Save Burma

အာဏာရွင္စနစ္ က်ဆံုးမွ တတိုင္းျပည္လံုး စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီကို ခံစားရမယ္

Public order charge brought against blogger and journalist

leave a comment »

Burma 1 August 2008

Public order charge brought against blogger and journalist

Reporters Without Borders and the Burma Media Association condemn the charge of disturbing public order that have been brought against Zarganar, a well-known comedian and blogger, and Zaw Thet Htwe, a sports journalists. Arrested in early June for criticising the government’s relief efforts after Cyclone Nargis and, in Zarganar’s case, for talking to the BBC, they are facing up to two years in prison under article 505 (b) of the criminal code.

“The fact that the first hearing was held behind closed doors bodes ill for the way Zarganar and Zaw Thet Htwe will be tried for helping the victims of the cyclone,” the two organisations said. “We call on the United Nations and its new special rapporteur for Burma, who will soon visit the country, to intercede on their behalf.”

The trial of Zarganar and three other activists accused of participating in unofficial cyclone relief operations in the delta area began on 30 June before a special court inside Insein prison. A defense lawyer, Aung Thein, was quoted by Reuters as saying the trial was due to continue on 7 August.


Zaw Thet Htwe

(Picture souce: Irrawaddy)


Pictures of Zarganar


Biography of Zarganar

Zargana, (real name Maung Thura) was born on January 27th, 1961, the youngest of three sons of the writers, Nan Nyunt Swe and Daw Kyi Oo.

As early as in nursery school, he won two prizes for reciting poems.

He studied at No 1 High School, Dagon up to 10th standard which he passed in 1977 with honours in 4 subjects.

Ever since he was young, he accompanied his parents on speaking tours, and used to entertain people by giving talks and doing imitations, and earned himself the nickname ‘Mimic’ Maung Thura.

At Rangoon University, in banded together with students from various colleges and institutes and formed a dance- troupe called Mya Kyun Thar, who appeared on national TV.

Later, he formed a drama group called �Moe Nat Thuzar� which performed at student gatherings and on TV.

At one party at the Dental School, he received suggestions for his stage names, and out of Zargana (tweezers), Pliers, Tincture and Gum-hpyu (cotton wool), he selected Zargana.

While in Dental School, he worked as a volunteer literacy teacher in Chin State and wrote about his experiences in ‘Man-Tar’ (May they have sweet dreams) which was published by the Sape Beikman.

In 1985 he graduated from Dental School with a BDS degree. In 1986 he formed the Myaponnamar Anyeint group which performed on TV and at events outside.

From then on, whenever he used to mock the leaders of the Burma Socialist Programme Party, he would receive a standing ovation from the audience.

He upset the authorities by criticising the special privileges of certain people, the poverty and problems faced by the poor and the farmers, spiralling prices and increasing difficulties in making ends meet, the incompetence of government departments, bribery and corruption, and General Ne Win’s military dictatorship.

During the 1988 uprising, he started speaking at Rangoon General Hospital, and his addresses always attracted a large audience and won rousing ovations.

During that time, he was made a leader of the student movements and worked hard for the formation of an interim government.

However, on 18 September 1988, the military seized power in a coup and he and his group were arrested on 2 October and held under section 10(a) in Insein Jail.

When he was first arrested he was taken to the Military Intelligence No 6 camp at 10 mile Prome Road and held there for 8 days where he was beaten by soldiers from the No 22 LID. He was released on 23 April 1989.

He then reformed the Myaponnamar anyeint group, but after he performed about3 shows in towns like Pegu, Thanatpin and Syriam in which he criticised the SLORC government, permission to perform was withdrawn and the troupe disbanded.

Video tapes by Zargana�s group were frequently banned by the censors from being distributed. Some tapes were sent up by the censors to the leaders of the SLORC and didn�t come back.

Although Zargana did not join a party or stand in the elections, he was close to students and graduates from the organisations such as ba-ka-tha (the All Burma Federation of Students Unions) and gave them help and support.

On 19 May 1990, about a week before the election, Zargana and A-yain were arrested under martial law and given sentences of 5 years each.

Between 1985 and 1988, Zargana took the lead in four films and 8 Video movies. Zargana was released on 25 March 1994.Goverment didn’t allow him to perform on stage. He can only participated in Video production.

Then he was banned for 3 years because of his video movie(The title is LUN).

After yrar 2000,Zarganar got permission to perform at film&video.But he didn’t get permission to perform On stage.

According to his Interview with BBC at Burmese Thingyan(April 2006), he was banned unlimitted.Even his name &voice are banned in local.

Zarganar was arrested third time on 25 Septenber 2007 due to his participation in Sangha (Burmese Monks)movement which is also nown as Yellowish revolution.

Then he was released on 17 October 2007.

Source :


The following is a Burmese transcript of an interview with Zarganar by Irrawaddy internet magazine. It is about how Zarganar helped victims of Cyclone Nargis.

ကယ္ဆယ္ေရးလုပ္သားႀကီး လူ႐ႊင္ေတာ္ ဇာဂနာ

ဧရာ၀တီ | ေမ ၃၁၊ ၂၀၀၈

ေမး။ ။ ျဖစ္တဲ့ေန႔ကစၿပီးေတာ့ အခုလက္ရွိကာလအထိ အေျခအေန ဘယ္လိုရွိလဲဆိုတာ အရင္ေျပာျပပါ။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ္တို႔က ေမလ ၇ ရက္ေန႔ကေနစၿပီးလုပ္တာ ဒီေန႔မနက္အထိ လုပ္ေနၾကတယ္။ ေရာက္တာလည္း ၿမိဳ႕အကုန္ကုန္ၿပီ၊ ငပုေတာတၿမိဳ႕ဘဲ မေရာက္ေသးတာ … ဒါလည္း က်ေနာ္သာမေရာက္တာ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔က ေရာက္ၿပီးသြားၿပီ။ အဲဒီအျပင္ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔က ဘယ္လိုေနရာေတြ ေရာက္လဲ ဆိုေတာ့ ဘာအကူအညီမွ မရေသးတဲ့ ႐ြာေပါင္း ၄၂ ႐ြာ ေရာက္ၿပီးၿပီ၊ ေဒးဒရဲအပိုင္ထဲမွာ ရွိတယ္၊ စပါးဒိုင္ေတြကို စုထားတဲ့႐ြာ … ေက်း႐ြာအစုႀကီး ၃ စု။

ဘိုကေလးအပိုင္ထဲမွာလည္း ေက်း႐ြာအစုႀကီး ၃ စု … အဲဒါမ်ိဳးေတြကို က်ေနာ္တို႔ အေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီ႐ြာေတြ ၄၂ ႐ြာ ရွိတယ္၊ ဘာအကူအညီမွ မရၾကေသးဘူး။ ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္က ေပးတဲ့ အကူအညီတင္ မဟုတ္ဘူး … ယူအန္ဆီကလည္း မရဘူး၊ ဘယ္အန္ဂ်ီအိုမွလည္း မေရာက္ၾကေသးဘူး။

ေမး။ ။ အဲဒီေနရာေတြမွာ ဘာေတြေတြ႔ခဲ့သလဲ၊ လူေတြဘယ္ေလာက္ေသသလဲ၊ ဘာအကူအညီေတြ လိုအပ္ေနသလဲ၊ ႐ြာေတြ ဘယ္ေလာက္ပ်က္သြားတယ္ဆိုတာကို ေျပာျပႏိုင္မလား ခင္ဗ်။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ္ ဥပမာတခုေျပာျပမယ္။ မေငးႀကီးဒိုင္နယ္ဆိုရင္ အိမ္ေျခ တေထာင္ရွိတယ္ … အဲဒီ တေထာင္မွာ ၇၀၀ က ဘာမွမက်န္ေအာင္ကို လံုး၀ ပ်က္စီးသြားတယ္။ အိမ္ေျခ ၃၀၀ က တိုင္ေလာက္၊ အခင္းေလာက္ က်န္တယ္။ လူ ၂၂၁ ေယာက္ ေသတယ္၊ ၃၀၀ က ေပ်ာက္ေနတုန္းပဲ အခုအထိ ရွာမေတြ႔ေသးဘူး၊ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္းလည္း မသိဘူး။

က်ေနာ္တို႔ေရာက္တဲ့ ၂၂ ရက္ေန႔အထိ အေလာင္းေတြက ေခ်ာင္းထဲမွာ ဒီအတိုင္းရွိေနတုန္းပဲ။ အစိုးရကေပးတဲ့ ဆန္ ႏို႔ဆီဘူး ၇ လံုးနဲ႔ ေစတနာရွင္တေယာက္က လာလွဴတဲ့ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ တထုပ္ဆီ ရတယ္၊ အဲဒါကလြဲရင္ ဘာမွမရၾကေသးဘူး။ အဲဒါ မုန္တိုင္းအလြန္ ရက္ ၂၀ အၾကာ …။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၈ ရက္ေန႔က က်ေနာ္တို႔ ဘိုကေလးကေနၿပီးေတာ့ တင္ေမာင္းေခ်ာင္း၊ ႀကိမ္စု၊ ထိပ္ေခ်ာင္းႀကီးေက်း႐ြာ၊ ကန္စု၊ ေ႐ႊဘိုစု … အဲဒီေနရာေတြကို ေရာက္တယ္။ အဲဒီေနရာမွာရွိတဲ့ လူေတြအားလံုးက ဘာအကူအညီမွ မရေသးဘူး၊ ဘယ္သူကမွလာမေပးဘူး … အကႌ်မရွိဘူး၊ ကေလးေတြက ကိုယ္တံုးလံုးနီးပါးျဖစ္ေနတယ္။

အေရအတြက္က မိသားစု ၅၄၂ အိမ္ေထာင္ရွိတယ္ … အဲဒီအိမ္ေထာင္စုေတြအားလံုး အိမ္မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီမွာ အကၽြတ္အလြတ္ဆိုတဲ့ ဘုရာေလးတဆူ ရွိတယ္၊ အဲဒီဘုရားကလည္း ပ်က္စီးေနပါၿပီ၊ ထီးေတြဘာေတြ က်ိဳးက်ေနၿပီ … သူတို႔ခမ်ာ အဲဒီဘုရားရင္ျပင္ေပၚမွာ စုၿပံဳၿပီးေတာ့ အိပ္ေနၾကတယ္။ ယူအန္မလာဘူး၊ အန္ဂ်ီအို မေရာက္ေသးဘူး … ဘာအကူအညီမွ မရဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ပုဂၢလိက အဖြဲ႔ကေလးေတြပဲ အဲဒီကို ေရာက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ သူတို႔ဘာမွမရေသးလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဆိုးဆံုးက အဲဒီမွာ ေရမရွိဘူး၊ ေသာက္ေရ လံုး၀မရွိဘူး။ အဲဒီလိုမရွိတဲ့အတြက္ မိုး႐ြာမွ ေရခံၿပီးေသာက္ေနရတယ္။ ေရသန္႔ေတြကို သေဘၤာနဲ႔တင္ၿပီး သြားပို႔ရတယ္။ ေရသန္႔ဘူးေပါင္း တေသာင္း။

ေမး။ ။ အစိုးရ ရေနတဲ့ … လက္ခံထားတဲ့ ႏိုင္ငံတကာက အကူအညီေတြ အဲဒီဘက္ကို မေရာက္ဖူးဘူးလား ခင္ဗ်။

ေျဖ။ ။ အဲဒါေတြက … ကယ္ဆယ္ေရးစခန္းေတြရွိတယ္ဗ်။ လပၸတၱာမွာ ရွိတယ္၊ ဘိုကေလးမွာဆိုလည္း ရွိတယ္ … အဲဒီ စခန္းေတြမွာေတာ့ မိုးကာတဲေတြနဲ႔ ေနရတယ္၊ တတဲကို ၄၊ ၅ ေယာက္ ေနၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ထမင္းခ်က္တယ္၊ ဆန္ျပဳတ္ ေသာက္ရတယ္၊ အဲဒီဘက္ေတြမွာေတာ့ ရတယ္။ အရည္အတြက္အားျဖင့္ နည္းနည္းေလးပဲရွိတယ္။ ႐ြာေတြမွာ ေရာက္ေနတဲ့လူေတြကေတာ့ ဘာမွမရၾကဘူး။

ေမး။ ။ ယူအန္က ေျပာတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့အပတ္အထိ လူဦးေရ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းအထိပဲ အကူအညီေတြ ေရာက္ေသးတယ္ဆိုေတာ့ … အဲဒီတြက္ခ်က္မႈက ဘယ္ေလာက္အထိ မွန္ပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ မွန္တယ္လို႔ေတာ့ ေျပာလို႔ရတယ္။ အဲဒီလို ကယ္ဆယ္ေရး ေနရာေတြကို ေရာက္တဲ့လူက နည္းနည္းရယ္ … က်န္တဲ့ ကၽြန္းေတြ၊ ကိုယ့္ရပ္႐ြာေတြေပါ့ဗ်ာ … ဘယ္သူမွလည္း လာမေခၚလို႔၊ ဘယ္သူမွလည္း လာမရလို႔၊ ကားလမ္းလည္းမေပါက္လို႔ ေရလမ္းတခုပဲ အားကိုးအားထားျပဳၿပီး ကိုယ့္႐ြာေလးမွာ အသက္ရွင္က်န္ေနၾကတဲ့ လူေတြေပါ့ဗ်ာ … စိတ္မေကာင္းစရာ အေၾကာင္းေလးတခု က်ေနာ္ ျဖတ္ေျပာျပမယ္ … အဘြားႀကီးတေယာက္က သူ႔မွာ မိသားစု ၁၁ ေယာက္ ရွိတယ္၊ ၁၀ ေယာက္ေသသြားၿပီး သူတေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တယ္။ အဲဒီလို ၁၀ ေယာက္ေသသြားတယ္ဆိုတာကို သူမသိဘူး၊ သူကိုယ္တိုင္လည္း သူ႔ကိုယ္သူ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲဒီလိုလူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ ကၽြန္းေတြေပၚမွာ အဲဒီလို ေၾကာင္ၿပီးက်န္ခဲ့တဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ တံငါ႐ြာေလးေတြေပါ့။

ေမး။ ။ အဲဒီလို စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာထိခိုက္သြားတဲ့လူေတြ ဘယ္ေလာက္ေတြ႔ခဲ့သလဲ။ သူတို႔ေတြက ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ရွိေနၾကသလဲ ခင္ဗ်။

ေျဖ။ ။ ၃ မ်ိဳးေတြ႔တယ္ဗ်။ တမ်ိဳးက အရမ္းေပါက္ကြဲေနတယ္၊ အထိမခံေ႐ႊပုဂံေပါ့ဗ်ာ … ဘာမွကိုအေျပာမခံဘူး၊ ေဒါသေတြ ႀကီးေနတယ္၊ တခ်ိန္လံုး စိတ္ေတြတို ရန္လိုေနတဲ့လူေတြကို ေတြ႔ရတယ္။ ဒုတိယတမ်ိဳးက်ေတာ့ လံုး၀ကို ငိုၿပီးေတာ့ သူ႔မွာ ႀကံဳခဲ့ရတဲ့ အခက္အခဲႀကီးကို ျပန္ၿပီးေတာ့ တခ်ိန္လံုးေတြးၿပီး ေျပာကာေျပာကာနဲ႔ ငိုေနတဲ့လူေတြကို ေတြ႔ရတယ္။ ေနာက္တခုကေတာ့ ဘာစကားမွကို မေျပာေတာ့ဘူး၊ လႈပ္လဲ မလႈပ္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔က ဆန္သြားေ၀တယ္ဗ်ာ … တေယာက္ကို ဆန္ ၄ ျပည္ႏႈန္းနဲ႔ေ၀တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ပဲ၀ါ၊ ပဲကတၱီပါ ေပးတယ္။ အဲဒါေတြကို အထုပ္ေတြနဲ႔ ေစာင္၊ ျခင္ေထာင္ပါထည့္ၿပီး တေယာက္ခ်င္းစီကို ေပးတယ္။ အဲဒီလိုေပးတာကိုေတာင္ လာမယူေတာ့ဘူး။ ဘာကိုမွ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး … ငါတို႔ဘ၀ ေသတာပဲ ေကာင္းပါတယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတြရွိတယ္။

ေမး။ ။ ကိုဇာဂနာ သြားခဲ့တဲ့ေနရာေတြမွာ ႏိုင္ငံေတာ္က ဘာေတြလုပ္ေပးေနတာကို ေတြ႔ခဲ့ပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ ဘာမွလုပ္မေပးဘူး။ ရတာက အခုနက်ေနာ္ေျပာသလို ဆန္ႏို႔ဆီဗူး ၇ လံုးနဲ႔ ေစတနာရွင္တေယာက္ ေ၀သြားတဲ့ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ တထုပ္ပဲရတယ္။ အဲဒါ ၂၈ ရက္ေန႔ က်ေနာ္တို႔ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္အထိ …

ေမး။ ။ အဲဒီဖက္ေတြကိုက်ေတာ့ အကူပစၥည္းကို ဘာနဲ႔ပို႔ရသလဲ။ ေလွေတြနဲ႔သြားတာလား။

ေျဖ။ ။ ဟုတ္တယ္ … ေလွနဲ႔သြားရတာ။

ေမး။ ။ ကိုဇာဂနာတို႔လို ပုဂၢလိကအလွဴရွင္ေတြအေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္အထိ လုပ္ခြင့္ရသလဲ။

ေျဖ။ ။ အစပိုင္းကေတာ့ က်ေနာ္တို႔က တြန္းလုပ္တာေပါ့ဗ်ာ … နည္းနည္းေတာ့ အခက္အခဲရွိတယ္။ ထိပ္တိုက္တိုးရတာေတြ ရွိတယ္။ ဥပမာ – ခင္ဗ်ားတို႔က ဘာျဖစ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ကို (အာဏာပိုင္) မတိုင္ပင္ဘဲ သြားတာလဲ၊ က်ေနာ္တို႔ကို ေျပာပါ ဘာညာဆိုၿပီး နည္းနည္းညွိႏွိင္းၿပီး လုပ္က်တဲ့။ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ အသက္ အႏၱရာယ္ကို တာ၀န္မယူဘူးတဲ့ … မယူလဲေန၊ ေသခ်င္ေသပေလ့ေစ၊ သြားမယ္ေျပာၿပီး တိုး၀င္သြားရတာေတြ ရွိတယ္။ ေစတနာရွင္ေတြ ကိုယ္တိုင္ သြားလွဴလို႔ရတယ္ အမိန္႔ထြက္ၿပီးေတာ့ သိပ္မေျပာေတာ့ဘူး … သဘာ၀ ေဘးအႏၱရာယ္ ကာကြယ္ေရးအဖြဲ႔က ထုတ္တဲ့အမိန္ေလ … သြားလာေရး ခက္ခဲ့တဲ့ေနရာေတြကိုသြားႏိုင္ရင္ ပိုမို ေကာင္းမြန္ပါတယ္၊ ပုဂၢလိကအလွဴရွင္မ်ား မိမိသေဘာနဲ႔မိမိ ႀကိဳက္သလိုလွဴဒါန္းႏိုင္ပါတယ္လို႔ အမိန္႔မွာပါတယ္။

အဲဒိအမိန္႔ထြက္ၿပီးမွ တ႐ုတ္တန္းက ကုန္သည္မ်ားအဖြဲ႔၊ မဂိုလမ္းက ေ႐ႊဆိုင္ေတြေတြပါ အကူကိစၥ လုပ္လာၾကတယ္။ သူတို႔ေတြ ၀င္လာေတာ့ ဒုကၡသည္ေတြလည္း ပိုရတာေပါ့။ သူတို႔ေတြ ေခ်ာင္က်တဲ့ ေနရာေတြကို မသြားႏိုင္လည္း က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔က ယူသြားေပးတယ္။ ဥပမာ – ဘိုကေလးၿမိဳ႕ ဆိုပါေတာ့၊ အလွဴရွင္ေတြက ၿမိဳ႕ေပၚမွာထားခဲ့ … က်ေနာ္တို႔သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြက ႐ြာေတြဆီ ယူသြားေပးေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔မွာ ၀ိုင္းကူလုပ္ေနတဲ့လူ ၄၂၀ ရွိတယ္။ ထိေရာက္မႈရွိေအာင္ အဖြဲ႔ေတြခြဲၿပီး လုပ္ၾကတယ္။

ေမး။ ။ တေန႔က ျမန္မာ့အလင္းမွာ လူေတြကို ဖားရွာ၊ ငါးရွာစား … ေနာက္ႏွစ္ဆို ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚမွာ စပါးေတြေ႐ႊေရာင္းသန္းၿပီးေတာ့ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ စည္ပင္ေတာ့မယ္လို႔ ေရးထားတယ္။ အဲဒါ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား ခင္ဗ်။

ေျဖ။ ။ အဲဒီအိပ္မက္ကေလး ေကာင္းသားပဲလို႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တယ္ … ဟဲဟဲဟဲ … ဖားရွာ၊ ငါးရွာ ရွာလို႔ရမလားေတာ့ မသိဘူး … ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးနဲ႔ ဘုိကေလးျမစ္ဆိုရင္ ေရအေရာင္ကို နာမည္ေပးထားတယ္၊ နာဂစ္ကာလာ လို႔။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ျဖဴၿဖဲၿဖဲ အေရာင္ႀကီး၊ အဲဒီ အေရာင္ႀကီးနဲ႔ လူနဲ႔ ကၽြဲ ႏြားအေလာင္းေတြက အမ်ားႀကီး … နာဂစ္ရနံ႔ ဆိုတာရွိေသးတယ္ … အဲဒီညွီနံ႔ႀကီးက ျပန္လာရင္ ပါလာတာပဲ၊ ဘယ္သူမွမခံႏိုင္ဘူး အန္တယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီလိုေနရာေတြမွာ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ငါးရွာ၊ ဖားရွာမွာလဲဗ်ာ … ငါးဖမ္းမယ့္အစား အေလာင္းေတြဖဲ့စားမွ ရေတာ့မယ္။

ေမး။ ။ အေလာင္းကိစၥကို ေမးခ်င္ေသးတယ္။ အခုထိ အေလာင္းေတြကို သၿဂႌဳဟ္လို႔ မၿပီးေသးဘူးလား ခင္ဗ်။

ေျဖ။ ။ ေကာက္ကို မေကာက္ႏိုင္ေသးတာ။ ၂၈ ရက္ေန႔ ဘိုကေလးကျပန္လာတယ္။ ႐ြာ ၅ ႐ြာကို သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီ ၅ ႐ြာမွာ ဗီဒီယို၊ ဓာတ္ပံု မ႐ိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး … အေလာင္းေတြမ်ားလြန္းလို႔။ အနည္းဆံုး အေလာင္း ၄၀ ေလာက္ ေတြခဲ့တယ္။ အဲဒါေတာင္ ဟိုးအစြန္ပိုင္းက အေလာင္းေတြကို ေကာက္ၿပီးေတာ့ မီး႐ႈိ႕လိုက္တာ တေထာင္ေက်ာ္ ရွိတယ္ … ေစတနာရွင္ေတြက မီးစက္ႀကီးေတြ အလံုး ၈၀ ေလာက္သယ္လာၿပီး မီး႐ႈိ႕ေပးတာ။ က်ေနာ္သိသေလာက္ ေအဇက္ဂ်ီတို႔ ခရစ္ယန္သာသနာျပဳအဖြဲ႔ တို႔ကေပါ့။

ေမး။ ။ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚမွာ ကရင္လူမ်ိဳးေတြအမ်ားစုေနၾကတယ္ … သူတို႔ေတြရဲ႕ အေျခအေနကေရာ ဘယ္လိုရွိပါသလဲ။

ေျဖ။ ။ ဘိုကေလးအပိုင္တို႔ ေဒးဒရဲအပိုင္တို႔မွာ ကရင္႐ြာေတြရွိတယ္ … အမ်ားစုက ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီက ကရင္ေတြကို သေဘာက်တယ္ဗ်။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ႐ြာထဲကေနကူမယ့္ လူေတြကို ေခၚတယ္ … သူတို႔ကို ရန္ကုန္ ေခၚလာၿပီး ဆရာ၀န္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲေတြ လုပ္ေပးတယ္။ သူ႔တို႔က ႐ြာကိုျပန္ၿပီး တည္ေဆာက္ေရးကို ဦးေဆာင္ၾကမွာေလ။

အေရးေပၚလိုအပ္ေနတဲ့ အမိုး၊ အကာနဲ႔ အစားအေသာက္စတဲ့ အကူပစၥည္းေတြေပးၿပီး ဒုတိယအဆင့္အေနနဲ႔ ဒီေန႔ကစၿပီးေတာ့ ကန္စြန္း၊ ဟင္းႏုႏြယ္၊ ခ်င္ေပါင္ မ်ိဳးေစ့ေတြေပးတယ္။ ဘယ္ေျမမွာမဆိုစိုက္လို႔ရေအာင္ထည့္တဲ့ ေျမၾသဇာေပးတယ္၊ သံုးပံုသံုးနည္းကိုလည္း သင္ေပးတယ္။

ေမး။ ။ အခုလိုကာလမွာ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းေတြ ျပန္စလို႔ရမယ္ ထင္ပါသလား။

ေျဖ။ ။ စပါးကေတာ့ မရႏိုင္ေသးဘူး။ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္၊ ဘူးသီး၊ ခ၀ဲသီးေလာက္ကေတာ့ ရႏိုင္တယ္။ ဒီေန႔စလုပ္တယ္ … ႐ြာေတြက ပါလာတဲ့ ကရင္ေတြကို တတ္ကၽြမ္းတဲ့လူေတြနဲ႔ သင္ေပးတယ္။

ေမး။ ။ ကရင္လူမ်ိဳးေတြ တိုင္းရင္သားေတြမို႔ အကူအညီမရၾကဘူးလို႔ ေျပာၾကတာေတြလည္းရွိတယ္။ အဲဒါ ဟုတ္ပါသလား။

ေျဖ။ ။ တိုင္းရင္သားမွမဟုတ္ပါဘူး … ဗမာလည္း မရၾကပါဘူး … ဘယ္သူမွမရၾကတာပါ။ စပါးျပန္စိုက္ဖို႔ အခ်ိန္က ၁၅ ရက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ အခု က်ေနာ္တို႔က ကုမၸဏီႀကီးေတြကို ေမတၱာရပ္ခံၿပီး လိုက္ညွိေနတာ … ထိုင္းက ပညာရွင္ေတြနဲ႔လဲ ညွိထားတယ္။ ေ႐ႊကၽြဲ လို႔ေခၚတဲ့ လက္တြန္းလယ္ထြန္စက္ေပါ့ … အဲဒီေကာင္နဲ႔ဆိုရင္ ေန႔၀က္ကို တဧကၿပီးတယ္။ စက္တလံုးကို က်ပ္ ၁၄ သိန္းရွိတယ္။ ကၽြန္းညိဳႀကီး တိုက္နယ္ကို အဓိကေနရာအျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ လူဦးေရ ၅၅၁၄ ဦး ရွိတယ္ … အဲဒီမွာ အလုပ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ ေယာက္်ားဦးေရက ၃၂၀၀ ေက်ာ္ ရွိတယ္။ အဲဒီကေျမႀကီးေတြကို ထိုင္းက ပညာရွင္ေတြနဲ႔ျပင္ၾကည့္ေတာ့ ရတယ္။ သံဘီးတပ္တဲ့ ေ႐ႊကၽြဲ ၁၈ လံုးေလာက္ရွိရင္ အလုပ္ စလုပ္လို႔ရၿပီ။ အခုအလွဴခံထားတာ ၁၀ လံုးရၿပီ၊ ေနာက္ ၈ လံုးလိုေသးတယ္။

ေမး။ ။ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြက က်န္းမာေရးအဖြဲ႔၊ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔ေတြ လာၾကတယ္။ သူတို႔ေတြေကာ အဲဒီေနရာေတြကို ေရာက္ၾကရဲ႕လား။

ေျဖ။ ။ တျခားႏိုင္ငံေတြကေတာ့မေရာက္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူ ထိုင္းက အမ်ိဳးသမီးတေယာက္လိုက္လာၿပီး ေျမႀကီးေတြ ေလ့လာတာေတာ့ ရွိတယ္။ မေန႔ကျပန္သြားတယ္ … စေနေန႔ ျပန္လာမယ္။ သူျပန္လာရင္ေတာ့ သိရမယ္ ဒီေျမႀကီးကို ၁၅ ရက္အတြင္း စပါးစိုက္လို႔ ရ မရကို။

ေမး။ ။ ျမန္မာႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္း၊ အထက္ပိုင္းကေကာ ဘယ္လိုအကူအညီေတြရပါသလဲ ခင္ဗ်။

ေျဖ။ ။ ေရာက္လာတယ္ … အမ်ားႀကီးပဲ။ ဥပမာ – နမၼတီး၊ ျမစ္ႀကီးနား၊ လား႐ိႈး ဘက္ကဆို ၁၀ ဘီး ကားႀကီးေတြနဲ႔ လာတာ။ ဆီေတြဆိုရင္ ေပပါ ၂၀၀ တို႔ … အခုေနာက္ပိုင္း ဆင္းလာတယ္။ လား႐ိႈးက ဆင္းလာတဲ့အဖြဲ႔ဆိုရင္ ခရစ္ယာန္ သာသနာျပဳအဖြဲ႔နဲ႔ ေပါင္းၿပီး ဆင္းလာတာ ၁၀ ဘီးကား ၁၀ စီးနဲ႔။ အခုနပဲ သြားႀကိဳလာတာ … ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြ။

ေမး။ ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အေျခအေနကိုလည္း ေျပာျပပါဦး။

ေျဖ။ ။ အဲဒီေနရာေတြကိုလည္း သြားေနရတာပါပဲ။ ဒီေန႔မနက္ဆိုရင္ ဒလ၊ ကြမ္းၿခံကုန္းနဲ႔ ၾကည့္ျမင္တိုင္ တဘက္ကမ္းက ေညာင္၀ိုင္းကို က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔ေတြ သြားၾကတယ္။ အဲဒီေနရာေတြက ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေလာက္ ဆိုးဆိုး႐ြား႐ြား မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ေတြ ၿပိဳသြားတယ္၊ အဲဒီလူေတြကိုလည္း လွဴရတာေပါ့။ အဲဒီကလူေတြက ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေလာက္ေတာ့ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ မထိခိုက္ဘူး။

ေမး။ ။ ျပည္ပကလူေတြကိုေရာ ကိုဇာဂနာ ဘာေျပာခ်င္ေသးလဲ။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ္တို႔ မတတ္ႏိုင္တဲ့အတိုင္းအတာေတြ ရွိပါတယ္။ အျပင္ကလူေတြ လုပ္ေပးလို႔ ရႏိုင္တာေတြကေတာ့ ပ်က္စီးသြားတဲ့႐ြာေတြ အျမန္ဆံုး ျပန္လည္ထူေထာင္ႏိုင္ဖို႔ အတြက္ပါ။ ဥပမာ – ဆူနာမီ တံုးကဆိုရင္ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ ပညာရွင္ေတြ ခ်က္ခ်င္းေရာက္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ေတြကို ခ်က္ခ်င္း ေဆာက္ေပးလိုက္ႏိုင္တယ္ … အဲဒီလိုမ်ိဳး က်ေနာ္တို႔ မတတ္ႏိုင္ဘူး၊ အဲဒီေလာက္လည္း မခ်မ္းသာဘူး။ ဘီလ္ဂိတ္လို လူမ်ိဳးကလည္း လွဴတယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ဘယ္လိုလူေတြကို ဘာေတြလုပ္ေပးေနသလဲဆိုတာ စဥ္းစားလို႔ကို မတတ္ဘူး။

အိမ္တလံုးေဆာက္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္မွလည္း မကုန္ပါဘူး … အဲဒီလိုအိမ္ေလးေတြမ်ား ႏိုင္ငံတကာက ႐ြာေတြမွာ လာေဆာက္ေပးႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ … …။

ယူအန္ကိုေတာ့ မေက်နပ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ျပည္သူေတြအတြက္ ဘာမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ မလုပ္ေပးႏိုင္လို႔။ အခု ဘိုကေလးမွာ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္တဲ့ ႐ြာေတြရွိတယ္ဗ်ာ၊ ကိုေ၀ဠဳေက်ာ္တို႔ ေရာက္တဲ့ လပၸတၱာက႐ြာေတြ၊ က်ေနာ္တို႔လူေတြ ေရာက္တဲ့ ငပုေတာက႐ြာေတြ … က်ေနာ္တို႔မွာ ေျမပံုေတြ ရွိပါတယ္၊ အဲဒီေနရာေတြကို ယူအန္က တေယာက္မွ မေရာက္ေသးဘူးဗ်ာ။ ယူအန္ျဖစ္ျဖစ္ … တျခား အန္ဂ်ီအိုျဖစ္ျဖစ္ … သူတို႔ေတြက အစိုးရ ၿငိဳျငင္မွာကို ေၾကာက္ေနတယ္ … အဲဒါကို က်ေနာ္ကမႀကိဳက္တာ။ ဒုကၡသည္ကို ကူညီမွာ ဘာလို႔ ၿငိဳျငင္တာ မခံရဲရတာလဲ။ မသြားရဘူး ေျပာလည္း သြားေပါ့ဗ်ာ ဘာျဖစ္လည္း။ ဒါမွမဟုတ္ သြားလာေနတဲ့ လူေတြကို အကူအညီေပးေပါ့။ က်ေနာ္တို႔လို အလားသ႑န္တူ သြားေနတဲ့အဖြဲ႔ ၄၊ ၅ ဖြဲ႔ ေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒါေတြကိုလည္း အကူအညီ မေပးဘူး … မယက ႐ံုးထဲကို ပစၥည္းေတြ သြားပို႔ေနေတာ့ ဘာသြားလုပ္မလဲ။

ေမး။ ။ လူေတြ ေတာင္းစားတယ္ဆိုတဲ့ကိစၥကေကာ ခင္ဗ်။

ေျဖ။ ။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ ငတ္ေတာ့လည္း ေတာင္းစားမိမွာေပါ့ဗ်ာ … ဟုတ္တယ္မလား။ ကုန္းၿခံကုန္းလမ္းမွာ အစားအေသာက္ေတြ ေပးၾကပါနဲ႔ တကယ္ငတ္မြတ္ေနၾကတာကိုး … ေတာင္းမွာေပါ့၊ သိပ္႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး … ဘီစကစ္ေတြ ကားေပၚကပစ္ခ်လို႔ လမ္းေဘးမွာလူးလွိမ့္ၿပီး လုေနတာေတာ့မရွိပါဘူး … ကားတိုက္ၿပီး ေသကုန္မွာေပါ့။

ေမး။ ။ အေမရိကန္က ေျပာေနတုန္းရွိေသးတယ္၊ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြကို သူတို႔ရဲ႕ ေရေပၚ၊ ေျမေပၚမွာသြားလို႔ရတဲ့ ရွပ္ေျပး ေမာ္ေတာ္ေလးေတြနဲ႔မွ အလုပ္ျဖစ္မယ္၊ ကူညီခ်င္ပါတယ္လို႔ တဲ့။ အဲဒီအကူအညီက အခုလို တလျပည့္လာတဲ့ကာလမွာ လိုအပ္ေသးတယ္လို႔ ထင္သလား ခင္ဗ်။

ေျဖ။ ။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ လိုအပ္တယ္ … ဒုကၡသည္ေတြက သူတို႔ကို အေမရိကန္၊ ျပင္သစ္၊ အဂၤလိပ္က သေဘၤာႀကီးေတြ သူတို႔ကို လာကူညီေနၾကပါၿပီဆိုၿပီး အရမ္း၀မ္းသာေနၾကတာ … က်ေနာ္တို႔က ေရဒီယိုလည္း ေပးတယ္ေလ … ခင္ဗ်ားတို႔ ကမာၻနဲ႔ အဆက္မျပတ္ေအာင္ နားေထာင္ၾကပါလို႔ … သတင္းေတြနားေထာင္ၿပီး တအားေပ်ာ္ၾကတာ၊ အခုလို မလာေတာ့ဘူးလိုလိုျဖစ္ေတာ့ သူတို႔ေတြ အရမ္းခံစားရတာ။ က်ဳပ္တို႔ကို မကယ္ေတာ့ဘူးလား၊ ဒီအတိုင္းပစ္ထားေတာ့မွာလား၊ ဒီကၽြန္းေပၚမွာ ေသမယ့္ရက္ကို ထိုင္ေစာင့္ေနရမွာလားလို႔ ေအာ္ၾကတာ။ တေယာက္တည္း၊ ႏွစ္ေယာက္တည္းက ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အဘိုးႀကီး၊ အဘြားႀကီးေတြ၊ ကေလးေတြပါ ေျပာၾကတာ။

Written by Lwin Aung Soe

August 2, 2008 at 5:59 am

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: