Save Burma

အာဏာရွင္စနစ္ က်ဆံုးမွ တတိုင္းျပည္လံုး စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီကို ခံစားရမယ္

Archive for November 1st, 2008

Child Soldiers / Child Labor : U.S. Policy and Action

with one comment

Fact Sheet
Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor
Washington, DC
October 31, 2008

Child Soldiers: U.S. Policy and Action

The forced recruitment of children for use in armed conflict is defined as one of the “Worst Forms of Child Labor” under International Labor Organization Convention 182. An estimated 200,000 to 300,000 children under the age of 18 are serving as soldiers for both rebel groups and government forces in current armed conflicts worldwide.

U.S. Law and Policy Regarding Child Soldiers

The United States does not permit compulsory recruitment of any person under 18 for any type of military service. However, the U.S. does permit 17-year-olds to volunteer for service in its armed forces. This practice is subject to a range of safeguards, including requirements for proof of age prior and parental consent.

U.S. law and policy are consistent with its obligations under the Optional Protocol to the Convention on the Rights of the Child on the Involvement of Children in Armed Conflict (OP), which permits governments to accept 16- or 17-year-old volunteers into their armed forces under certain conditions. The OP prohibits any compulsory recruitment of children under the age of 18 into governmental armed forces and requires State Parties to take “all feasible measures” to ensure that members of their armed forces that are under the age of 18 do not take a direct part in hostilities. It also requires Parties to prohibit and criminalize the recruitment and use in hostilities of persons under age 18 by non-state armed groups.

The forced or compulsory recruitment of children for use in armed conflict is defined as one of the “worst forms of child labor” under International Labor Organization (ILO) Convention 182. The U.S. ratified this convention in 1999.

Section 699C of the 2008 Appropriations Act contains a U.S. foreign assistance restriction on those countries identified in the Department’s Country Reports on Human Rights Practices as “having governmental armed forces or government supported armed groups, including paramilitaries, militias, or civil defense forces, that recruit or use child soldiers.” Section 699G on the Act also contains an assistance restriction on Sri Lanka dealing with child soldiers and other human rights abuses. The 2008 Appropriations Act was passed at the end of 2007.

New legislation addressing the issue of child soldiers has also recently been cleared for White House action. On September 15, 2008, the Child Soldier Accountability Act was passed by both the House and Senate, and cleared for White House action. This Act would prohibit the recruitment or use of child soldiers, extend U.S. criminal prohibitions relating to recruitment and use of child soldiers, designate certain persons who recruit or use child soldiers as inadmissible aliens, and allow the deportation of certain persons who recruit or use child soldiers.

U.S. Activities To Improve the Situation

The Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor (DRL), Bureau of African Affairs, Bureau for International Organization Affairs, Bureau of Population, Refugees, and Migration, Office of Trafficking in Persons, and the U.S. Mission to the UN are all involved in addressing children and armed conflict issues in some capacity. The U.S. Agency for International Development (USAID) and the U.S. Department of Labor (DOL) are also engaged on this issue.

USG Reporting: The Department of State’s annual Country Reports on Human Rights Practices and the Trafficking in Persons Reports cite countries in which the recruitment of child soldiers occurs. The practice is also reported on in the DOL’s annual Findings on the Worst Forms of Child Labor Report mandated by the Trade and Development Act of 2000.

UN and Multilateral Efforts: The U.S. works with foreign governments, UN agencies, non-governmental organizations and others to monitor, report on, and prevent the unlawful recruitment and use of child soldiers and to protect, assist, and rehabilitate children associated with fighting forces through Disarmament, Demobilization, Rehabilitation and Reintegration (DDRR) Programs. The DDRR programs include counseling, formal and informal education, vocational training and physical rehabilitation (e.g., prosthetics) for former child soldiers.

The U.S. is engaged with the UN Security Council and its Children and Armed Conflict (CAAC) Working Group to address children and armed conflict issues (UNSCR 1612). The CAAC Working Group reviewed a number of country situations this year (Burma, Burundi, Chad, Cote d’Ivoire, Democratic Republic of the Congo, Nepal, Philippines, Somalia, Sri Lanka, Sudan and Uganda) and made recommendations to various entities, including the Secretary-General, the government of the country concerned, rebel groups, and international organizations.

The U.S. encourages all countries to ratify ILO Convention 182 against the Worst Forms of Child Labor, as well as to sign and ratify the Optional Protocol.

USG Programming: In 2008, DRL is funding two grants totaling nearly $1 million for child soldier reintegration programs in Burundi, particularly girl child soldiers.

DOL currently has over $20million in funding to go towards five projects which specifically address child soldiers in Colombia, Democratic Republic of the Congo, Liberia, Nepal, Sierra Leone, and Uganda. DOL also funds an additional 14 projects to educate children and protect them from exploitation in countries recovering from armed conflict or in post-conflict situations.

Across seven war-affected countries, USAID has contributed more than $10 million over the past several years toward the demobilization of child combatants and reintegration into their communities. USAID’s Displaced Children and Orphans Fund and the Leahy War Victims Fund also support a variety of programs that address children in vulnerable situations, including children affected by armed conflict.

In 2006, the U.S. gave over $100 million to UNICEF, which is committed to improving the lives of children around the world.

Improved Coordination and Knowledge-sharing: While the activities of various U.S. agencies have contributed to addressing the child soldier issue, key agencies will need to work more effectively together to address the issue as a whole and its related challenges. Some challenges may include: the sexual exploitation of girls and women by child soldiers, reintegration of former child soldiers into their communities, re-recruitment of former child soldiers, protection of children during peacekeeping missions, and the flow of light weapons.

The Department of State promotes knowledge-sharing with other federal agencies engaged in ending unlawful child soldiering and protecting the interests of children. DRL has co-hosted seminars and fora to discuss policy and programming gaps, and to address specific problems, such as child soldiering. For more information about one of these fora, see Policy Forum on Children and Armed Conflict: Child Soldiers as Combatants, Victims, and Survivors.

http://www.state.gov/g/drl/rls/111480.htm

………

Fact Sheet
Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor
Washington, DC
October 31, 2008

Child Labor: U.S. Policy and Action

The U.S. Government works with foreign governments, United Nations (UN) agencies, non-governmental organizations (NGOs), and others to monitor, report on, and prevent the worst forms of child labor and to protect and assist children who are involved in exploitative child labor.

U.S. Policy Regarding Child Labor

Under the U.S. Tariff Act of 1930, the Department of Homeland Security Immigration and Customs Enforcement is charged with refusing entry to any goods identified as made by forced laborers, including children.

Additionally, in 1998, Executive Order 13126 prohibited the procurement by the USG of any items made by forced and indentured child labor. The Department of Labor (DOL) is responsible for maintaining a list of all such items. The list includes products in Burma and Pakistan.

In 1999 the U.S. ratified International Labor Organization (ILO) Convention 182. The U.S. encourages all countries to ratify ILO Convention 182 against the Worst Forms of Child Labor and ILO Convention 138 on the Minimum Age.

Convention 182 defines the “worst forms of child labor” to include trafficking, forced and bonded labor, forced recruitment in the armed forces, use of children for prostitution or pornography, illicit activity, or work likely to harm the health, safety, or morals of children. As of 2008, 182 countries have ratified ILO Convention 182.

The U.S. continues to highlight the significance of the child labor issue through the Harkin-Engel Protocol to ensure that the chocolate that we eat does not come from the hands of children working under forced or harmful circumstances. The Protocol calls for the U.S. chocolate industry to certify that cocoa beans and their derivative products have been grown without any of the worst forms of child labor.

Trade preference programs such as the African Growth and Opportunity Act, Caribbean Basin Initiative and the Generalized Systems of Preferences contain eligibility criteria that include whether a country is “taking steps” or is making progress towards establishing the protection of internationally-recognized worker rights, including child labor.

The effective prohibition of child labor, particularly in its worst forms, is also included as a core labor standard in recent Free Trade Agreements (FTAs) signed by the U.S. As a result, parties to FTAs have an obligation to effectively enforce child labor laws in trade-related sectors.

U.S. Action To Improve the Situation

The Department of State’s annual Country Reports on Human Rights Practices and the Trafficking in Persons Reports cite countries in which child labor occurs. The practice is also reported on in the Department of Labor’s annual Findings on the Worst Forms of Child Labor Report mandated by the Trade and Development Act of 2000.

The Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor (DRL) oversees the Partnership to Eliminate Sweatshop program which aims to work with companies, governments, NGOs and worker organizations to promote worker rights and elimination of sweatshop labor worldwide, including by children.

In October 2006, DRL and DOL co-hosted the first Multi-stakeholders Cocoa Forum focused on encouraging responsible labor practices in West African cocoa producing regions. Several U.S. cocoa and chocolate manufacturers attended the meeting. Since that meeting DRL has regularly engaged with these companies and their industry associations to monitor the progress of their initiatives to eliminate the worst forms of child labor in the cocoa sector in Ghana and Côte d’Ivoire. Many of them presented a report on their progress at the second Multi-stakeholders Cocoa Forum co-hosted by DRL and Bureau of African Affairs in April 2007. That forum also included substantive discussion on the challenges that stakeholders have faced in implementing their initiatives and an exchange of ideas on how to overcome those obstacles. The third forum was co-hosted with the Belgian Government in June 2008.

The Department of State’s Office to Monitor and Combat Trafficking in Persons has programs to combat child labor trafficking.

DOL has a program to combat exploitative child labor internationally and has $330 million in funding to go towards at least 89 currently active child labor projects worldwide. To implement these projects, DOL has funded a number of different organizations. One of the organizations to which DOL has provided funding is the ILO’s International Program on the Elimination of Child Labor (ILO-IPEC). These technical cooperation projects aim to remove and prevent children from engaging in hazardous work, provide children and their families with direct services, build the capacity of governments and local organizations to combat child labor, increase the knowledge base on child labor, raise public-awareness about the hazards of child labor and benefits of education. DOL also publishes information on international child labor issues through its reports on the topic.

Pursuant to Congressional appropriations language, DOL announced in 2006 the funding of a $4.3 million 3-year project to oversee public and private efforts to eliminate the worst forms of child labor in the cocoa sector in Cote D’Ivoire and Ghana.

DRL and labor officers coordinate with the DOL’s Office of Child Labor, Forced Labor, and Human Trafficking and support their efforts with ILO-IPEC.

http://www.state.gov/g/drl/rls/111488.htm

Written by Lwin Aung Soe

November 1, 2008 at 1:58 pm

အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဘာဆက္လုပ္မလဲ

with one comment

သိခ်င္ေနၿပီ

၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္မွာ နအဖက ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္မယ္လို႔ ေၾကညာတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဘာေတြစီစဥ္ေနၿပီလဲဆိုတာ ျပည္သူေတြက သိခ်င္ေနတဲ့သေဘာမ်ဳိး ရွိတယ္လို႔ ၾကားေနရ ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သေဘာဝက်ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူထုအမ်ားစုက အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ႏိုင္ငံေရးပါတီကို ေထာက္ခံၿပီး တခဲနက္ မဲေပးခဲ့ၾကတာလို႔ပါဘဲ။

နအဖကလည္း သိပ္ၿပီး သိခ်င္ေနမယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးကတည္းက အဓိကသရုပ္ေဆာင္ဟာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ျဖစ္လာရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ နဝတ-နအဖ စစ္အစိုးရက အတင္းေနရာယူၿပီး မင္းသားႀကီး တက္လုပ္ေနေတာ့ ျပႆနာေတြ တက္ၿပီးရင္းတက္ေနတာ ေနာက္ဆံုးမရွင္းႏိုင္ပဲ ျဖစ္ေနရာက လက္သည္တရားခံ လိုက္ရွာေနရတဲ့ အေျခအေနကို ဆိုက္ေရာက္ေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

နအဖလိုပဲ တရုတ္၊ အိႏိၵယနဲ႔ အာဆီယံ က်န္အဖြဲ႔ဝင္ ႏိုင္ငံေတြကလည္း သိခ်င္ေနပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ ျမန္မာစစ္အစိုးရနဲ႔ေပါင္းၿပီး လူသားခ်င္းစာနာေထာက္ထားမႈကင္းမဲ့တဲ့ ေဒသတြင္းမွာ အက်ဳိးစီးပြားေတြ ျဖစ္ထြန္းကုန္ေတာ့ ဆက္ၿပီး ျဖစ္ႏိုင္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ကုလသမဂၢကလည္း အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ အသစ္ေျပာင္းလဲလာမယ့္ သေဘာထားကို သိခ်င္ေနတာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ျမန္မာ့ျပႆနာဟာ အဓိကအားျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးေၾကာင့္ ျဖစ္ေနရၿပီး ဒါကိုေျဖရွင္းဖို႔ ကုလသမဂၢမွာ တာဝန္အရွိဆံုး ျဖစ္ေနပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီလိုလားတဲ့ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းကလည္း စိတ္ဝင္စားေနပါလိမ့္မယ္။ (၂ဝ)ရာစုမကုန္မီ ကတည္းက ကမာၻမွာ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရးကို ထိပ္တန္းဦးစားေပးတဲ့ေခတ္ကို ေရာက္ရွိေနခဲ့ ပါၿပီ။ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံသစ္ေတြ တခုၿပီးတခု ေပၚထြန္းလာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကမာၻတလႊား ဒီမိုကေရစီ စံနမူနာျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ျမန္မာႏိုင္ငံက ဘာေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ မျဖစ္ႏိုင္ရေသး တာလဲ။ ဒါကို ႏိုင္ငံတကာက အားမလိုအားမရျဖစ္ရင္းနဲ႔ အခ်ိန္ျပည့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကပါတယ္။

ျမန္မာျပည္သူေတြေရာ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြက သိခ်င္ေနၾကတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့  ဒီလိုျဖစ္မယ္လို႔ ယူဆရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္က လြတ္လပ္ၿပီး သမာသမတ္ရွိတဲ့ ပါတီစံု ဒီမိုကေရစီ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲကို ကမာၻသိ က်င္းပခဲ့ၿပီးမွ ေရြးေကာက္ပြဲရဲ႕ရလဒ္ကို တခုမွ အေကာင္အထည္မေဖာ္ပဲ ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲအသစ္တခု ထပ္လုပ္တာဟာ အဓိပၸာယ္ ကင္းမဲ့ေနလို႔ ပါပဲ။

စဥ္းစားစရာ

ေရြးေကာက္ပြဲကို အတင္းအဓမၼ ဇြတ္လုပ္ရင္ေတာ့ ျဖစ္မွာေပါ့။ ဘယ္သူက နာမည္အပ်က္ခံၿပီး လုပ္မလဲ။ ေရွ႕မ်က္ႏွာ ေနာက္ထားၿပီး အရွက္မရွိ လုပ္ခ်င္သူေတြက လုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ ဒီကိစၥမွာ ထိပ္ဆံုးက တာဝန္အရွိဆံုး လူေတြဟာ နာမည္ပ်က္ခံၿပီး စြန္႔စားပါ့မလား။ လူထုကေရာ မိမိတို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ကို အာမခံခ်က္မရွိပဲ  စြန္႔စားႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာေတြကို ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။

နအဖ၊ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ လူထုဆိုၿပီး အပိုင္း(၃)ပိုင္းခြဲၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ပါမယ္။

နအဖဘက္ျခမ္းမွာဆိုရင္ အုပ္စိုးသူ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ပိပိရိရိ မလိမ္ႏိုင္ရင္ တနည္းအားျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးကို ပရိယာယ္ပါပါ မကိုင္တြယ္ႏိုင္ရင္ ေရြးေကာက္ပြဲအသစ္ ထပ္လုပ္တဲ့ စစ္အစိုးရအေနနဲ႔ အထူးသျဖင့္ နအဖေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊအေနနဲ႔ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ နာမည္ပ်က္စာရင္း ဝင္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

၂ဝဝဂ ခုႏွစ္ ေမလမွာ နာဂစ္ေလမုန္တိုင္း ကပ္ဆိုးႀကီး က်ေရာက္ခဲ့တာေတာင္ စစ္အစိုးရက ဂရုမစိုက္ပဲ ျပည္လံုးကြၽတ္ လူထုဆႏၵခံယူပြဲကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ဇြတ္အတင္း လုပ္ၾကည့္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပိပိရိရိ မလိမ္ႏိုင္ေတာ့ ျပည္တြင္းေရာ ျပည္ပမွာပါ အရွက္ကြဲေနခဲ့ရတာကို နအဖ သင္ခန္းစာယူေနတဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ နအဖ အားျပဳေနတဲ့ စစ္တပ္အတြင္းမွာ နအဖေခါင္းေဆာင္ေတြအေပၚ အထင္ေသး စက္ဆုပ္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ရွိေနႏိုင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီလိုအဓမၼအျပဳအမူဟာ တပ္မေတာ္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို ထိခိုက္ေစတယ္လို႔ ထင္ျမင္ယူဆသူေတြလည္း တိုးပြားလာစရာ ရွိႏိုင္ပါတယ္။

လက္ရွိ တရားဝင္ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕သေဘာဆႏၵမပါပဲ  ၂ဝ၁ဝ ခုႏွစ္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲ အသစ္ထပ္လုပ္တာဟာ ျမန္မာလူထုက လက္နဲ႔ေရးခဲ့သမွ် ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ ဦးေဆာင္တဲ့ စစ္အစိုးရက ေျခနဲ႔ဖ်က္ပစ္မယ့္သေဘာ သမိုင္းတြင္သြားပါလိမ့္မယ္။

အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဘက္ျခမ္းမွာက်ေတာ့ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အႏိုင္ရရွိထားတဲ့ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းရမွာက အေရးႀကီးဆံုး တာဝန္ႀကီး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုရင္ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ လူထုက အျပည့္အဝ ေထာက္ခံအားေပးထားလို႔ ပါဘဲ။ ဒါတင္မကေသးပါဘူး။  အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အာဏာရွင္ႏိုင္ငံကေန ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံျဖစ္လာေအာင္ ဦးေဆာင္ႏိုင္မယ္လို႔ လူထုက ကေန႔ထိ ယံုၾကည္ထားလို႔လည္း ျဖစ္ပါတယ္။

အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ဒါေတြကို ေက်ာခိုင္းလို႔မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားမွာရွိပါတယ္။ ဘယ္သူမဆို အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ေနရာမွာရွိရင္ ဒီလိုဘဲ ခံစားရမွာပါ။ လူထုက လက္နဲ႔ေရးတာကို အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ေျခနဲ႔ဖ်က္ပစ္တယ္ဆိုတဲ့ အမဲစက္ကို ျမန္မာ့သမိုင္းေၾကာင္းမွာ အေရးခံႏိုင္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဆက္လက္ရပ္တည္ေနသေရြ႕ ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ဟာ ေဖ်ာက္ဖ်က္လို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က မၿပိဳမကြဲ ဆက္လက္တည္ရွိ ႏိုင္ပါ့မလား ဆိုတာလည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမယ့္ ေနာက္ထပ္အဓိကအခ်က္ ျဖစ္ေနပါတယ္။

တခ်ိန္တည္းမွာ အမ်ဳိးသားအက်ဳိးစီးပြားကို ဦးစားေပးဖို႔  အေရးႀကီးဆံုးအဆင့္အေနနဲ႔ လိုအပ္လာရင္ ထိပ္ဆံုးေခါင္းေဆာင္ေတြ  အစံုအညီနဲ႔ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္ကို စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ႏိုင္ခြင့္လည္း ရွိေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးတင္ဦး စတဲ့ ထိပ္တန္း ေခါင္းေဆာင္ေတြ ထိန္းသိမ္းခံေနရတာျဖစ္လို႔ သူတို႔လြတ္ေျမာက္လာမွသာ ဆက္လုပ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူထုဘက္ျခမ္းမွာဆိုရင္ အရင္ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက စစ္အစိုးရ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ျပဳထားတဲ့ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးပါတီ (တစည)ကို လူထုက (၂.ဝ၆) % သာ မဲေပးခဲ့တာဟာ စစ္အစိုးရကို လက္မခံတဲ့သေဘာ ျဖစ္ပါတယ္။ တဦး-တဖြဲ႔-တပါတီ အာဏာရွင္စနစ္ကို လူထုက လက္မခံတဲ့သေဘာပါ။ တကယ္တမ္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္သာ မဲေပးရရင္ အာဏာရွင္ဆန္တဲ့ ဘယ္ႏိုင္ငံေရးပါတီကိုမွ လူထု မေထာက္ခံပါဘူး။ ဒါကို နအဖစစ္အစိုးရကလည္း သိေနၿပီးသားပါ။

လက္ရွိစစ္အစိုးရဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း(၂ဝ)တုန္းက စစ္အစိုးရဘဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ နဝတ အေနနဲ႔ အာဏာသိမ္းတုန္းကပါတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊကလြဲလို႔ အျခားလူေတြသာ ေျပာင္းသြားၿပီး မူကေတာ့ မေျပာင္းပါဘူး။ မေျပာင္းတဲ့အျပင္ ပိုလို႔ေတာင္ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္ၿပီး တႏိုင္ငံလံုးကို ဖြတ္ဖြတ္ေၾက ေအာင္ နင္းေျခလာပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ႏိုင္ငံျခားေငြရင္းျမွဳပ္ႏွံတာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး တိုင္းျပည္ကို အႏၱရာယ္ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ေရာင္းစားလာတာေတြလည္း ရွိေနေတာ့ ႏိုင္ငံနဲ႔ ျပည္သူတို႔ရဲ႕ေရွ႕ေရး အတြက္ ဘယ္လိုမွ စိတ္မခ်ရေတာ့ဘူးဆိုတာ ျပည္သူလူထုက သေဘာေပါက္ေနၾကပါတယ္။

ဒီလိုအေျခအေနေတြမွာ စစ္အစိုးရ စိတ္ႀကိဳက္ေရးၿပီး ဒီမိုကေရစီကို ဟန္ျပလုပ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို လူထုက အမွန္တကယ္ လက္ခံႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ပါဘူး။ ျပႆနာေတြ အမ်ားႀကီး တိုးပြားလာႏိုင္တာကို စဥ္းစားမိႏိုင္ၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီစစ္အစိုးရကဘဲ စိတ္ႀကိဳက္ေရြးမယ့္ ႏိုင္ငံ သမတအဖြဲ႔နဲ႔ (၂၅)%စစ္တပ္အရာရွိေတြရဲ႕ လက္ခုပ္ထဲမွာ လူထုက မိမိတို႔ရဲ႕အနာဂတ္ကို ဆက္ၿပီး အနစ္မြန္းခံဖို႔ဆိုတာလည္း မျဖစ္ႏိုင္တဲ့သေဘာ ရွိပါတယ္။

ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ ဟုတ္-မဟုတ္

မိမိကိုယ္ကို အနစ္နာခံၿပီး အမ်ားေကာင္းက်ဳိးအတြက္ ပါရမီျဖည့္ လုပ္ေပးေနသူ သာမန္ပုထုဇဥ္လူသား ေတြကို ျမင့္ျမတ္တဲ့ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္လို႔ ေခၚပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊဟာ ဒီစာရင္းဝင္-မဝင္ အရင္ဦးဆံုး ဆန္းစစ္ၾကည့္ပါ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊဟာ လက္ရွိမွာ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သူက ပါရမီျဖည့္ လုပ္ေပးႏိုင္တဲ့ အမ်ားကိစၥဆိုတာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ကိစၥသာျဖစ္ပါတယ္။ “ငါ” ဆိုတဲ့ “အတၱ” အေပၚအေျခခံၿပီး “ငါ့မိသားစု၊ ငါ့အသိုင္းအဝိုင္း၊ ငါ့ေနာက္လိုက္ေတြ” ေကာင္းစားဖို႔ ပါရမီ ျဖည့္တဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။

လက္ေတြ႔မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊဟာ တိုင္းျပည္နဲ႔ လူထုအေပၚမွာ ေမတၱာ-ေစတနာထားၿပီး အနစ္နာခံ လုပ္ေပးေနတာေတြ မေတြ႔ရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာ ကလ်ာဏ ပုထုဇဥ္ဆိုတဲ့ အဆင့္ကိုေတာင္ အလွမ္းမမီေသးသူပါ။ ဒါဆိုရင္ ပုထုဇဥ္ပီပီ မိမိကိုယ္သာ အခ်စ္တတ္ဆံုး၊ ဦးစားေပးတတ္ဆံုး၊ ကိုယ္လြတ္ရုန္းတတ္ဆံုး လူတေယာက္လို႔ ေသခ်ာေပါက္ ခန္႔မွန္းထားလို႔ ရေနပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊဟာ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ မဟုတ္တဲ့အတြက္ သူ႔မိသားစု ဆက္လက္ေကာင္းစားေရး၊ သူ႔လက္ေအာက္မွာရွိတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေအး၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေရႊမန္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သိန္းစိန္နဲ႔ နအဖ အဖြဲ႔ဝင္ေတြ၊ ဝန္ႀကီးေတြ ဆက္ၿပီးေကာင္းစားေရးအတြက္ နာမည္အပ်က္ခံၿပီး လုပ္ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတဦးတည္းသာ ကိုယ္လြတ္ရုန္းႏိုင္ေအာင္ ၾကံစည္အားထုတ္ေနဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္စရာ ရွိပါတယ္။

တပါတီစနစ္ကို က်င့္သံုးေနတဲ့ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္မွာ ေငြေရးအက်ပ္အတည္းေၾကာင့္ စီးပြားေရးဖိစီးမႈေတြနဲ႔ အတူ လူထုဆႏၵျပပြဲေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ (မဆလ) ဥကၠဌျဖစ္သူ  ဦးေနဝင္းက “စစ္တပ္ဆိုတာ မိုးေပၚေထာင္ပစ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ပစ္ရင္ တည့္တည့္ပစ္တယ္” ၊ “ပါတီစံု စနစ္ကို ႀကိဳက္လား၊ တပါတီစနစ္ကို ႀကိဳက္လား” လို႔ ေျပာဆိုၿပီး ဥကၠဌရာထူးက အတင္းႏႈတ္ထြက္ ပါတယ္။

ဦးေနဝင္းဟာ တာဝန္အရွိဆံုးသူတဦးအေနနဲ႔ ျပႆနာကို လူထုေက်နပ္ေအာင္ ေျပလည္စြာ မေျဖရွင္းပဲ ေနပါတယ္။ တာဝန္မယူပဲ ေနပါတယ္။ လူထုကို ၿခိမ္းေျခာက္ႀကိမ္းေမာင္းၿပီး အေၾကာက္ တရားေတြ လႊမ္းမိုးေနေအာင္လုပ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ေျဖရွင္းမယ္ဆိုရင္ေတာင္ သူ႔ဆႏၵရွိသလို ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြပ္ၿဖိဳခြဲမယ္လို႔ ႀကိဳတင္ၿခိမ္းေျခာက္ပါတယ္။ ေနာက္ကြယ္ကေန သူကိုယ္တိုင္ ႀကိဳးကိုင္မယ့္သေဘာ ရွိေနပံုရတဲ့အတြက္ သူ႔ေနာက္မွာဆက္ခံမယ့္သူကို အခုကတည္းက လူထုက ေၾကာက္ေနေအာင္ ၿခိမ္းေျခာက္ထားပါတယ္။ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ထံုးစံပါ။

အဲဒီတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊဟာ ဒုကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္အဆင့္ကို ေရာက္ေနၿပီး မဆလပါတီရဲ႕ ဗဟုိေကာ္မတီဝင္ေတာင္ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူ႔အေနနဲ႔ ဦးေနဝင္းေနရာကို ေရာက္ဖို႔အဆင့္ သိပ္မလို ေတာ့တဲ့အတြက္ တကယ္လို႔ သူဆိုရင္ ဘယ္လိုမ်ဳိးကိုင္တြယ္မလဲလို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ ႀကိတ္ၿပီး စဥ္းစားေကာင္းစဥ္းစားခဲ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ေနာက္ပိုင္း သူကိုယ္တိုင္ အဲဒီေနရာကို ေရာက္လာေတာ့ ဇာတိမွန္ေတြ ထုတ္ျပလာတာကို ၾကည့္ရင္ သိႏိုင္ပါတယ္။)

သူကိုယ္တိုင္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာေမာင္တို႔ေနာက္ကေန ကုပ္ကုပ္ေလး အရုပ္လို ေနရင္း ေျမွာက္ထိုးပင့္ေကာ္ လုပ္ႏိုင္လြန္းလို႔ ဒီရာထူးကို ရလာတဲ့သူဆိုေတာ့ သူေမြးထားသူေတြရဲ႕ ေျခလွမ္း (သူ႔လိုဘဲ သူ႔ကိုေျမွာက္ထိုးပင့္ေကာ္လုပ္ရင္း တခ်ိန္မွာ သူ႔ကို ေခါင္းျဖတ္မယ္ဆိုတာ) ကို ႀကိဳတြက္ၿပီးသားလို႔ ယူဆႏိုင္ပါတယ္။

ဒီသေဘာမ်ဳိးေတြဟာ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕ က်င့္စဥ္နဲ႔ တျခားစီ ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊ တဦးတည္းကို ရည္ညႊန္းရတာက သူဟာ နအဖရဲ႕ အၾကြင္းမဲ့အာဏာကို ရယူထားတဲ့ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေနလို႔ပါဘဲ။

တဆက္တည္းမွာဘဲ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာလည္း ကလ်ာဏပုထုဇဥ္တဦး ဟုတ္-မဟုတ္ ဆန္းစစ္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရး က်ားကြက္ေတြ

ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊဟာ နအဖရဲ႕ လမ္းျပေျမပံုအတိုင္း အဆင့္ဆင့္တက္လာဖို႔ ႏိုင္ငံေရးက်ားကြက္ေတြကို တကြက္ၿပီးတကြက္ ေရႊ႕ရပါတယ္။ ဖိအားေတြမ်ားလာတာနဲ႔အမွ် မေရႊ႕ခ်င္ပဲထပ္ေရႊ႕ရဖို႔ ၾကံဳေနပါၿပီ။

အျဖစ္ႏိုင္ဆံုး ပထမေရႊ႕ကြက္ကေတာ့ အဓိကအက်ဆံုး ျဖစ္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို သူ႔အလိုလိုၿပိဳကြဲသြားေအာင္ ထပ္ၿပီး ဖန္တီးေနဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးကတည္းက အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ႏိုင္ငံ့အာဏာ မလႊဲခ်င္လို႔ နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ ၿဖိဳခြဲေန ခဲ့တာ ဒီေန႔ထိတိုင္ေအာင္ပါဘဲ။ ဒီအကြက္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့သလို ေနာင္လည္း ေအာင္ျမင္ႏိုင္စရာ သိပ္မရွိပါဘူး။ အခ်ိန္က သိပ္နည္းေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

အျဖစ္ႏိုင္ဆံုး ဒုတိယေရႊ႕ကြက္ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို လႊတ္ေပးၿပီး ႏိုင္ငံေရးအရ ညွိႏိႈင္းဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ၂ဝဝရ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကို ၿဖိဳခြဲႏွိပ္ကြပ္ေနခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သန္းေရႊက ဒီလိုအဆိုျပဳခ်က္ကို အေပၚစီးကေန ကမ္းလွမ္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီတႀကိမ္မွာေတာ့ နည္းနည္း ေလွ်ာ့ၿပီးကမ္းလွမ္းတာမ်ဳိး ရွိႏိုင္ပါတယ္။ မရရင္ Plan B အေနနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို လႊတ္ေပးၿပီး ေတြ႔ဆံုညွိႏိႈင္းဖို႔သာဘဲ ရွိရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အျဖစ္ႏိုင္ဆံုး တတိယေရႊ႕ကြက္မွာ နအဖက ဘာေတြစဥ္းစားထားမလဲဆိုတာလည္း ျမန္မာျပည္သူမ်ား သတိျပဳ တြက္ဆထားဖို႔ လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။

အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဘက္မွာ

အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ အင္မတန္ အေရးပါတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲကို ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဖန္တီးခံရရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း ပိုေနျမဲ ၾကားေနျမဲ ဆက္ေနမလား ဆိုၿပီး သံုးပိုင္းရွိပါတယ္။

အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က အဖြဲ႔ဝင္ေတြဟာ ျပည္တြင္း ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ လက္ရွိမူဝါဒအတိုင္း ကာလ-ေဒသ-ပေယာဂအလိုက္ လြတ္လပ္စြာ လႈပ္ရွားႏိုင္ခြင့္ရွိေနေပမယ့္ အေရးပါဆံုး ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲကို အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္က ဖန္တီးတဲ့အခါမွာ (သို႔) ဖန္တီးခံရတဲ့အခ်ိန္မွာ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ေတြအေနနဲ႔ လူထုက အေထာက္ခံဆံုး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕သေဘာထားမပါပဲ ဘာမွဆက္လုပ္လို႔မရတဲ့ အေနအထားမွာ ရွိပါတယ္။

ေရွ႕တလွမ္းမတိုးခင္ ေနာက္ကို အရင္ျပန္ၾကည့္သင့္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက ျမန္မာျပည္သူ (၈၂) %က တခဲနက္မဲေပး ေထာက္ခံထားခဲ့ေပမယ့္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ဦးေဆာင္ၿပီး ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ေခၚခြင့္မရခဲ့တာ၊ ႏိုင္ငံဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ေရးဆြဲႏိုင္ခြင့္ (mandate) ရွိရက္သားနဲ႔ ေရးဆြဲခြင့္ မရခဲ့တာ၊ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈအားလံုး တဘက္သပ္ ထိန္းခ်ဳပ္ ႏွိပ္ကြပ္ခံေနခဲ့ရတာေတြကို တမင္တကာ ေမ့ေဖ်ာက္ ခ်န္ထားလို႔ မျဖစ္ပါ။

ႏိုင္ငံေရးဟာ လုပ္ငန္းစဥ္တရပ္ျဖစ္လို႔ အဟန္႔အတားေတြ ရွိေနရင္ အရင္ဖယ္ရွားၿပီးမွ ေရွ႕ဆက္လို႔ ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုအဟန္႔အတားေတြကို အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဖန္တီးယူတာမဟုတ္ပဲ ဖန္တီးခံရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဖန္တီးခံရတဲ့ အဟန္႔အတားေတြကို ေျဖရွင္းရာမွာ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္အျပင္ အဟန္႔အတားကို စတင္သူ စစ္အစိုးရကလည္း အတူတကြပါဝင္ ပူးေပါင္းေျဖရွင္းမွ ျဖစ္ႏိုင္စရာ ရွိပါမယ္။ တကယ္လို႔ စစ္အစိုးရက အဲဒီလိုဆႏၵ မရွိဘူးဆိုရင္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကဘဲ လူထုအကူအညီနဲ႔ ေျဖရွင္းရမွာ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

ေၾကညာခ်က္ေတြ

နဝတ-နအဖဆိုတဲ့ စစ္အစိုးရဟာ အႏိုင္ရရွိတဲ့ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ မပါဝင္ပဲ လႊတ္ေတာ္ သေဘာဆန္ဆန္ အမ်ဳိးသားညီလာခံ ဆိုတာနဲ႔ ပံုမွားရိုက္လိုက္ပါတယ္။ ဒီလို ျဖစ္ႏိုင္ေအာင္လည္း ၅/၉၆ လို ျပင္းထန္တဲ့ တခ်က္လႊတ္အမိန္႔ကို ျပဌာန္းၿပီး အတင္းအၾကပ္ လုပ္ယူသြားပါတယ္။ အမ်ဳိးသားညီလာခံမွာ နအဖ စိတ္ႀကိဳက္ေရးဆြဲထားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို လူထု (၉၂) ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္က ေထာက္ခံအတည္ျပဳတယ္လို႔ နအဖကဘဲ ေၾကညာပါတယ္။

ဒီအခ်က္ေတြကို ခြဲျခားရင္

    (၁) ေရြးေကာက္ပြဲထံုးစံ (စည္းမ်ဥ္း)အရ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကို ေခၚယူခြင့္ ရွိေပမယ့္ မေခၚယူႏိုင္ေအာင္ နအဖက ပိတ္ပင္တားျမစ္တာကတပိုင္း၊
    (၂) နအဖ စိတ္ႀကိဳက္ေရးဆြဲတဲ့ ႏိုင္ငံဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ဆိုတာကတပိုင္း၊
    (၃) အဲဒီ အေျခခံဥပေဒကို ျပည္လံုးကြၽတ္ လူထုဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပတဲ့အပိုင္း၊
    (၄) ဆႏၵခံယူပြဲ ရလဒ္ကို နအဖက ေၾကညာတဲ့အပိုင္းဆိုၿပီး ေလးပိုင္းရွိေနပါမယ္။

အဲဒီအပိုင္းအားလံုးမွာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ေၾကညာခ်က္ေတြ ထုတ္ျပန္ၿပီး ပါတီရဲ႕ သေဘာထား၊ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္သင့္တဲ့အခ်က္ေတြကို ေဖာ္ျပထားၿပီးပါၿပီ။ ေယဘူယ် ျခံဳေျပာရင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ေခၚယူခြင့္ကို အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က အဆက္မျပတ္ ေတာင္းဆိုခဲ့သလို  နအဖေရးတဲ့ အေျခခံဥပေဒအျပင္ ဆႏၵခံယူပြဲ က်င္းပပံုနဲ႔ ဆႏၵခံယူပြဲရလဒ္တို႔ဟာ လူထုဆႏၵအတိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ျပည္သူတို႔ရဲ႕အက်ဳိးစီးပြားကို ျဖစ္ထြန္းေစတာ မဟုတ္လို႔ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဘာတခုကိုမွ လက္ခံျခင္း မရွိခဲ့ပါဘူး။

ဒါေတြဟာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ အေျခခံရပ္တည္ခ်က္ေတြကို ထပ္မံအားျဖည့္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေျခခံရပ္တည္ခ်က္ေတြထဲက အေရးႀကီးဆံုးအခ်က္ဟာ ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္အတိုင္း ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ေခၚယူၿပီး ေရွ႕လုပ္ငန္းစဥ္ေတြကို ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ၾကဖို႔ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ အားလံုးကသိၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးပါတီမွာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြလုပ္ဖို႔ ဆိုတာ

ႏိုင္ငံေရးပါတီတခုမွာ မူဝါဒဟာ အင္မတန္ အေရးႀကီးပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ၊ ရွံဳးသည္ျဖစ္ေစ ပါတီရဲ႕မူဝါဒမွာ အေျပာင္းအလဲ မရွိရပါဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲ ႏိုင္လိုေဇာ၊ အစိုးရ ျဖစ္လိုေဇာနဲ႔ ေရပြက္ရာ ငါးစာခ်၊ ခုတမ်ဳိး-ေတာ္ၾကာတမ်ဳိး ေပၚပင္လိုက္ေနေလ့ မရွိရပါဘူး။

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီရဲ႕မူဝါဒဆိုတာ ႏိုင္ငံရဲ႕မူဝါဒ ျဖစ္ေနလို႔ (သို႔) ျဖစ္လာႏိုင္စရာ ရွိလို႔ပါဘဲ။ ႏိုင္ငံရဲ႕ မူဝါဒဆိုရင္ ႏိုင္ငံနဲ႔ခ်ီၿပီး နည္းနည္းမွ အတိမ္းအေစာင္း မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အေလးအနက္ထားရပါတယ္။  ႏိုင္ငံအဆင့္၊ အစိုးရအဆင့္မွာ ရွိေနတဲ့အတြက္ အင္မတန္ အေရးႀကီးေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံအဆင့္၊ အစိုးရအဆင့္ဆိုတာ ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးကုိ ကိုယ္စားျပဳတဲ့အဆင့္ျဖစ္လို႔ အဲဒီအဆင့္ကို ေရာက္လာတဲ့ မူဝါဒမွန္သမွ် ခိုင္ခိုင္မာမာ ရွိေနရပါတယ္။

လူသိရွင္ၾကား ေၾကညာထားတဲ့ ပါတီရဲ႕မူဝါဒ၊ လူထုက ေထာက္ခံထားတဲ့ ပါတီရဲ႕မူဝါဒ ျဖစ္ရင္ ပိုလို႔ေတာင္ ခိုင္မာေအာင္ ထိန္းသိမ္းေပးရပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ ႏိုင္ငံကို ဦးေဆာင္တည္ေဆာက္မယ့္ နည္းလမ္း (မူဝါဒ)ေတြကို ေရြးေကာက္ပြဲမွာ လူထုက ႏွစ္သက္သေဘာက်ၿပီး ေထာက္ခံတဲ့အတြက္ ဒါဟာ ႏိုင္ငံေရးပါတီအေနနဲ႔ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမယ့္ အေျခခံရပ္တည္ခ်က္ ျဖစ္လာရပါတယ္။

ဒီလိုအေရးႀကီးဆံုး ရပ္တည္ခ်က္ကို ေျပာင္းလဲျပင္ဆင္ဖို႔ဆိုတာ ပါတီဥကၠဌ၊ အတြင္းေရးမႉး၊ ဗဟို အလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မတီ စတဲ့ တဦး-တဖြဲ႔တည္းကေန စိတ္ႀကိဳက္ ဆံုးျဖတ္ျပင္ဆင္လို႔ မရပါဘူး။ ရခဲ့ရင္လည္း ဒါဟာ ျပည္သူကို ကုိယ္စားျပဳတဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ျဖစ္မလာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ႏိုင္ငံေရးပါတီတခုအေနနဲ႔ မိမိတို႔ပါတီရဲ႕အက်ဳိးစီးပြားထက္ အမ်ဳိးသားအက်ဳိးစီးပြား (ႏိုင္ငံနဲ႔လူထုရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြား)ကို အစဥ္ထာဝရ ပိုမိုဦးစားေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ အဲဒီလို ပိုမိုဦးစားေပးရမယ့္ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနအရ မိမိတို႔ႏိုင္ငံေရးပါတီရဲ႕ မူဝါဒဟာ မကိုက္ညီဘူး-မသင့္ေတာ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ လိုအပ္သလို ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲဖို႔  မျဖစ္မေန ဆံုးျဖတ္ရပါေတာ့မယ္။

ဘာကို ဆံုးျဖတ္မလဲ။

    (၁) လက္ရွိႏိုင္ငံေရးအေျခအေနနဲ႔ ေနာင္ေတြးဆႏိုင္သေလာက္ အနာဂတ္ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနမွာ မိမိတို႔ႏိုင္ငံေရးပါတီရဲ႕ မူဝါဒဟာ အမ်ဳိးသားအက်ဳိးစီးပြားနဲ႔ ကိုက္ညီျခင္း ရွိ-မရွိ ဆံုးျဖတ္ရပါတယ္။
    (၂) တကယ္လို႔ ကိုက္ညီျခင္း မရွိေတာ့လို႔ ဆံုးျဖတ္ရင္ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ မူဝါဒပိုင္း ဆိုင္ရာေတြကို ျပင္ဆင္-ျဖည့္စြက္-ႏႈတ္ပယ္ၿပီး ေျပာင္းလဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရပါတယ္။
    (၃) မူဝါဒေတြကို ေျပာင္းလဲရုံနဲ႔ မလံုေလာက္ဘူးဆိုရင္ လက္ရွိနဲ႔ အနာဂတ္ ႏိုင္ငံေရး အေျခအေနမွာ ပါတီကို ဦးေဆာင္ တာဝန္ယူႏိုင္စြမ္းရွိမယ့္သူေတြနဲ႔ အစားထိုးေျပာင္းလဲဖို႔  ဆံုးျဖတ္ရပါတယ္။
    (၄) ခြၽင္းခ်က္အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးပါတီကို လက္ရွိမွာ ဦးေဆာင္ေနသူေတြရဲ႕ က်န္းမာေရး၊ ဦးေဆာင္ ႏိုင္စြမ္း၊ ပါတီရပ္တည္ႏိုင္စြမ္း ဆိုတဲ့ အခ်က္(၃)ခ်က္ေပၚမူတည္ၿပီး ဦးေဆာင္သူေတြကို အစားထိုး ေျပာင္းလဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္ရတာ ရွိပါတယ္။

ဒီေနာက္မွာ အဆင့္ (၃)ဆင့္ကို မျဖစ္မေန လုပ္ေဆာင္ေပးဖို႔ ရွိလာပါတယ္။ ဒီ(၃)ဆင့္စလံုးကို လုပ္ေဆာင္မယ့္ ပါတီဟာ ဒီမိုကေရစီကို လက္ခံက်င့္သံုးတဲ့ ႏိုင္ငံေရးပါတီျဖစ္လို႔

  • ပထမအဆင့္မွာ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္မ်ားအတိုင္း ဆံုးျဖတ္ရပါတယ္။
  • ဒုတိယအဆင့္မွာ လူထုကို အသိေပးႏိုင္ဖို႔ တရားဝင္ လူသိရွင္ၾကား ထုတ္ျပန္ေၾကညာရပါတယ္။
  • တတိယအဆင့္မွာ လူထုရဲ႕တုန္႔ျပန္ခ်က္ကို ေလးစားစြာ ခံယူၿပီး ရပ္တည္ရပါတယ္။

အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ဒီမိုကေရစီရဲ႕က်င့္စဥ္မ်ားကို စံနမူနာျပ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ ဆႏၵရွိ ေနတာ အမွန္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အုပ္စိုးေနတဲ့ နအဖ စစ္ေခါင္းေဆာင္အဖြဲ႔က အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အပါအဝင္ အျခား ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြနဲ႔ လူထုရဲ႕ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို လံုးဝ အဓိပၸာယ္မဲ့ ထိန္းကြပ္ထားတာေၾကာင့္ အခက္အခဲအမ်ားႀကီးၾကားထဲက အျမင့္မားဆံုး ေပးဆပ္မႈ ေတြနဲ႔ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနရလို႔ ထင္တိုင္းမေပါက္ႏိုင္တာကို နားလည္ေပးဖို႔ လိုပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးလြတ္လပ္ခြင့္ မရွိရင္ မတိုးတက္ႏိုင္

တကယ္လို႔ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အေထြေထြအတြင္းေရးမႉး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဒုဥကၠဌ ဦးတင္ဦးနဲ႔ အျခားႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသမား (၂ဝဝဝ)ေက်ာ္တို႔ဟာ  အခုခ်ိန္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားႏိုင္ေနတယ္ ဆိုပါစို႔။

ဒါဆိုရင္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ဟာ ႏိုင္ငံနဲ႔လူထုရဲ႕ အမ်ဳိးသားအက်ဳိးစီးပြားအတြက္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကုိ လိုအပ္တဲ့အတိုင္း ဆံုးျဖတ္ေပးႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ လူထုရဲ႕ တုန္႔ျပန္ခ်က္ သေဘာထားနဲ႔အညီ တေလးတစား ရပ္တည္ေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ မဟာဗ်ဴဟာအသစ္ကို ေရးဆြဲႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလို မလုပ္ႏိုင္ေသးသေရြ႕ အရင္ရွိၿပီးသား လူထုသိရွိထားတဲ့အတိုင္း ဆက္လက္က်င့္သံုး ရပ္တည္ ေနတယ္လို႔ဘဲ သေဘာထားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

လက္ရွိမွာ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းခံေနရတဲ့သူေတြ မပါဝင္ပဲ ဘယ္လိုမွ ဆံုးျဖတ္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မခ်ႏိုင္သေရြ႕ လူထုရဲ႕တုန္႔ျပန္ခ်က္ သေဘာထားကို မသိပဲ မဟာဗ်ဴဟာအသစ္ကို မေရးဆြဲႏိုင္ပါဘူး။ လူထုဆိုတဲ့ေနရာမွာ လူထုကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားလို႔ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္း ခံေနရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသမားေတြ၊ တိမ္းေရွာင္ထြက္ေျပးေနရသူေတြလည္း ပါဝင္ပါတယ္။ သူတို႔ အားလံုးမွာ ႏိုင္ငံေရးလြတ္လပ္ခြင့္မရွိပဲ လူထုသေဘာထား အစစ္အမွန္ကိုသိရဖို႔ မရွိႏိုင္ပါဘူး။

ေရွ႕မတိုးေနာက္မဆုတ္ျဖစ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ နအဖဘက္ျခမ္းနဲ႔ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အပါအဝင္ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြရဲ႕ဘက္ျခမ္း ႏွစ္ဘက္စလံုးမွာ ရွိေနပါတယ္။ ဒါကို အရွိအတိုင္း၊ အမွန္အတိုင္း ရႈျမင္သံုးသပ္သင့္ပါတယ္။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္

ျပႆနာအားလံုးရဲ႕ ႀကိဳးထံုးကို ျဖည္ခ်လိုက္ႏိုင္ရင္ တခ်က္တည္း ပြဲျပတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီကိစၥဟာ နအဖက ဖမ္းဆီးထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသမားေတြကို ျပန္လႊတ္ေပးတဲ့အေပၚမွာဘဲ မူတည္ေန ပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီ အမွန္တကယ္ျဖစ္ထြန္းေစလိုသူေတြသာမက လမ္းျပေျမပံုအတိုင္း သြားခ်င္ေနသူေတြပါ ႏွစ္ေပါင္း (၂ဝ)အတြင္းမွာ  ဇရာရဲ႕ဖိစီးမႈဒဏ္ကို ေရွာင္လႊဲလို႔မရပဲ ၾကံဳေနရပါတယ္။ ျပႆနာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ေၾကာင့္ စိတ္ေထာင္းကိုယ္ေၾက ျဖစ္ေနၾကရပါတယ္။ အဆံုးအျဖတ္ေပးရမယ့္ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းမွာလည္း ဒီလိုဘဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အခ်ိန္ေတြနည္းလာတာနဲ႔အမွ် ေခါင္းေဆာင္ေတြက ႏိုင္ငံနဲ႔ ျပည္သူတို႔ရဲ႕အက်ဳိးစီးပြားကို အမွန္တကယ္ ဦးထိပ္ထားႏိုင္ရင္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔  နအဖတို႔ ဘာဆက္လုပ္မလဲ ဆိုတဲ့လမ္းေၾကာင္းဟာ တထပ္တည္း ျဖစ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
လြင္ေအာင္စိုး

၃၁-၁ဝ-၂ဝဝ၈

Written by Lwin Aung Soe

November 1, 2008 at 1:33 pm

World focus on Burma (1 November 2008)

leave a comment »

.

A Mercurial Star
Washington Post, United States -
… overseeing the production of Japanese movies “to reflect the new spirit of ‘individualism’ and ‘democracy’ and ‘respect for the rights of men and women. …

The KNU has been fighting Burma’s central government for nearly 60 years for the right to self-determination. Last year, there were more than 1000 …

Burma’s Food and Drug Authority (FDA), under the Ministry of Health, said it is continuing laboratory tests of food items, including popular instant coffee …

Remote Lands Toasts Asia’s Top New Wineries
PR Web (press release), WA -

Myanmar (Burma): Sometimes mistaken for the limestone-rich, rolling hills of Tuscany, the vineyards of Aythaya are the first and only to inhabit Myanmar …

Weekly Diary, No. 325 (25 – 31 October 2008)
Shan Herald Agency for News, Thailand -
Asean and European leaders meeting in China on 25 October had urged Burma’s junta to release political prisoners. (AFP) Women’s League of Burma (WLB) …

Helping Burma, Not Its Regime
Washington Post, United States -
In his Oct. 27 op-ed column, “On Burma, A Phony Realism,” Fred Hiatt offered a distorted view of the International Crisis Group’s report “Burma/Myanmar …

The Ruby: Fire in a Gemstone
Best Syndication, CA -
India was once the biggest supplier of the gemstones, but now Myanmar, formerly known as Burma, has taken the lead in fine quality stones. …

View: No strings attached —Edward Friedman
Daily Times, Pakistan -
Those that don’t join the formation, as the military tyranny in Burma and the Stalinist sultanate in North Korea did not follow Japan, lag. …

Hurricane aftermath
Bangkok Post, Thailand -
“Burma/Myanmar After Nargis: Time to Normalise Aid Relations” argues that the recent cooperation has proved that it is possible to work with the military …

Christians Face Growing Persecution in Burma
Christian Freedom International, MI -
But like many Christians in Burma, Pastor Stephen faces persecution from the Burmese military junta, known as the State Peace and Development Council (SPDC) …

Appreciate our democracy
Leader-Telegram, WI -
In 1989, Burma’s military junta put Aung San Suu Kyi under house arrested for doing what candidates for political office do: traveling the country speaking …

Part I : Were Ancient Nagas a Dreaded Race?
MorungExpress, India -
They fought bravely against the Japanese who swept down through Malaya, capturing Singapore, and advancing through Burma into India, only to be stopped at …

Child Soldiers: US Policy and Action
US Department of State, DC -
The CAAC Working Group reviewed a number of country situations this year (Burma, Burundi, Chad, Cote d’Ivoire, Democratic Republic of the Congo, Nepal, …

Child Labor: US Policy and Action
US Department of State, DC -
The list includes products in Burma and Pakistan. In 1999 the US ratified International Labor Organization (ILO) Convention 182. …

Villages linked to Nalanda located
Ceylon Daily News, Sri Lanka -
On any given day 10000 students coming from as far as Korea, Japan, China, Tibet, Indonesia, Sri Lanka, Burma (now Myanmar), Turkey and other countries …

Fantasy League by Nina Hachigian
New Republic, DC -
India kept silent late last year during the Burmese junta’s violent crackdown on anti-government protesters, resisting pressure from Washington and Europe …

Sunil Sethi: Spreading fires
Business Standard, India -
Nepal, Bhutan, China, Myanmar and Bangladesh flank the boundaries of the Seven Sisters, some of it thick, impenetrable rain forest or precipitous passes or …

Panties for Peace. Boxers for Burma.
The Argosy.ca, Canada -
The oppression of the military junta in Burma remains and persists to perpetrate human rights today while Aung San Suu Kyi continues to be a spokesperson …

Masked cowardice to go on show today
Nation Multimedia, Thailand -
… the blatant use of nominees to avoid billions of baht in tax and the loan to the Burmese junta that would substantially go into Shin Corp’s pockets. …

Six months after, survivors of Nargis face new risks
Mizzima.com, India -
… human rights abuses committed by the Burmese junta during relief operations, including the inadequate and partial distribution of aid supplies to survivors.

BURMA: China’s Thirst for Oil Ignores Environment, Rights
IPS, Italy -
Concerns about the cost of letting China tighten its grip on the natural resources in Burma (or Myanmar) has also been expressed by other groups, …

Lawyer and activists jailed for six months
Democratic Voice of Burma, Norway -
… 11 youth activists who were arrested after attending a prayer meeting to call for the release of detained opposition leader Daw Aung San Suu Kyi. …




Written by Lwin Aung Soe

November 1, 2008 at 1:31 pm

Posted in World Focus on Burma

Tagged with ,

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 231 other followers