟုတ္ဘဲ ေခတ္ၿပိဳင္ႏွင့္ ေမးျမန္းခန္းသည္ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ ေတြ႕ဆုံ ေမးခ်က္ျဖစ္မည္ဟုပါ ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ ဘာသာေရးႏွင့္ လူမႈေရးကိစၥမ်ားကုိမူ ဆက္လက္ လုပ္ကုိင္သြားမည္ဟုပါ ဆက္ေျပာသည္။

(ႏုိင္ငံေရးေလာကမွ အနားယူၿပီဆုိသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး အမ်ဳိးသားေရး ဦး၀င္းႏုိင္ႏွင့္ ေခတ္ၿပိဳင္သတင္းေထာက္ မင္းႏုိင္သူ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္း အျပည့္အစုံ)

.

ႏုိင္ငံေရးေလာကမွ အနားယူၿပီဆုိသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး အမ်ဳိးသားေရးဦး၀င္းႏုိင္ႏွင့္ ေခတ္ၿပိဳင္သတင္းေထာက္ မင္းႏုိင္သူ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္း

(၁၅-၉-၀၈)။        ။

(အသက္ (၇၁) ရွိၿပီျဖစ္သည့္ အမ်ိဳးသားေရး ဦး၀င္းႏုိင္သည္ ႏုိင္ငံေရးမွ အနားမယူခင္ထိ ဒီမိုကေရ စီေရးအတြက္ တတ္စြမ္းသမွ် ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးမ်ားအနက္ တဦးအပါ အ၀င္ျဖစ္သည္။ ပါတီတခုခုကုိ ကုိယ္စားမျပဳဘဲ တသီးပုဂၢလိက ႏုိင္ငံေရးသမားအသြင္ျဖင့္ ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ တက္ႂကြစြာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ထုိင္းႏုိင္ငံ ဘန္ေကာက္အေျခစုိက္ Bangkok Post သတင္းစာတြင္ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေဆာင္းပါးမ်ားေရးခဲ့သည္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ သံဃာ့ အေရးအခင္းအၿပီးတြင္ တလေက်ာ္ အဖမ္းခံခဲ့ရသည္။ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွ အနားယူသြားသည့္ ရန္ကုန္္ၿမိဳ႕မွ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး အမ်ိဳးသားေရး ဦး၀င္းႏုိင္ကုိ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွ အနားယူ လုိသည့္ အေၾကာင္းရင္းကုိ ေမးျမန္းရာ အမ်ိဳးသားေရး ဦး၀င္းႏုိင္က ယခုကဲ့သို႔ စတင္ေျဖၾကားသည္)

ေျဖ။   ။ က်ေနာ္ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ (၁၄) ႏွစ္အရြယ္ ေက်ာင္းသားဘဝကတည္းက။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဖဆပလ ေခတ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီမွာ ေက်ာင္းသားသမဂၢေတြမွာပါခဲ့၊ ေက်ာင္းထုတ္ခံခဲ့ရနဲ႔ လုပ္လာ ခဲ့တာ အခုအသက္ (၇၁) ႏွစ္အရြယ္ထိေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေနရာမွာ တခုေျပာခ်င္တာက ႏုိင္ငံျခားမွာ သြားေန ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြ ႏုတ္လုိက္ရင္ က်န္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ႏုိင္ငံေရးေလာကနဲ႔ အဆက္ျပတ္တယ္ မရွိပါဘူး။
ေတာက္ေလွ်ာက္ ဒီမုိကေရစီသမား တေယာက္အေနနဲ႔ ရပ္တည္ခဲ့တယ္။ ဘယ္ပါတီမွမဝင္ခဲ့ဘူး။
ဘယ္ၿခံစည္း႐ုိးမွ မခုန္ခဲ့ဘူး။ ဒီမုိကေရစီကို အၿမဲတမ္း ေသတဲ့အထိ ျမတ္ႏိုးတြယ္တာသြားမွာပဲဗ်။
အဲဒီေတာ့… ဒါေျပာရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ဒီေန႔နားမယ္လုိ႔ ေျပာရတဲ့အေၾကာင္းခံက ဒီမုိကေရစီကုိ ျမတ္ႏိုးလြန္းလုိ႔ နားတာပဲ။ ဒီလုိေျပာလုိက္လုိ႔ ႐ုတ္တရက္ နား႐ႈပ္ရင္႐ႈပ္သြားမယ္။ ဆိုလုိတာက အဓိက ယံုၾကည္စြာနဲ႔ လုပ္လာခဲ့တဲ့ ဒီမုိကေရစီေရးဟာ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္မွာ လုပ္လုိ႔ ရႏုိင္ဦးပါ့မလားဆုိတဲ့ သံသယစိတ္ေလး ဝင္လာတယ္ဗ်။ ဒါကလည္း က်ေနာ့္ကို နားေစခ်င္တဲ့ တခ်က္ေပါ့။

ေမး။   ။ ဒီမုိကေရစီရဖုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလားဆိုတဲ့ သံသယ ဝင္သြားၿပီေပ့ါ။

ေျဖ။   ။ ဟုတ္ကဲ့။ အဲဒီသံသယ က်ေနာ့္မွာ ဝင္သြားၿပီ။ အဲဒီေတာ့ ဒီမုိကေရစီ တေန႔ေတာ့ ရမွာ ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေနရာမွာလည္း တခ်ိဳ႕ကေျပာတယ္။ အဘရာ သူမ်ားေတြ စိတ္ပ်က္ေအာင္ မေျပာပါနဲ႔။ အဘတုိ႔က စရင္ ေနာက္ကလုိက္ၿပီး စိတ္ပ်က္သြားၾကလိမ့္မယ္ ဆုိၿပီးေတာ့ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ယံုၾကည္တာက လူဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း မညာနဲ႔။ သူမ်ားကိုလည္း မညာနဲ႔တဲ့။ အေျခအေနမွန္ကို အေျခအေနအမွန္အတုိင္း သံုးသပ္တတ္ရမယ္။ အေျခအေနအမွန္အတုိင္း မသံုးသပ္ဘဲနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္နဲ႔ လုပ္ေနရင္ အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္သြားမယ္။ လူသာ အ႐ုိးေဆြးသြားမယ္။ ကိုယ္လုိခ်င္တဲ့ ပန္းတုိင္ေရာက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါက ႏုိင္ငံေရးေရာ၊ လူမႈေရးေရာ၊ စီးပြားေရးေရာ ဒီအတုိင္းပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ကူးမယဥ္ဘူး။

လက္ေတြ႔အက်ဆံုး အေျခအေနေတြကို အခ်က္အလက္ အျပည့္အစံုဆံုးရေအာင္ ႀကိဳးစားေနတယ္။ အဲဒီအေပၚမွာ မူတည္ၿပီး က်ေနာ္သံုးသပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီေန႔ ႏုိင္ငံေရးကေန ဘာျဖစ္လုိ႔ အနားယူခ်င္သလဲဆုိေတာ့…အခ်က္ကေလးေတြကေတာ့ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ခ်က္ပဲ။ (၁) အခ်က္က အခုေျပာသလုိ က်ေနာ့္တသက္မွာ လက္ရွိအေျခအေနအရ ဒီမုိ ကေရစီ ရဖို႔ဆုိတာ သိပ္ၿပီး လမ္းစမျမင္ေတာ့တဲ့အတြက္လည္း တေၾကာင္းပါတယ္။ (၂) အခ်က္က က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ အင္မတန္စိတ္ထိခုိက္စရာေကာင္းတဲ့ အေျပာင္းအလဲတခု ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ လူေတြ သီလပ်က္လာတယ္။ သီလပ်က္တာနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဘာဆုိင္လဲဆိုရင္ သိပ္ဆုိင္တယ္။

သီလမရွိတဲ့ႏုိင္ငံမွာ ဒီမုိကေရစီေထာင္လုိ႔မရဘူး။ ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ တျခား ဘာစနစ္ပဲေထာင္ေထာင္၊ ေကာင္းတဲ့စနစ္မွန္သမွ် သီလကို အရင္ေထာင္ရတယ္။ သီလမရွိတဲ့ ႏုိင္ငံမွာ ဘာစနစ္ပဲေထာင္ေထာင္ မေအာင္ျမင္ဘူး။ မေကာင္းတဲ့စနစ္ပဲေအာင္ျမင္မွာပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဒါကိုအေျခခံၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေလာက္တုန္းက ေျခာက္ထပ္ႀကီးဘုရားပြဲမွာ ႏွစ္ပါးသီလ ေစာင့္တည္ေရးဆိုၿပီး က်ေနာ္ေဟာေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီထူေထာင္ခ်င္ရင္ ႏွစ္ပါးသီလေတာ့ ေစာင့္မွျဖစ္မယ္ဆုိၿပီး ေျပာျပတာ။ အဲဒီႏွစ္ပါးက မုသာဝါဒနဲ႔ အာဒိႏၵဒါနာေပါ့။ တုိင္းျပည္ထဲက လူေတြ ခုိးေနသမွ်ကာလပတ္လံုး အရပ္သားကလည္း ခုိးမယ္။ တာဝန္ရွိတဲ့အစိုးရကလည္း ခုိးမယ္။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကလည္း ခိုးမယ္။ ထို႔နည္းတူ ညာေနမယ္ဆုိရင္လည္း ဒီႏုိင္ငံ ဘာသြားၿပီး ထူေထာင္လုိ႔ရမွာလဲ။ အခု အဲဒီသီလေတြ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ အရမ္းပ်က္ေနတယ္။ အမ်ားစုေပါ့ဗ်ာ။ အမ်ားစုကို ေျပာတာေပါ့။ လူ (၁၀၀) မွာ (၆၀) ပ်က္ေနတဲ့ေနာက္ (၄၀) ေကာင္းေနလည္း မရဘူး။ လူတရာမွာ (၇၀) ေလာက္ သီလေစာင့္ႏိုင္မွသာလွ်င္ တုိင္းျပည္ကို တုိးတက္ေအာင္လုပ္လုိ႔ရမွာ။ အဲဒီလုိေျပာေတာ့ တခ်ိဳ႕ကလည္း က်ေနာ့္ကို ဆဲခ်င္ဆဲၾကမွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ တသက္လံုး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း၊ ႐ုိး႐ုိးသားသား ေျပာဆုိေနခဲ့ၿပီး ဒီအသက္အရြယ္က်မွ က်ေနာ့္ အက်င့္လည္း မေျပာင္းႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဒီလုိပဲ မွန္မွန္ကန္ကန္ျမင္တဲ့အတုိင္း သံုးသပ္ျပၿပီးေတာ့ ေသသြားခ်င္တယ္။ အဲဒီေတာ့ လူေတြ သီလပ်က္လာတာကိုလည္း က်ေနာ္စိတ္ပ်က္တယ္။

ေနာက္တခုက က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ စည္းလံုးညီၫြတ္မႈ မရွိၾကဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံေရးသမား အခ်င္းခ်င္းလည္း စည္းလံုးညီၫြတ္မႈ မရွိၾကေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ လြန္ခဲ့တဲ့ (၆) ႏွစ္၊ (၇) ႏွစ္ ေလာက္ကတည္းကိုက တဖြဖြနဲ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကို ေတာင္းပန္တုိးလွ်ိဳး ခဲ့တယ္။ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံ ထူေထာင္ႏုိင္ေအာင္ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီမုိကေရစီသမားအခ်င္းခ်င္း စည္းလံုး ညီၫြတ္ၾကရေအာင္။ ႏုိင္ငံေရးပါတီစံုပါဝင္တဲ့ တပ္ေပါင္းစုေလးဖြဲ႔ၾကရေအာင္။ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္အခ်င္းခ်င္းလည္း ညီရင္းအစ္ကုိလုိ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အမွားေတြ ခြင့္လႊတ္ၿပီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆုိၫွိႏႈိင္းၾကရေအာင္ဆုိၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္အဖန္ဖန္ ေတာင္းပန္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူကမွ လက္မခံဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေန႔ က်ေနာ္တုိ႔ဆီမွာ ဘယ္မလဲဗ်ာ။ ညီၫြတ္တဲ့ တပ္ေပါင္းစုတစု။ သူကလည္းတဖြဲ႔၊ ကိုယ္ကတဖြဲ႔၊ ဟိုလူကတဖြဲ႔နဲ႔ ဒီလုိျဖစ္ေနတယ္ဆုိေတာ့ဗ်ာ။ အဲဒီအတြက္လည္း က်ေနာ္စိတ္ပ်က္တယ္။ တျခားေသာအေၾကာင္းေလးေတြလည္း ရွိတာေပါ့။ အဲဒါက ႏုိင္ငံေရးပုဂၢိဳလ္ေတြကိုလည္း ပုတ္ခတ္ေျပာသလုိျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္။

ဒါေပမယ့္ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ကဗ်ာ ကိုယ္နာမည္ႀကီးဖုိ႔၊ ကိုယ္ေနရာရဖုိ႔ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ခြက္ေစာင္းခုတ္ၾက၊ ေခ်ာက္တြန္းၾကနဲ႔။ အဲဒီလုိစိတ္ဓာတ္မ်ိဳးေတြ အခုေခတ္မွာ ေတာ္ေတာ္ လႊမ္းမုိး လာတယ္ဗ်။ ဆုိေတာ့ အဲဒီအေပၚမွာလည္း က်ေနာ္စိတ္မေကာင္းဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒီဟာေတြကို ျပဳျပင္ဖုိ႔ သြားၿပီးေျပာဖုိ႔ဆုိတာကလည္း အေျခအေနကလည္း မေပးေတာ့ဘူး။ အသက္အရြယ္ကလည္း ရင့္လာၿပီ။ ငါဟာေသဖုိ႔ပဲျပင္ဆင္ရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ေနပါၿပီဆုိၿပီးေတာ့ေပါ့လုိ႔ အဲဒါေတြကို အေျခခံၿပီးေတာ့ အနားယူဖုိ႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္တာပါ။

ေမး။   ။ ေစာေစာကေျပာသြားတဲ့အထဲမွာ ဒီမုိကေရစီရရွိေရးအတြက္ သံသယဝင္ေလာက္ေအာင္ အခ်က္ေတြ ေတြ႔လာရတယ္ဆုိတာ ေျပာသြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ေတြဟာ ဘာဆိုတာကို ေျပာျပလုိ႔ ရပါသလား။

ေျဖ။   ။ အခုနေျပာသလုိပါပဲ။ ဟိုဘက္၊ ဒီဘက္ေပါ့ဗ်ာ။ တုိင္းျပည္မွာ သီလ ပ်က္လာတယ္။ သီလ မရွိရင္ ဒီမုိကေရစီ ေထာင္လုိ႔မရဘူး။ ဒါက ေသေသ ခ်ာခ်ာ အားလံုး စဥ္းစားသင့္ၾကတဲ့ အခ်က္ပဲဗ်။ အဲဒီလုိ ဗမာျပည္မွာ သီလပ်က္ေနတဲ့ သူေတြ မ်ားလာတာ ေတာ္ေတာ္ဝမ္းနည္းစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ ခုိးေနက် လူေတြဆိုလည္း ဒီအတုိင္းပဲေပါ့ဗ်ာ။ ေဟာေျပာပြဲမွာ ခုိးတယ္ဆုိတာ သူမ်ား မေပးတဲ့ပစၥည္းဥစၥာကုိ မသိေအာင္ ယူျခင္းဆုိၿပီး အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆုိျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အထဲမွာ နည္းနည္း လိုေနတဲ့အခ်က္ ရွိတယ္။ ဘာလဲဆုိရင္ လမ္းမွာ လူတေယာက္ကို အာဏာရွိတဲ့ လူတေယာက္က ၿခိမ္းေျခာက္ၿပီး ေဟ့…ခင္ဗ်ားဘာလုပ္တယ္။ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ဖမ္းႏုိင္တယ္ဆုိၿပီး ေငြေတာင္းတာဟာလည္း ခုိးတာပဲ။ လာဘ္စားတာလည္း ခုိးတာပဲ။ ေျပာရရင္ေတာ့ဗ်ာ က်ေနာ္ လည္း ႏုိင္ငံေရးသမားေတာ့ ႏုိင္ငံေရးသမားပဲ ဆုိေပမယ့္ သိပ္ၿပီးေတာ့ ထူးခၽြန္တဲ့ ႏုိ္င္ငံေရးသမား မဟုတ္ဘူး။ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမား မဟုတ္ဘူး။ အဲေတာ့ရင္ ဒီေလာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ တုိင္းျပည္ႀကီးကုိ လူေတြကုိ က်ေနာ္လည္း ဘယ္လုိမွ ေကာင္းရာ ေကာင္းေၾကာင္း လမ္းစဥ္ လုိက္ဖုိ႔ မဆြဲေဆာင္ႏုိင္ဘူး။ ေျပာဆုိႏုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းလည္း အျပည့္အ၀ရွိမွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ျမင္မိတယ္။ အဲေတာ့ က်ေနာ္ရွိသေလာက္ေလးနဲ႔ အသက္ (၇၁) ႏွစ္အထိ က်ေနာ္လုပ္လာခဲ့တာက ေတာ္ေလာက္ၿပီလုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တာပါပဲ။

ေမး။    ။ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြနဲ႔ မီဒီယာေတြက ခန္႔မွန္းေနၾကတာက ဦး၀င္းႏုိင္ ႏုိင္ငံေရးက အနားယူေတာ့မယ္ဆုိတာဟာ နအဖရဲ႕ ဖိအားေတြေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ခန္႔မွန္းေန ၾကပါတယ္။ အဲဒီအျမင္ေတြအေပၚကုိေရာ ဦး၀င္းႏုိင္ ဘယ္လုိ တုံ႕ျပန္မလဲ။

ေျဖ။   ။ နအဖက က်ေနာ့္ကုိ တုိက္႐ုိက္ဖိအားေတာ့ မေပးပါဘူး။ ဒါအမွန္ပဲဗ်။ သုိ႔ေသာ္ သြယ္၀ုိက္ တဲ့ ဖိအားေတာ့ ေပးတာေပါ့ေလ။ ဘယ္လုိေပးသလဲဆုိေတာ့ သံဃာေတာ္မ်ားရဲ႕ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္ လွန္ေရးမွာ က်ေနာ္အလႉလုပ္တယ္။ ေနာက္ ရန္ကုန္တ၀ုိက္မွာ လူေတြကုိ ဆန္ေတြ ေ၀တယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါေတြနဲ႔ က်ေနာ့္ကုိ ေထာင္ထဲဆြဲထည့္ထားတယ္ဗ်ာ။ အသက္ (၇၀) ေက်ာ္ လူတေယာက္ကုိ ေထာင္ထဲမွာ တုိက္ပိတ္တဲ့ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ဗ်ာ။ တေယာက္တည္း (၅) ေပ၊ (၆) ေပအခန္းထဲမွာ ဂန္ဖလားတလုံးနဲ႔ တလေက်ာ္ထားတာဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ တေန႔ တေန႔ ေၾကာင္ေတြ၊ ေခြးေတြေကၽြးတဲ့ ဆန္မ်ဳိးနဲ႔ ကန္စြန္းရြက္ျပဳတ္နဲ႔စားၿပီး ေနခဲ့ရတာဗ်။ အဲဒါေတြကုိလည္း စိတ္ပ်က္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒီေလာက္ထိ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ဒဏ္ေတြလည္း ခံခဲ့ရတယ္ဗ်။ အဲေတာ့ ဒါေတြကုိလည္း က်ေနာ္ေရွ႕ေလွ်ာက္ မခံႏုိင္ေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ။

က်ေနာ္အင္းစိန္ေထာင္က ထြက္လာေတာ့ လမ္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ေတာ့ေအာင္ ခ်ည့္နဲ႔သြားတယ္ဗ်ာ။ အဲေတာ့ လူေတြက က်ေနာ့္ကုိ သတၱိမရွိဘူးေျပာခ်င္လည္း ေျပာၾကမွာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါကုိေျပာလည္း ခံ႐ုံရွိတာေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ့္အသက္အရြယ္နဲ႔ အဲလုိ ဒဏ္ေတြကုိလည္း ေနာက္ထပ္ မခံႏုိင္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ အဲေတာ့ ဒီအစုိးရကေတာ့ က်ေနာ့္တင္ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ တျခားလူေတြကုိလည္း ဒီလုိဆက္ဆံတာပါပဲ။ လူငယ္ေတြ ခံႏုိင္ေပမယ့္ လူႀကီးေတြဆုိေတာ့လည္း မခံႏုိင္ၾကေတာ့ဘူးဗ်။ အဲဒါကလည္း ဖိအား ေပးတဲ့ နည္းတနည္းေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ့္ တယ္လီဖုန္း ျဖတ္ထားတာ တႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ။ ျပင္ပကမာၻနဲ႔ အဆက္အသြယ္မရဘူး။ ဒါလည္း ဖိအားတမ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္တခါ က်ေနာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏုိင္ငံျခားသြားဖုိ႔ ပတ္စပုိ႔ေလွ်ာက္တာလည္း မရဘူ။ ဇနီးကလည္း ေနမေကာင္းေတာ့ သူေဆးကုရင္းနဲ႔ သြားခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ (၃) ႏွစ္ေလာက္က အီးယူက က်ေနာ့္ကုိ ဖိတ္တယ္။ ဥေရာပေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ လာေတြ႕ပါဆုိၿပီး ဖိတ္တဲ့အခါ က်ေနာ္သြားမယ္ဆုိတာကုိ အစုိးရကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း တင္ျပတယ္။ ဒီမုိကေရစီထူေထာင္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဟုိဘက္၊ ဒီဘက္ မွ်မွ်တတ ေျပာပါ့မယ္၊ သြားပါရေစဆုိတာလည္း ပတ္စပုိ႔ မေပးခဲ့ဘူး။ အဲေတာ့ လူမႈေရး ဆုံး႐ႈံးမႈေတြ ေပါ့ေလ။ က်ေနာ္တုိ႔မွာ သားသမီးလည္းမရွိ၊ အဘုိးႀကီးအဘြားႀကီး ႏွစ္ေယာက္တည္းေနရတယ္။ အေရးအေၾကာင္းဆုိရင္ေတာင္မွ တယ္လီဖုန္းဆက္စရာမရွိေတာ့ ဒုကၡ။ အဲေတာ့ အဲဒီလုိ လူမႈေရး ဒုကၡေတြလည္း ခံရတယ္ဆုိေတာ့ ဖိအားေတာ့ ရွိတာအမွန္ပဲဗ်။

ေမး။   ။ လာမယ့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လုိ သုံးသပ္မိသလဲခင္ဗ်။ အဲဒီမွာ အန္အယ္လ္ဒီရဲ႕ အခန္းက႑ ဘယ္လုိရွိမယ္လုိ႔ သုံးသပ္မိပါသလဲ။

ေျဖ။   ။ အဲဒါကုိေတာ့ က်ေနာ္မေျပာေတာ့ဘူးဗ်။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ က်ေနာ္လည္း ႏုိ္င္ငံေရးက နားၿပီဆုိတဲ့ အခါက်ေတာ့ ေရွ႕ေရးမွာ ဘာေတြျဖစ္ၾကမလဲဆုိတာ၊ ဘာေတြလုပ္သင့္ၾက သလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္းေတြေတာ့ မေျဖေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ဒါက ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ဟာေတြကုိးဗ်။ အဲေတာ့ အခု က်ေနာ္ေျဖတာေတာင္မွ ေတာ္ေတာ္ျပင္းထန္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ တုိင္းျပည္ကုိ သိေစခ်င္ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အမ်ဳိးမ်ဳိး ေ၀ဖန္ေနၾကတာေတြ ၾကားပါတယ္။ ဦး၀င္းႏုိင္ႀကီးေတာ့ ဒီမုိကေရစီသစၥာေဖာက္သြားၿပီ။ အစုိးရဘက္ ေရာက္သြားၿပီနဲ႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။ စိတ္မွန္းနဲ႔ ေလွ်ာက္ၿပီး ေျပာၾကဆုိၾကတာေတြ၊ စိတ္မေကာင္းစရာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လုပ္ၾကည့္ၾကပါ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ထုိင္ၾကည့္ၾကပါ။ ေနာက္ၿပီး အခ်က္အလက္အမွန္ေတြကုိလည္း စုံစမ္းၾကပါ။ ဒီလူႀကီးကုိ ေ၀ဖန္လုိက္လုိ႔ ငါေတာ့ လူေတြက အမွတ္ေပးမလားဆုိတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ရမ္းၿပီး မလုပ္ၾကပါနဲ႔။ ဒါေတာ့ မေကာင္းပါဘူး။ ညီလာခံမွာ ဘုရင္က အာ႐ုံစုိက္ေစခ်င္လုိ႔ ေဘးနားရွိတဲ့ လူကုိ တံေတာင္နဲ႔ ထတြက္တဲ့ ဗႏၶဳလ လုိေပါ့။ က်ေနာ္က အဲဒါမ်ဳိးေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး။ ဗႏၶဳလရဲ႕ သတၱိ ဗ်တၱိေတာ့ ေလးစားပါတယ္။ အင္မတန္ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျပစ္မရွိတဲ့ေကာင္က သက္သက္ အေထာင္းခံရတယ္။ သူက အသုံးခ် ခံသြားရတယ္။ ဒါမ်ဳိး က်ေနာ္မႀကိဳက္ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံေရးမွာလည္း အဲဒါမ်ိဳးေတြ လုပ္တတ္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြထဲမွာ အခ်င္းခ်င္း ႐ုိင္းပင္းတာေတြလည္း အားနည္းေသးတယ္။ က်ေနာ္ အဓိက ၀မ္းနည္းတာက က်ေနာ္ ေထာင္ထဲေရာက္သြားေတာ့ အဘြားႀကီးက အိမ္မွာ တေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တာ။ ဘယ္သူမွ မလာဘူးဗ်။ ျပန္လာေတာ့ က်ေနာ့္ဇနီးက က်ေနာ့္ကုိ အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာျပတယ္။ ၀မ္းနည္းစကား ေျပာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ရွင္ေထာင္ထဲေရာက္ေတာ့ တေယာက္ပဲလာတယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ ဒါလည္း တေခါက္လားပဲလာတာပါ။ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြလည္း မလာဘူးဗ်ာ။ ေဆြမ်ဳိးေတြလည္း မလာဘူးဗ်ာ။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီေလာက္ အထိေအာင္ က်ေနာ္တုိ႔မွာ ဒဏ္ေတြ အမ်ားႀကီးခံရပါတယ္ဗ်ာ။ လူထုကေတာ့ ဒါေတြကုိ သိမွာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အဲဒီလုိဟာမ်ဳိးေတြလည္း ႏုိင္ငံေရးက အနားယူရတဲ့အထဲမွာ ပါတာေပါ့ဗ်ာ။ ေထာင္ကထြက္လာၿပီး ေလးငါးလေလာက္ စဥ္းစားၿပီးမွာ အနားယူဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့တာပါ။

ေမး။   ။ ဒါဆုိရင္ ႏုိင္ငံေရးမွာ ကုိယ္တုိင္ ကုိယ္က် မပါ၀င္ေပမယ့္ မီဒီယာေတြက အင္တာဗ်ဴး လုပ္တာမ်ဳိး၊ ေျပာသင့္ေျပာထုိက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ၀င္ေရာက္ေျပာဆုိမႈေတြကုိလည္း မလုပ္ေတာ့ ဘူးလုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ေတာ့တာမ်ဳိးလား။

ေျဖ။   ။ အမွန္ပဲဗ်။ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေရွ႕ေလွ်ာက္ က်ေနာ္ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေတာင္မွ အားနာလြန္းလုိ႔ တေၾကာင္း၊ လူထုလည္း သိသင့္သိထုိက္တာေလးေတြ သိရစ္ၾကေစခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ေျပာတဲ့ ေနာက္ဆုံးအင္တာဗ်ဴးလုိ႔သာ မွတ္ထားပါ။ က်ေနာ္ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေတာ့ လုပ္မယ္။ ဘာသာေရးေတာ့ က်ေနာ္ ၀ါသနာပါတယ္။ က်ေနာ္ကုိယ္ႏႈိက္လည္း က်င့္ႀကံအားထုတ္ ေနတာၾကာၿပီ။ ေရွ႕ေလွ်ာက္လည္း ဒါပဲလုပ္မယ္။ ဘာသာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ေျပာမယ္၊ ဆုိမယ္။ လူမႈေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ေျပာမယ္။ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ဘာမွကုိ မေျပာေတာ့ပါဘူး။

ေမး။   ။ ဒီမုိကေရစီအေရးအတြက္ ဘာမွ မလႈပ္ရွားေတာ့ဘူး။ ဒီအတုိင္းပဲ ထုိင္ၾကည့္ေနေတာ့ မယ္ဆုိေတာ့ အနာဂတ္ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးအတြက္ အင္အားေလ်ာ့နည္းမသြားေပ ဘူးလား ခင္ဗ်။

ေျဖ။   ။ ဗမာမွာ စကားပုံ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလးတခု ရွိပါတယ္ဗ်ာ။ ငကန္းေသ ငေစြေပၚမွာပါဆုိ တာပါ။ သိပ္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့။ ငကန္းကလည္း မေကာင္းဘူး။ ငေစြကလည္း မေကာင္းဘူး ေပါ့ဗ်။ ဒါေပမယ့္ အေပၚယံအဓိပၸာယ္ေလးယူရင္ေတာ့ ဟုိ….အဓိပၸာယ္ကေတာ့ တေယာက္မရွိလည္း တေယာက္ရွိလာမွာပါပဲ။ အဂၤလိပ္လုိမွာကေတာ Nobody is Indispensable ဆုိတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲေတာ့ က်ေနာ္ နားတဲ့အတြက္ေတာ့ ဘာမွ ထိခုိက္စရာမရွိဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ထင္တယ္ေလ။

Written by Lwin Aung Soe

September 15, 2008 at 6:06 pm

မဲေဆာက္ ျမန္မာျပည့္တန္ဆာ မိန္းကေလးမ်ားဘဝ တေစ့တေစာင္း

with 4 comments

ေခတ္ၿပိဳင္

ရဲရင့္ျမင့္ေမာင္ (၅- ၉- ၀၈)။

“သမီးကို မိဘေတြက ေက်ာင္းဆက္မထားႏိုင္ေတာ့တဲ့ အျဖစ္ဆိုေတာ့ လူပြဲစားကလည္း ရပ္ကြက္ထဲမွာ ထိုင္းကို
သြားၿပီး အလုပ္လုပ္ဖို႔ မက္လုံးေပးစည္း႐ုံးတာကို အိမ္က ယုံယုံၾကည္ၾကည္နဲ႔ ထည့္လိုက္တာပါ။ စရိတ္ၿငိမ္း ေခၚ
လာတဲ့အျပင္ အိမ္ကိုလည္း က်ပ္တသိန္းခြဲ ႀကိဳေပး ခဲ့ေတာ့ အဲ့ဒီ္ကေနအစျပဳၿပီး မဲေဆာက္မွာ အေရာင္းစားခံရၿပီး
ဒီ္ဘ၀ကို ေရာက္လာရတာပါ။ ဒီအလုပ္လုပ္ဖို႔ တခါမွ မစဥ္းစားခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ့လည္း မိသားစုအတြက္ အနစ္နာ
ခံရတယ္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ေတာ့တယ္” ဟု ေျပာသူမွာ ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕မွ အသက္ (၁၆)
ႏွစ္အရြယ္ ပဲခူးၿမိဳ႕သူတဦးျဖစ္သည္။

နအဖလက္ထက္ စီးပြားေရးက်ပ္တည္းရာမွ လူကုန္ကူးမႈ၏ သားေကာင္မ်ား ျဖစ္ေနၾကသူမ်ားထဲတြင္ ျမန္မာအမ်ိဳး
သမီးငယ္ အမ်ားအျပားလည္းပါ၀င္၏။ ဘ၀ပ်က္ကာ ျပည့္တန္ဆာဘ၀တြင္ နစ္မြန္းေနၾကရသူ ျမန္မာမိန္းကေလး
မ်ား ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္း ေသာင္းႏွင့္ခ်ီ၍ရွိေၾကာင္း ျမန္မာ့အမ်ိဳးသမီးေရး ေလ့လာေနသည့္ အဖြဲ႔မ်ားက ေျပာသည္။

ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ မဲေဆာက္ေဒသအတြင္း ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးေနၾကသည့္ ျမန္မာမိန္းမငယ္
မ်ား ေထာင္ႏွင့္ခ်ီရွိသည္။ အမ်ားစုမွာ မိသားစု စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲကို ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္အတြက္ စြန္႔စားကာ
အလုပ္အကိုင္ လာေရာက္ရွာေဖြၾကျခင္းျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ အေတြ႔အႀကဳံမရွိဘဲ ေနရာေဒသအသစ္ကို ေရာက္ရွိလာ
သူတို႔ ထုံးစံအတိုင္း လူကယ္ရီႏွင့္ ပြဲစား မ်ားေၾကာင့္ ျပည့္တန္ဆာဘ၀သို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ၾကရေၾကာင္း ကာယကံရွင္
မ်ားက ေခတ္ၿပိဳင္သို႔ ရင္ဖြင့္ေျပာၾကားသည္။

ျမန္မာပုိင္ ျပည့္တန္ဆာ႐ုံမ်ားေပၚလာ

သို႔ေသာ္ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ (၂၀) ခန္႔က မဲေဆာက္ေဒသတြင္း ျပည့္တန္ဆာ႐ုံမ်ား (၃၀) ခန္႔ရွိရာ နမ့္က်ိဳင္းဖိ၊
ဒါလင္၊ ပတၱျမား၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး႐ုံ၊ မီးစက္႐ုံမ်ား အပါအ၀င္ ထိုင္းလူမ်ိဳးပိုင္႐ုံမ်ားသာရွိၿပီး ျမန္မာျပည့္တန္ဆာ႐ုံဟူ၍
သီးျခားမရွိဘဲ ထိုင္းျပည့္တန္ဆာမ်ားၾကားထဲတြင္ အေရာအေႏွာသေဘာသာရွိခဲ့ၾကသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ (၁၀) ႏွစ္
ေက်ာ္ခန္႔က စတင္ကာ မဲေဆာက္ေဒသအတြင္းရွိ ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ျမန္မာမ်ားသာ အဓိကလုပ္ကိုင္
ၾကသည့္ အေနအထားသို႔ ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္။

ေဒသခံ ထိုင္းႏိုင္ငံသားမ်ားသည္ အျခားေဒသမွ မိတ္ေဆြမ်ားအား မဲေဆာက္သို႔ အလည္ေခၚရာတြင္ “မဲေဆာက္
ကိုေရာက္ရင္ေတာ့ မင္းတို႔ကို ျမန္မာမိန္းကေလးေတြနဲ႔ ျပဳစုမယ္။ တို႔မဲေဆာက္ဆိုတာက ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ
ေပါတဲ့ၿမိဳ႕ဆိုတာ တႏိုင္ငံလုံးသိၾကတယ္” ဟု ေျပာဆိုစမွတ္ ျပဳၾကသည့္အထိ ျဖစ္သည္။


မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ ကာရာအိုေကစားေသာက္ဆိုင္တခုတြင္ သီခ်င္းဆိုေနသည့္ ျမန္မာမိန္းကေလးမ်ား

လက္ရွိ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕လယ္ရွိ ျပည့္တန္ဆာ႐ုံတခုတြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ မသဲသဲက “ဒီအလုပ္လုပ္တာ ေငြ
ရလြယ္တယ္လို႔ေျပာေနၾကတယ္။ မလြယ္ပါဘူးရွင္၊ အလုပ္တခါလုပ္ရင္ က်မတို႔႐ုံမွာ ဘတ္ (၃၀၀) ရတယ္၊ တခ်ိဳ႕
႐ုံဆိုရင္ ဘတ္ (၂၀၀) ပဲရတယ္။ အလုပ္ရွင္က တ၀က္၊ ကိုယ္က တ၀က္ရတယ္။ ကိုယ္ရတဲ့အထဲက စားစရိတ္၊
ေနစရိတ္၊ မီးဖိုး၊ ေရဖိုး၊ ပုလိပ္ေၾကးက အစ အျဖတ္ခံရတယ္။ က်မတို႔ဘ၀လည္း ရရစားစားပါပဲ။ ဖာ႐ုံဆိုတာက
တရား၀င္ဖြင့္ခြင့္ရတာ မဟုတ္ေတာ့ ဟိုလူဒီလူ ဖားရတာေတြကလည္းရွိတယ္။ ဒီ္ၾကားထဲ အလကားလိုက္ေပးရ
တာမ်ိဳး လည္း ရွိတယ္။ အပိုင္ရဲေတြဆိုရင္ သူတို႔ကို ႐ုံကပိုက္ဆံလည္း ေပးရတယ္။ သူတို႔လိုရင္ အလကားလည္း
လိုက္ေပးရတယ္။ ဒီကရဲနဲ႔ ဗမာရဲက စကားသာ မတူၾကတာ အက်င့္စ႐ိုက္နဲ႔ ႐ုိက္စားလုပ္တာကေတာ့ အကုန္တူ
တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ဆက္လက္၍ “အိမ္ကိစၥ အေၾကာင္းတစုံတရာရွိလို႔ ျမ၀တီကိုသြားတဲ့အခါမွာ ရဲ၊ လ၀က၊ ျပည္သူ႔ စစ္၊ မီးသတ္နဲ႔ အျခားတာ၀န္ရွိသူေတြဟာ က်မတို႔ဘ၀ကိုသိေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးရွာၿပီး စစ္ေဆးတယ္၊ ရစ္တယ္။ အဲ့ဒါ
သူတို႔ရဲ႕အလိုဆႏၵကို ျဖည့္ေပးမွပဲ သြားေရး၊ လာေရး အဆင္ေျပေတာ့တယ္။ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ရဲဂိတ္ထဲမွာ
သူတို႔နဲ႔ အိပ္ရတာရွိသလို တခ်ိဳ႕ဆို ေတြ႔ကရာမွာရွိတဲ့ အိမ္သာထဲမွာပဲ သူတို႔နဲ႔ သြားရတဲ့အထိ ႀကဳံဖူးတယ္။
ေနာက္ကို က်မတို႔ဆီကလူေတြဟာ ျမ၀တီကိုသြားရင္ အေဖာ္(ကြန္ဒုံး) အၿမဲေဆာင္သြားရတယ္။ ကိုယ့္အႏၱရာယ္
ကိုလည္း ကာကြယ္ရေသးတယ္။ မဲေဆာက္မွာက ျပည့္တန္ဆာမႈနဲ႔ တရားစြဲတာမရွိေပမယ့္ ဗမာျပည္မွာကေတာ့
ရွိတယ္၊ ေထာင္က်ႏိုင္တယ္။ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ကုတ္ေသြးစုပ္ခံရတာက ပိုၿပီးဆိုးတယ္”ဟု ေျပာသည္။

ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိသူမ်ားလည္း ျပည့္တန္ဆာျဖစ္

ျမန္မာျပည့္တန္ဆာမ်ား၏ ေျပာျပခ်က္မ်ားအရ ႐ုိး႐ုိးသားသား လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရန္ အလုပ္လာရွာၾကေသာ္
လည္း အေျခေနအရပ္ရပ္၏ တြန္းပို႔မႈေၾကာင့္ ျဖစ္သြားၾကရေၾကာင္း၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိျဖင့္ လာေရာက္လုပ္ကိုင္
ျခင္း မဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာသူမ်ားလည္း ရွိသည္။

အသက္ (၁၈) ႏွစ္အရြယ္ မႏွင္းဆီက “ဒီအလုပ္လုပ္တာ (၂) ႏွစ္ရွိၿပီ။ ပြဲစားက သမီးကို ဘန္ေကာက္မွာ အိမ္
ေဖာ္အလုပ္ တလ ဘတ္ (၅,၀၀၀) ရမယ္ဆိုၿပီး က်ေလာက္ေအာင္ေျပာ ေတာ့ အိမ္ကလည္း ယုံယုံၾကည္ၾကည္
နဲ႔ ထည့္လိုက္တာပါ။ ဘန္ေကာက္မေရာက္ဘဲ ဒီဘ၀ကို ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ ေရာက္စမွာ စကားလည္းနားမလည္၊
ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း အေတြ႔မခံဘူး။ သမီးကို ထိုင္းသူေဌးအဖိုးႀကီးတေယာက္နဲ႔ အိပ္ခိုင္းတယ္။ ပြဲစားနဲ႔ ေခါင္းက
ဘယ္ေလာက္ရသလဲေတာ့ သမီးမသိဘူး။ သမီးတို႔အိမ္ကို လူႀကဳံနဲ႔ဗမာေငြ (၃) သိန္း ပို႔ေပးတယ္။ အေမက
စာပို႔လာတယ္။ ပို႔လိုက္တဲ့ေငြရတဲ့အေၾကာင္း၊ သမီးလိမ္လိမ္မာမာနဲ႔ အလုပ္ႀကိဳးစားဖို႔ေျပာတယ္။ အေမ့စာဖတ္ၿပီး
က်မ ႐ူးမတတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့လည္း မထူးဇာတ္ပဲ ခင္းလိုက္ရေတာ့တယ္။ ဒီအလုပ္လုပ္တာ ေနာက္ပိုင္း
မွာ အေမတို႔ေကာ၊ သမီးတို႔ၿမိဳ႕ကလူေတြလည္း သိကုန္ၿပီ၊ အိမ္ျပန္ဖို႔လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လူႀကဳံနဲ႔ေတာ့
ေငြေလး ဘာေလး ပို႔ႏိုင္တာပဲရွိတယ္။ ဘ၀ေရွ႕ေရးကေတာ့ သမီးတို႔႐ုံမွာ အရင္ကလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့အစ္မေတြ အဖြဲ႔
အစည္းက လူေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားကို ေရာက္သြားတာေတြ ရွိတယ္။ သူတို႔ေငြျပန္ပို႔လို႔ ဗမာျပည္က
သူတို႔မိဘေတြလည္း တိုက္နဲ႔တာနဲ႔ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ သမီးလည္းအဆက္သြယ္ရွာၿပီး ႏိုင္ငံျခားကိုသြားဖို႔ စဥ္းစားထား
တယ္” ဟု ေျပာ သည္။

ျပည့္တန္ဆာအလုပ္ျဖင့္ မိဘမ်ားကို ျပန္လည္ေထာက္ပံ့ႏိုင္သူမ်ား အနည္းငယ္သာ ရွိၿပီး အမ်ားစုမွာ လက္ရွိ
ဘ၀မွ ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ဘဲ ေပ်ာ္ရင္းပါးရင္းျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္သူမ်ားလည္း အမ်ားအျပားရွိသည္။

သက္မြန္ျမင့္ႏွင့္တူသည္ဟု လူေျပာမ်ားသည့္ မိန္းကေလးက “ညဖက္အလုပ္လုပ္ၿပီး ေန႔ဘက္ တေရးတေမာ
အိပ္ၿပီးရင္ မဲေဆာက္ေစ်းထဲသြားၿပီး ဘီယာေသာက္၊ စီးကရက္ေသာက္၊ ထမင္းစား၊ ကာရာအိုေကဆိုၿပီး ကိုယ့္
ဘ၀ကို ေပ်ာ္ေအာင္ လုပ္ယူရတယ္။ က်မတို႔ လုပ္အားခအျပင္ကို လာလည္တဲ့ဧည့္သည္ေတြက တရာမ်ိဳး၊ ႏွစ္
ရာမ်ိဳး မုန္႔ဖိုး ေပးသြားတာေတြရွိတယ္။ အဲ့ဒီအပို၀င္ ေငြေတြနဲ႔ စားေသာက္ ေပ်ာ္ပါးရတာေပါ့။ ဒီအလုပ္လုပ္ေန
ရေပမယ့္ က်မတို႔လည္း ႏွလုံးသားနဲ႔ပါ၊ အျပင္မွာလည္း ခ်စ္သူရည္းစားေတြ အသီးသီးရွိၾကတယ္။ ညဘက္
အလုပ္လုပ္ ေန႔ဘက္ သူတို႔နဲ႔အတူ စားေသာက္ေနထိုင္ သြားလာရတာေပါ့။ က်မတို႔ရည္းစားက က်မတို႔ကို
ေန႔ပဲပိုင္ တယ္၊ ညကိုေတာ့ ႐ုံကပိုင္တယ္။ ကိုယ့္ရည္းစားလည္း အျခားလူေတြရဲ႕ရည္းစားလို တူတူတန္တန္
ရွိေအာင္ အိမ္ခန္းငွားေပးရတယ္၊ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ၀ယ္ေပးထားရတယ္။ ကိုယ္ကခ်စ္ေတာ့ သည္လိုမွ
မလုပ္ရင္ သူမ်ားဆီပါသြားမယ္” ဟု ေျပာသည္။

မဲေဆာက္ေစ်းမွ ကာရာအိုေကဆိုင္ရွင္ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးတဦးကမူ “ဒီမိန္းကေလးေတြကို ပိုက္ဆံစုဖို႔၊ အိမ္ကိုေငြ
ပို႔ဖို႔ က်မတို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ အထိန္းအကြပ္မရွိတဲ့ၾကမ္းလို ပရမ္းပတာ ျဖစ္ကုန္ၿပီ၊ သူတို႔ညဘက္ လုပ္လို႔ရ
တာကို ေန႔ဘက္မွာ လာျဖဳန္းၾကတယ္။ သူတို႔ ရည္းစားထားတဲ့ သူေတြကလည္း မဲေဆာက္မွာ လက္ေၾကာတင္း
ေအာင္ အလုပ္မလုပ္စားခ်င္တဲ့ ေကာင္ေလးေတြ က ဒီကေလးမေလးေတြကို ျခဴစားေနၾကတာ။ သူတို႔ရည္းစား
ေတြကို နာရီ၊ လက္စြပ္၊ ဆြဲႀကိဳး၊ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္အျပင္ အိမ္ခန္းပါ ငွားေပးတဲ့အထိျဖစ္တယ္။ ေယာက္်ား
တေယာက္ကို မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္က အၿပိဳင္လုၿပီး က်မဆိုင္ထဲမွာ ရန္ျဖစ္ၾက၊ ဆဲၾက၊ ဆိုၾက၊ ႐ုိက္ၾက၊ ပုတ္
ၾကနဲ႔ ခဏခဏ ႀကဳံရတယ္” ဟု ေျပာသည္။

မဲေဆာက္ရွိ တည္းခိုခန္းတခုတြင္အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသည့္ ကိုေအာင္က “ေခတ္စနစ္က မေကာင္းေတာ့ က်ေနာ္
တို႔ ျမန္မာေတြလည္း စာရိတၱဆိုတာ ဘာလည္းမသိေတာ့ဘူး၊ အဆိုးအေကာင္းလည္း မသိၾကေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္္
တို႔ တည္းခိုခန္းမွာဆိုရင္ ဧည့္သည္က ျမန္မာမိန္း ကေလးလိုရင္ ေခၚေပးရတယ္။ လာပို႔တဲ့သူက ဆိုင္ကယ္နဲ႔
လာတယ္၊ လာတာက သုံးေယာက္။ ကေလးက (၁) ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ မိဘေတြနဲ႔အတူလာတယ္၊
ဆိုင္ကယ္ေမာင္းတာ က အေဖ၊ အေမလုပ္သူက ျပည့္တန္ဆာဆိုေတာ့ ဧည့္သည္နဲ႔ အခန္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
အေဖလုပ္တဲ့သူက ကေလးကိုႏို႔ဘူးတိုက္ၿပီး အျပင္ကေစာင့္တယ္။ ကေလးအေမ အခန္းတက္ၿပီးတာနဲ႔ သားအမိ၊
သားအဖသုံးေယာက္ ဆိုင္ကယ္နဲ႔အတူတူ ျပန္သြားၾကတယ္။ အဲလိုပဲ အေမနဲ႔ သမီး ျပည့္တန္ဆာ႐ုံ တ႐ုံထဲမွာ
အတူတူ အလုပ္လုပ္ၾကတာလည္းရွိတယ္။ မဲေဆာက္မွာ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာေတြရဲ႕ အျဖစ္ကေတာ့ ေျပာလို႔ေတာင္
ယုံႏိုင္စရာမရွိတဲ့ အေျခအေနေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ” ဟု ေျပာသည္။

ဆႏၵအေလ်ာက္ ျပည့္တန္ဆာလုပ္သူ မ်ားလာ

သို႔ေသာ္ ထိုင္းႏိုင္ငံ၌ ျပည့္တန္ဆာအလုပ္ လာလုပ္ၾကသည့္ ျမန္မာမိန္းကေလး အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကိုယ့္
သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိနဲ႔ လာလုပ္ၾကသူ မ်ားလာသည္။ ယခင္က ျပည့္တန္ ဆာ လူသစ္တေယာက္ရ
ရန္ အခက္ခဲရွိေသာ္လည္း လြန္ခဲ့သည့္ (၁၀) ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔မွစၿပီး မဲေဆာက္ႏွင့္ ျပည္တြင္းမွပြဲစားမ်ား အခ်ိတ္
အဆက္ လုပ္လာၾကသည့္အတြက္ ယခင္လိုအေျခေန မ်ဳိး မဟုတ္ေတာ့သည့္အေၾကာင္းကို ျပည့္တန္ဆာဘ၀မွ
နားၿပီး ျပည့္တန္ဆာ႐ုံေထာင္ထားသူ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတဦးက ေျပာသည္။

သူမက “က်မ ဒီအလုပ္ကို အသက္ (၁၈) ႏွစ္ေလာက္က လုပ္လာတာ၊ အခု (၄၀) ေက်ာ္ၿပီ။ က်မတို႔ေခတ္က လူသစ္တေယာက္ရဖို႔ဆိုတာမလြယ္ေတာ့ အလုပ္ရွင္ေတြကလည္း နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးသုံးၿပီး လူသစ္ရွာေဖြခဲ့ရတယ္။
အခုဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ စား၀တ္ေနေရး အက်ပ္အတည္းရွိ ေတာ့ ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ့ ပြဲစားကေနတဆင့္ ကိုယ္
လိုခ်င္တဲ့ ပုံပန္းသဏၭာန္၊ အရြယ္အစားအမ်ိဳးမ်ိဳး မွာလို႔ရတဲ့အထိ ျဖစ္သြားၿပီ။ က်မတို႔႐ုံက အထက္တန္းလႊာ႐ုံ
မဟုတ္ဘူး၊ ေ၀ေနယ်ေတြအတြက္ဖြင့္ထားေတာ့ သာမန္လက္လုပ္လက္စား အလုပ္သမားေတြအလာမ်ားတယ္။
အခန္းတခါ တက္ရင္ ဘတ္ (၂၀၀) ပဲယူတယ္။ က်မတို႔နဲ႔ ေကာင္မေလးေတြက တေယာက္တ၀က္ ယူရတယ္။
သူတို႔ကို တလတခါ ေငြရွင္းေပးရတယ္။ တခ်ိဳ႕ ႀကိဳထုတ္တဲ့လူလည္း ရွိတယ္။ ေငြရွင္းတဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ အိမ္လခ
နဲ႔ ပုလိပ္ေၾကး တေယာက္ (၁,၀၀၀) ႏုတ္တယ္။ သူတို႔ကို ထမင္းေပးတယ္၊ ဟင္းဖိုး (၁) ေန႔ (၂၀) ေပးတယ္။
မဲေဆာက္မွာ တႏိုင္တပိုင္အိမ္႐ုံအပါ၀င္ လက္ရွိဖာ႐ုံ (၂၀) ေလာက္ရွိတယ္။ ႐ုံတိုင္း ပုလိပ္ကို လစဥ္ေၾကးေပးရ
တယ္။ တလ (၈,၀၀၀) ကေန (၁၀,၀၀၀) ၾကားရွိတယ္။ လိုင္းေၾကးေပးထားေတာ့ အဖမ္းအဆီးရွိရင္ ႀကိဳေရွာင္
လို႔ရတယ္။ ဘန္ေကာက္ကလာတဲ့ အထူးအဖြဲ႔တို႔၊ စီမံခ်က္အဖြဲ႔စုံတို႔က်ေတာ့ သူတို႔လည္းဘာမွလုပ္ေပးလို႔မရဘူး။
မႏွစ္က က်မတို႔႐ုံကို ၀င္ဖမ္းေတာ့ က်မေယာက်္ားကို ဖာ႐ုံေထာင္မႈနဲ႔ ႐ုံးတင္တာ ေထာင္ (၂) ႏွစ္နဲ႔ (၇) လက်
သြားတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ယခင္က ျပည့္တန္ဆာလုပ္ငန္းကို ေဒသခံလူမ်ိဳးမ်ားက ဦးစီးလုပ္ကိုင္ၾကရာမွ ယခုအခါ ျမန္မာမ်ား ကိုယ့္နည္း
ကိုယ့္ဟန္ျဖင့္ နားလည္မႈယူကာ “အိမ္ဘိ” ဟုေခၚသည့္ (ျပည့္တန္ဆာ) အိမ္႐ုံမ်ားေထာင္ၿပီး ကိုယ့္အဆက္
သြယ္ႏွင့္ကိုယ္ လုပ္စားၾကသည္ဟု လက္ရွိ မဲေဆာက္ ျပည့္တန္ဆာ႐ုံတခုမွ ေခါင္းတဦးျဖစ္သူ ကိုအာႏုိးက
ရွင္းျပသည္။

ကိုအာႏုိးက “ကိုယ့္ျမန္မာေတြအခ်င္းခ်င္း အိမ္႐ုံေထာင္ၿပီး လုပ္စားၾကေတာ့ ပိုၿပီး တြက္ေျခကိုက္ တယ္။ ဟန္ျပ
အေနနဲ႔ အိမ္ေရွ႕မွာ ေစ်းဆိုင္ေလး ဖြင့္ထားမယ္၊ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ဖြင့္ထားမယ္။ ဟုိတယ္တို႔၊ တည္းခိုခန္းတို႔၊ အျပင္
ေအာ္ဒါတို႔ သြားဖို႔ၾကေတာ့ ဆိုင္ကယ္နဲ႔လုိက္ပို႔ေပးရတယ္။ တခ်ိဳ႕ မိန္းကေလးေတြက မိသားစုရွိေတာ့ ေအာ္ဒါ
လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဖုန္းနဲ႔ပဲ အဆက္သြယ္လုပ္ရ တယ္” ဟု ေျပာသည္။

ညိဳညိဳဟု အမည္ရွိသည့္ အသက္ (၂၅) ႏွစ္၀န္းက်င္ မိန္းကေလးကလည္း သူမအလုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရယ္
ရယ္ေမာေမာျဖင့္ ယခုကဲ့သို႔ ရွင္းျပသည္။

“ဧည့္သည္ေခၚလို႔ ဟုိတယ္ကိုသြားရင္ က်မေယာက္်ားက ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လိုက္ပို႔တယ္။ အလုပ္သြားရင္
တခါတေလ ကေလးပါေခၚသြားရတယ္။ က်မသားေလးက (၁) ႏွစ္ခြဲပဲရွိေသး တယ္။ က်မဧည့္သည္နဲ႔ အခန္း
တက္ရင္ က်မေယာက်္ားက ကေလးကိုႏို႔ဘူးတိုက္ရင္း အျပင္က ေစာင့္တယ္။ လူေတြက က်မတို႔လိုလူေတြကို
အျပစ္ေျပာခ်င္ၾကတယ္။ က်မက ခႏၶာကိုယ္ကိုပဲ ေရာင္းတာပါ၊ က်မေမတၱာနဲ႔ ႏွလုံးသားကေတာ့ လင္နဲ႔ကေလး
ေပၚမွာ အျပည့္အ၀ရွိပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဂ႐ုမစိုက္ႏုိင္ဘူး၊ ကိုယ့္ကို ထမင္းေကၽြးတာမွမဟုတ္ဘဲ။ က်မတို႔
လို ျမန္မာမိသား စု မဲေဆာက္တခြင္မွာ ရာနဲ႔ခ်ီရွိပါတယ္။ က်မေယာက္်ား ပန္းရန္လုပ္ရင္ တေန႔ (၁၀၀) ထက္ပို
မရဘူး၊ မိဘေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြကို ကူညီဖို႔မေျပာနဲ႔၊ ကိုယ္ေတာင္ ထမင္းနပ္မွန္ဖို႔ မလြယ္ဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့
ေယာက္်ားက ကေလးထိန္း၊ အႀကိဳအပို႔လုပ္ေပါ့။ ေအာ္ဒါတခါ သြားရင္ (၅၀၀) ရတယ္၊ (၁) နာရီေတာင္မၾကာ
ဘူး၊ ညအိပ္ရင္ (၁,၅၀၀) ရတယ္။ ဗမာျပည္က မိသားစုေတြကို မ်က္ႏွာမ ငယ္ေအာင္ အိမ္နဲ႔ယာနဲ႔ျဖစ္ေအာင္
ကူညီႏိုင္ခဲ့တယ္။ က်မတို႔လို အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ဒီအလုပ္ လုပ္စားတာ မဲေဆာက္မွာ ရာနဲ႔ခ်ီရွိတယ္။ ဒီအလုပ္
က မိုးရြာတုန္း ေရခံရတာ၊ အရြယ္ရလာရင္ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ကိုသုံးေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဓိကကေတာ့ လင္
မယားခ်င္း နားလည္မႈ ရွိဖို႔ပဲလိုတယ္” ဟု ေျပာသည္။

ပန္းဦးေစ်းကြက္

ပန္းဦးေရာင္းရာမွ ျပည့္တန္ဆာေလာကတြင္ က်င္လည္ခဲ့ရသူ အသက္ (၁၉) ႏွစ္အရြယ္ မေႏြးေႏြးက သူ႕အျဖစ္
ကုိ ျပန္ေျပာင္း ေျပာဆုိရာမွာ “သမီးေက်ာင္း (၅) တန္းထိေနခဲ့ဖူးတယ္၊ ေမာ္လၿမိဳင္ကပါ။ ဟိုမွာသမီးတို႔ေမာင္ႏွမ
(၄) ေယာက္ရွိတယ္။ သမီးကအႀကီးဆုံး၊ အေမက သေဘၤာဆိပ္မွာ အေၾကာ္ေရာင္းတယ္။ ေစ်းထဲမွာ ေန႔ျပန္တိုး
ယူၿပီး အရင္းအႏွီးလုပ္ရတယ္။ အေဖက ေလျဖတ္ထားတယ္၊ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူး။ အေမ့လုပ္စာနဲ႔ မိသားစု
ဘ၀ ဘယ္လိုမွရပ္တည္လို႔မရဘူး။ ေန႔စားလုပ္ရင္ (၁,၅၀၀) က်ပ္ထက္ပိုမရဘူး၊ ဆန္ (၁) ျပည္က (၁,၀၀၀)
ေက်ာ္တယ္။ က်မတို႔အိမ္မွာ မနက္(၁) ျပည္၊ ည(၁) ျပည္ခ်က္ရတယ္။ ေနာက္ဆုံး အေမနဲ႔သမီး မဲေဆာက္မွာ
အလုပ္လာရွာတယ္။ ၾကက္သြန္ခြာတယ္၊ ပန္းရန္လုပ္တယ္၊ အလုပ္က အဆင္မေျပတဲ့ၾကားထဲ ပုလိပ္က ခဏ
ခဏဖမ္းေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွာ သမီးတို႔နယ္ကပဲ ေခါင္းလုပ္ တဲ့လူနဲ႔ ဆက္မိတယ္။ အေမက က်မကို မိသားစု
အတြက္ က်မကုိေရာင္းဖို႔ေျပာေတာ့ လက္ခံ လိုက္တယ္။ ဘတ္ (၁၅,၀၀၀) နဲ႔ ေစ်းတည့္သြားတယ္။ ေခါင္းနဲ႔
တ၀က္စီရတယ္။ သမီးနဲ႔ အိပ္တဲ့ ထိုင္းသူေဌးက သနားလို႔ဆိုၿပီး မုန္႔ဖိုး ဘတ္ (၃,၀၀၀) ေပးတယ္။ ရတဲ့ေငြ
ေတြကို အေမ့ကိုေပးၿပီး အိမ္ျပန္ခိုင္းလိုက္တယ္။ ကိုယ့္ေအာက္က လူေတြက ေက်ာင္းေနေတာ့ အိမ္ကို လစဥ္
ပိုက္ဆံပို႔ ေပးရတယ္။ ပါကင္ေဖာက္တဲ့ကိစၥက ဒီလိုရွိပါတယ္။ ပထမတႀကိမ္ ေဖာက္ရင္ (၁၅,၀၀၀)၊ ဒုတိယ
အႀကိမ္မွာ (၈,၀၀၀)၊ တတိယအႀကိမ္မွာ (၃၀၀၀) ေလာက္ရတယ္။ သုံးႀကိမ္စလုံး သမီးကို လုပ္တဲ့ အဖိုးႀကီး
ေတြ ကြန္ဒုံးမသုံးၾကဘူး။ ေနာက္မွ ျပန္စဥ္းစားၿပီး ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္သြား တယ္။ မဲေဆာက္ေဆးရုံႀကီးမွာ
ေဆးစစ္ေတာ့ ဒီေန႔ထိ ဘာေရာဂါမွေတာ့ မရွိ္ေသးဘူး” ဟု ေျပာသည္။

ျမန္မာျပည့္တန္ဆာက်န္းမာေရး

မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ရွိ ျပည့္တန္ဆာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျပည့္တန္ဆာမ်ားသည္ မဲေဆာက္ေဆး ႐ုံႀကီးတြင္ (၃) လ
တႀကိမ္ ေသြးစစ္ၾကရၿပီး (၁) ပတ္တခါ သားအိမ္စစ္ေဆးမႈ ခံယူရသည္ဟု မဲေဆာက္ေဆး႐ုံႀကီးမွ အထက္တန္း
သူနာျပဳတဦးက ေျပာၾကားသည္။ ေဆး႐ုံႀကီးႏွင့္ျပည့္တန္ ဆာ႐ုံမ်ား အၿမဲတမ္းအဆက္အသြယ္ရွိေၾကာင္း၊ လိင္မႈ
ဆိုင္ရာ ေရာဂါမ်ားကူးစက္မႈမျဖစ္ရေအာင္ ပညာေပးအစီစဥ္မ်ားကို ေဆး႐ုံႀကီးႏွင့္ အစိုးရမဟုတ္ေသာ အဖြဲ႔အခ်ိဳ႕
မွ အကူညီေပး လုပ္ေဆာင္ လ်က္ရွိေၾကာင္း ရွင္းျပသည္။

ေဆးစစ္မႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ သြယ္သြယ္အမည္ရွိ မိန္းကေလးက “ေဆးပုံမွန္စစ္ရတာကေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ပဲ။
ေဆးလာမစစ္တဲ့လူကို ေဆး႐ုံက သူေဌးမဆီ ဖုန္းနဲ႔ဆက္ၿပီးတိုင္ၿပီဆိုရင္ အတိုင္ခံရတဲ့လူကို ေငြရွင္းတဲ့ရက္မွာ
ဒဏ္ေငြ (၅၀၀) ျဖတ္တယ္။ ေရာဂါျဖစ္ၿပီး ေသတဲ့လူေတြ ရွိေတာ့ရွိတယ္။ ၾကာၾကာမွတခါ ျဖစ္တာပါ။ ဧည့္သည္
ေတြကို ကြန္ဒုံးစြပ္ခိုင္းဖို႔၊ ကြန္ဒုံးမပါဘဲ မလုပ္ၾကဖို႔ သတိေတာ့ထားရတယ္။ ဖာက်ိဳးရင္ ေဆးထိုးလို႔ရေပမယ့္
ေအအိုင္ဒီအက္စ္ ျဖစ္ရင္ေတာ့ ဘ၀ဆုံးၿပီ။ တခ်ိဳ႕ဧည့္သည္ေတြက မူးမူး႐ူး႐ူးနဲ႔ အစြပ္ကိုမသုံးခ်င္ဘူး၊ တခ်ိဳ႕က်
ေတာ့လည္း လုပ္ရင္းတန္းလန္းနဲ႔အစြပ္ကိုခိုးျဖဳတ္တာလည္းရွိတယ္။ အႏၱရယ္မ်ားေတာ့ေခ်ာ့ေမာ့ၿပီးေျပာရတယ္။
ေျပာလို႔မရတဲ့အဆုံး ကိုယ္ပဲ အမ်ိဳးသမီးကြန္ဒုံး သုံးရတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာ အလုပ္ရမယ္၊ လစာေကာင္းတယ္၊ ေငြလည္းႀကိဳယူလို႔ရတယ္ဆိုၿပီး ပြဲစားက အိမ္ကို ျမန္မာေငြ (၂) သိန္းေပးခဲ့တယ္။ ဒီေရာက္မွပဲ ဒီဘ၀ေရာက္ခဲ့
႒ရတာပါ။ အယုံမလြယ္ၾကဖို႔ ဗမာျပည္က လူေတြကို သိေစခ်င္တယ္” ဟုု ေျပာသည္။

ရန္ကုန္သူ ျဖဴျဖဴကလည္း “သမီးက ဒီအလုပ္ကို ရန္ကုန္မွာကတည္းက လုပ္တာပါ။ မဲေဆာက္မွာက လိမၼာရင္
ေငြစုၿပီး အိမ္ကိုေငြပို႔ႏိုင္ေသးတယ္။ ရန္ကုန္မွာက ျပည့္တန္ဆာလုပ္တဲ့ လူမ်ားၿပီး ေပ်ာ္ပါးႏိုင္တဲ့ လူေတြကနည္း
ေတာ့ တြက္ေျခမကိုက္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မဲေဆာက္ကို လာတာပါ။ ရန္ကုန္မွာက ဆယ္အိမ္မႉး၊ ရာအိမ္မႉး၊ ရဲ၊ မီး
သတ္ေတြက အလကားေခၚတာကမ်ားေတာ့ ဒီဘက္ထြက္လာတာက ပိုေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး မဲေဆာက္ကို အရင္
ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အဆက္အသြယ္နဲ႔ေရာက္လာတာပါ။ ဒီမွာက ပုလိပ္ေၾကးေလာက္ပဲေပးရတယ္။
ဒါကို က်မတို႔ နားလည္ပါတယ္။ ဖာသည္နဲ႔ရဲဆိုတာက ကိုင္းကၽြန္းမွီ၊ ကၽြန္းကိုင္းမွီပဲ” ဟု ေျပာသည္။

အလုပ္သမား ျမန္မာျပည့္တန္ဆာမ်ားလည္းရွိ

အေျခေနအရပ္ရပ္၏ တြန္းပို႔မႈေၾကာင့္ မဲေဆာက္ရွိ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံမ်ားမွ အလုပ္သမမ်ားလည္း ျပည့္တန္ဆာ
ေလာကအတြင္း ေရာက္ရွိမႈမ်ားရွိသည္။ ျပည္တြင္းရွိမိဘမ်ားမွာ အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ စား၀တ္ေနေရးျပႆနာမ်ား
အျပင္ တရားမ၀င္ ထီေလာင္းကစားမႈမ်ားေၾကာင့္ အုိးေပ်ာက္၊ အိမ္ေပ်ာက္ျဖစ္ကာ ပို႔သမွ်ေငြ အလ်ဥ္မမီျဖစ္ၿပီး
ေငြေနာက္ လိုက္ရင္းျဖင့္ ျပည့္တန္ဆာျဖစ္သြား သူမ်ားလည္း အမ်ားအျပားရွိသည္ဟု အိမ္ရုံတြင္ လုပ္ကိုင္ေန
သူတဦးကလည္း ေျပာသည္္။

မဲေဆာက္ရွိ အႏွိပ္ခန္းမ်ား၊ ကာရာအိုေကဆိုင္မ်ား၊ စားေသာက္ဆိုင္စားပြဲထိုးမ်ားတြင္ ျမန္မာ မိန္းကေလးမ်ား
အမ်ားစု လုပ္ကိုင္ေနၾကသည့္ အေၾကာင္းကို စားပြဲထိုးျမန္မာအမ်ိဳးသမီး မႏြဲ႕က “တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ေရာက္
ခါစမွာ ရွက္ေတာ့ ႐ုိး႐ုိးစားပြဲထိုးပဲလုပ္တယ္။ အိမ္က ခဏခဏ ပိုက္ဆံမွာတာလည္းပါတယ္၊ ကိုယ္ကလည္း
မဲေဆာက္မွာ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ နဲ႔ အိမ္နဲ႔ေနခ်င္တာလည္းပါတယ္။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း အရင္ေရာက္တဲ့သူေတြ
ကလည္း စည္း႐ုံး ေတာ့၊ ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ မနက္ (၂) နာရီဆိုရင္ ဧည့္သည္ေတြနဲ႔ လိုက္အိပ္ေတာ့ တေခါက္ကို
(၁,၀၀၀) ေလာက္ရတယ္။ ဆိုင္မွာရတဲ့လခက (၁) လ သုံးေလးေထာင္ထက္ မပိုဘူး။ ဒီလိုပဲ အတုျမင္အတတ္
သင္ရာကေန ျဖစ္သြားၾကတာပါ။ အႏွိပ္သည္ေလာကမွာလည္း ေငြရလြယ္ေတာ့ ဗမာျပည္ကလာတဲ့ မိန္းကေလး
ေတြ တေန႔ထက္တေန႔ ပိုပိုမ်ားလာတယ္။ အႏွိပ္သည္ေတြက် ေေတာ့ တခါႏွိပ္ရင္ (၂) နာရီကို ဘတ္ (၂၄၀)
ကိုယ္က (၁၀၀) ပဲရတယ္၊ က်န္တာက အလုပ္ရွင္ ယူတယ္။ ေနထိုင္စားေသာက္ေရးကိုေတာ့ သူတို႔တာ၀န္ယူ
တယ္။ အဲဒီကေန အစျပဳၿပီး ေနာက္ ဆုံး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေရာင္းစားတဲ့ဘ၀ကို ေရာက္သြားတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိ
တယ္”ဟု ေျပာသည္။

ဘြဲ႕ရမ်ား၊ ေက်ာင္းဆရာမမ်ားပါ ျပည့္တန္ဆာျဖစ္

ျမန္မာျပည့္တန္ဆာေလာကတြင္ ဘဲြ႔ရေက်ာင္းသူမ်ား၊ ျပည္တြင္းတြင္ ေက်ာင္းဆရာမျဖစ္ခဲ့သူမ်ား၊ သူနာျပဳျဖစ္ခဲ့
သူမ်ား၊ ဆယ္တန္းေအာင္သည့္ မိန္းကေလးမ်ားမွာ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ၿမိဳ႕မ်ားျဖစ္ သည့္ ရေနာင္း၊ မဲေဆာက္၊
မယ္ဆိုင္ေဒသမ်ားႏွင့္ ဘန္ေကာက္တြင္ အမ်ားအျပားလုပ္ကိုင္လ်က္ ရွိသည္ကို မိစန္းဟု အမည္ခံယူထားသည့္
မဲေဆာက္ေရာက္ အထက္တန္းျပဆရာမ တဦးက လည္း ရင္ဖြင့္ေျပာၾကားသည္။

သူမက “ဒီအလုပ္ကို ဘယ္သူမွမလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ ဘြဲ႔ရၿပီးလုပ္စရာ အလုပ္မရွိဘူး။ ရွိျပန္ေတာ့လည္း
၀န္ထမ္းလစာနဲ႔ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက ဘယ္လိုမွဆက္စပ္လို႔ မရဘူး။ လက္ရွိျမန္မာျပည္အေျခေနနဲ႔ဆိုရင္ လူေမႊးေျပာင္
ဖို႔ မလြယ္ဘူး။ စကားႀကီး စကားက်ယ္ ေျပာတယ္လို႔ ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔၊ က်မတို႔က စနစ္ဆိုးႀကီးရဲ႕ သားေကာင္
ေတြပါ။ ဘြဲ႔ရ ေက်ာင္းဆရာမေတာင္ လူေမႊးမေျပာင္ဘူးဆိုေတာ့ သာမန္လူဆိုရင္ ပိုဆိုးၿပီေပါ့။ ေက်ာင္းဆရာမ
ျဖစ္ၿပီး ဖာသည္ လုပ္ရေကာင္းလားဆိုၿပီး က်မကိုအျပစ္ေျပာတဲ့လူလည္း ရွိပါတယ္။ က်မ သူတို႔ကို နားလည္
ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဂ်င္မေလးဂ်မ္းသီခ်င္းထဲကလိုေပါ့၊ ဂ်င္ဆိုတာ သူ႔ဖာသာသူ မလည္တတ္ပါဘူး။ လည္ေအာင္
ဖန္တီးေပးတဲ့ အဓိကတရားခံ မရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ ဂ်င္မေလးေတြ ကံေကာင္းလာမွာပါ” ဟုေျပာသည္။

(ဤသတင္းေဆာင္းပါးပါ ကာယကံရွင္မ်ား၏အမည္ရင္းမ်ားကုိ လႊဲေျပာင္းထားသည္)

Written by Lwin Aung Soe

September 7, 2008 at 2:57 pm

ဂမ္ဘားရီ ျမန္မာျပည္ ခရီးစဥ္ ၂ဝဝ၈ ၾသဂုတ္လ (စုစည္းသတင္းမ်ား)

leave a comment »

မဇၥၽိမ

ဧရာဝတီ

ေခတ္ၿပိဳင္

DVB (Burmese)


more


more


more


more


more


more


RFA (Burmese)

VOA (Burmese)